Τάκης Κανελλόπουλος: «Όχι, δεν ήταν όλα σάπια στο ποδόσφαιρο»
Notas del episodio
Ο επιχειρηματίας μιλάει στη LiFO για το πρωτοποριακό εγχείρημα της σωτηρίας της ΑΕΚ το 2004, αποκαλύπτοντας ανέκδοτες ιστορίες από εκείνη την εποχή, για το σθένος του Ντέμη Νικολαΐδη και για το πώς βίωσε ο ίδιος την τραυματική εμπειρία της «παράγκας».
Το καλοκαίρι του 2004, η Ελλάδα ευημερούσε και πανηγύριζε σε αθλητικό επίπεδο. Στο γενικότερο πανηγυρικό κλίμα χάρη στην κατάκτηση του Euro, της διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και της ευφορίας για τη γενιά του ποδοσφαίρου που μεσουρανούσε υπήρχε μόνο μια σκιά. Ένας σύλλογος, η ΑΕΚ, κινδύνευε να διαλυθεί. Με χρέη 108 εκατομμυρίων ευρώ από τις διοικήσεις Ψωμιάδη και ENIC, μπήκε στο άρθρο 44 για την εξυγίανσή της.
Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που όμοιό του δεν είχε ξαναϋπάρξει στην Ελλάδα, έδωσε όραμα στους οπαδούς της. Ομάδα επιχειρηματιών μεγάλου οικονομικού διαμετρήματος ενώθηκε, και με πρόεδρο έναν σταρ της ομάδας που είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο, τον Ντέμη Νικολαΐδη, ανέλαβε τη διοίκησή της. Νίκος Νοτιάς, Πέτρος Παππάς, Πόλυς Χατζηιωάννου, Νάσος Θανόπουλος, Νίκος Κούλης και Τάκης Κανελλόπουλος δοκίμασαν την υπέρβαση. Την πέτυχαν;
Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» σήμερα, ο Τάκης Κανελλόπουλος. Ο επιχειρηματίας για πρώτη φορά μιλά για το πώς πήραν την πρωτοβουλία της σύμπραξης και για τη γνωριμία του με τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Δηλώνει πως «δεν θα το ξανάκανα, παρά μόνο με τους ίδιους όρους, δηλαδή αν η αγαπημένη μου ομάδα κινδύνευε να καταστραφεί. Σήμερα προτιμώ να είμαι στην εξέδρα».
«Για τέσσερα χρόνια όλα πήγαιναν καλά», θυμάται ο Τάκης Κανελλόπουλος που πλέον έχει αποχωρήσει από την οικογενειακή επιχείρηση της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ του πατέρα του Ανδρέα, και διατηρεί στο κέντρο της Αθήνας επενδυτική εταιρεία. «Η μεγάλη δύναμη του εγχειρήματος ήταν η ψυχική δύναμη του Ντέμη, που είχε πιστέψει όσο κανένας άλλος ότι δεν πρέπει να τα παρατήσουμε» λέει, καθώς και πως «ο Ντέμης ήταν νέος, αλλά δεν ήταν μονος του. Όλοι ήμασταν νέοι».