Το μεγάλο σκάνδαλο των κορυφαίων πανεπιστημίων
Notes de l’épisode
Πόσο κοστίζει τελικά το μέλλον ενός παιδιού; 50.000 ευρώ τον χρόνο; Ένα καλό φροντιστήριο; Μια δωρεά με πολλά μηδενικά; Ή μήπως ένα ψεύτικο αθλητικό βιογραφικό, λίγο Photoshop και ένας μπαμπάς που αποφάσισε ότι η αξιοκρατία είναι καλή μόνο όταν κερδίζει το δικό του παιδί; Σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε από το σκάνδαλο εισαγωγών στα κορυφαία πανεπιστήμια της Αμερικής και καταλήγουμε στο μεγάλο ερώτημα που φοβούνται να κάνουν πολλοί γονείς: αξίζει ακόμα το πανεπιστήμιο ή μας πουλάνε παραμύθι;
Ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν την ιστορία με τους πλούσιους γονείς, τα δήθεν αθλητικά βιογραφικά, τα Photoshop σε πισίνες, τις εξετάσεις που κάποιοι άλλοι έδιναν στη θέση των παιδιών και τα πανεπιστήμια που ξαφνικά θυμίζουν λίγο λιγότερο ναούς της γνώσης και λίγο περισσότερο VIP club με πολύ ακριβή είσοδο. Γιατί τελικά, όταν μιλάμε για Harvard, Stanford και Princeton, μιλάμε για γνώση, για κύρος, για networking ή για το πόσο δυνατά μπορεί να μιλήσει το πορτοφόλι του μπαμπά;
Από εκεί, η κουβέντα ανοίγει και πάει εκεί που πονάει. Στις πανελλήνιες, στα φροντιστήρια, στο άγχος των παιδιών, στους γονείς που θέλουν πάση θυσία να δουν το παιδί τους να περνάει κάπου, οπουδήποτε, αρκεί να μπει σε πανεπιστήμιο. Γιατί στην Ελλάδα το «πέρασε πανεπιστήμιο» ακούγεται ακόμα σαν κοινωνικό παράσημο, ακόμα κι αν το παιδί πέρασε σε σχολή που δεν είχε σκεφτεί ποτέ, σε πόλη που δεν ήθελε να πάει, για να κάνει μια δουλειά που ίσως δεν θα αγαπήσει ποτέ. Μικρή λεπτομέρεια.
Το επεισόδιο δεν είναι κατά των πανεπιστημίων. Δεν καίμε πτυχία στην πλατεία, ούτε λέμε στα παιδιά «άσε τα βιβλία και γίνε influencer». Η συζήτηση είναι πιο δύσκολη και πιο ειλικρινής. Τι πραγματικά προσφέρει το πανεπιστήμιο σήμερα; Γνώση; Βάσεις; Πειθαρχία; Φίλους; Γνωριμίες; Κύρος; Και τι από όλα αυτά μπορεί να αντικατασταθεί από την πράξη, την επιχειρηματικότητα, το online learning και φυσικά το AI, που πλέον έχει μπει στη ζωή μας σαν εκείνον τον ξάδερφο που εμφανίζεται απρόσκλητος αλλά τελικά ξέρει να φτιάχνει τα πάντα;
Μιλάμε επίσης για το μεγάλο άγχος των γονιών. Θέλουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν επειδή αυτό θέλουν πραγματικά ή επειδή εμείς δεν αντέχουμε την ιδέα ότι μπορεί να ακολουθήσουν έναν άλλο δρόμο; Τα στηρίζουμε ή τα σπρώχνουμε; Τα βοηθάμε να ανοίξουν τα φτερά τους ή τους βάζουμε GPS, password στο Facebook group της σχολής και πρόγραμμα ζωής μέχρι τα σαράντα; Κάπου εδώ εμφανίζεται και μια ιστορία με μητέρα που παρίστανε τον γιο της σε φοιτητικό group για πέντε χρόνια. Ναι, καλά διαβάσατε. Πέντε χρόνια. Το παιδί πήρε πτυχίο, η μάνα σχεδόν δεύτερη ειδικότητα.
Και επειδή είναι Fathers Tales, η κουβέντα δεν μένει μόνο στη θεωρία. Πιάνει Ελλάδα, εξωτερικό, Ευρώπη, Αμερική, ιδιωτικά πανεπιστήμια, δημόσια πανεπιστήμια, παιδιά που φεύγουν από το σπίτι, γονείς που δεν μπορούν να τα αφήσουν, δουλειές που θέλουν ακόμα πτυχίο και δουλειές που ίσως στο μέλλον θα θέλουν περισσότερο μυαλό, προσαρμοστικότητα και λιγότερη κορνίζα στον τοίχο.
Αν έχετε παιδιά, αν σπουδάσατε, αν δεν σπουδάσατε, αν σας πίεσαν να σπουδάσετε, αν πιέζετε εσείς τώρα κάποιον άλλον ή αν απλώς αναρωτιέστε αν το πτυχίο εξακολουθεί να έχει την ίδια αξία στην εποχή του AI, αυτό το επεισόδιο είναι για εσάς. Δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις, προφανώς. Αν τις είχαμε, θα είχαμε ήδη ανοίξει το Fathers Tales University με δίδακτρα, campus και μάθημα επιλογής «Πώς να έχεις άποψη για όλα χωρίς να είσαι ειδικός». Αλλά έχουμε μια ειλικρινή κουβέντα, αρκετές απορίες και μερικές αλήθειες που μάλλον αξίζει να ακουστούν.
Συνδέσμοι