اتت روائح‌ رند الحمی و زاد غرامي ۴۶۹

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۶۹

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن

اَتَت رَوائِحُ رَندِ الحِمیٰ وَ زادَ غِرامي

فدای خاک در دوست باد جان گرامی

پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامت

مَنِ المُبَّلِغُ عَنّي اِلیٰ سُعادَ سَلامي؟

بیا به شام غریبان و آب ديده‌ی من بین

به سان باده‌ی صافی در آبگينه‌ی شامی

اِذا تَغَرَّدَ عَن ذِي الاَراکِ طائِرُ خَيرٍ

فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها اَنِينُ حَمامي

بسی نماند که روز فراق یار سر آید

رَاَيتُ مِن هَضَباتِ الحِمیٰ قِبابَ خيامي

خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت

قَدَمتَ خَيرَ قُدومٍ نَزَلتَ خَير مُقامي

بَعِدتُ مِنکَ و قَد صِرتُ ذائِباً کَهِلالٍ

اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

و اِن دُعيتُ بِخُلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عَهدٍ

فَما تَطَيَّبَ نَفسي و مَا استَطابَ مَنامي

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

چو سِلک در خوشاب است شعر نغز تو حافظ

که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی