«Ό,τι και να χρειάζεται ο ανάπηρος, θα πάρει μόνο 1.000 ευρώ»

Είναι όλα τα αμαξίδια κατάλληλα για κάθε χρήστη; Τι είναι τα εργαλεία αξιοπρέπειας; Υπάρχει κρατική στήριξη για την αγορά τέτοιων εργαλείων; Τα βοηθήματα κινητικότητας δεν «καθηλώνουν» τους ανθρώπους με αναπηρία· τους δίνουν τη δυνατότητα να κινηθούν, να αυτονομηθούν και να ζήσουν τη ζωή που επιλέγουν.

Στο νέο επεισόδιο του πόντκαστ «Ζούμε Ρε» της LiFO, η Δήμητρα Γκασούκα μιλά για τη δική της διαδρομή από τη βακτηρία και το ρολέιτορ στο ηλεκτρικό αμαξίδιο και εξηγεί γιατί η χρήση τους δεν αποτελεί ήττα, αλλά εργαλείο ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Παράλληλα, ανοίγει η συζήτηση για την πρόσβαση στα κατάλληλα βοηθήματα, το κόστος, την κρατική στήριξη, την προσβασιμότητα και τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και της κοινότητας.

Η συζήτηση εστιάζει στα «εργαλεία αξιοπρέπειας» και στο πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτονομία των ανθρώπων με αναπηρία. Η Δήμητρα περιγράφει την προσωπική της εμπειρία με διαφορετικά βοηθήματα και τονίζει ότι το αμαξίδιο δεν περιορίζει, αλλά μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς την ελευθερία και την κοινωνική ζωή.

Παράλληλα, αναδεικνύονται τα στερεότυπα που συχνά αποτρέπουν ανθρώπους από τη χρήση βοηθημάτων, ακόμη και όταν τα χρειάζονται, καθώς και το γεγονός ότι η ίδια η αναπηρική κοινότητα εσωτερικεύει αυτές τις αντιλήψεις. Συζητούνται επίσης το υψηλό οικονομικό κόστος, η ανάγκη εξατομικευμένου εξοπλισμού και τα κενά στην κρατική κάλυψη.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σημασία της ενημέρωσης από την ίδια την αναπηρική κοινότητα, αλλά και στον μύθο της συλλογής πλαστικών καπακιών για την αγορά αμαξιδίων.