
Το Παιδί που πήγε με τις Νεράιδες - Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φάνου | Ηχητικό Βιβλίο Ελληνικά - Audiobook
Shownotes
Τίτλος πρωτότυπου: J. Sheridan Le Fanu "The Child That Went with the Fairies" (1870)
Το διήγημα "The Child that Went with the Fairies" του Joseph Sheridan Le Fanu αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα της γοτθικής φαντασίας του, το οποίο όμως ξεφεύγει από τα συμβατικά όρια του είδους, εστιάζοντας λιγότερο στον τρόμο και περισσότερο σε ένα βαθιά ανθρώπινο, τραγικό δράμα απώλειας. Η δύναμή του δεν βρίσκεται σε ένα υπερφυσικό γεγονός, αλλά στις ψυχολογικές και κοινωνικές του προεκτάσεις.
Το έργο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά ανώνυμα στο περιοδικό All the Year Round του Charles Dickens στις 5 Φεβρουαρίου 1870. Η ανωνυμία ήταν συνηθισμένη πρακτική για διηγήματα σε περιοδικά της εποχής. Αργότερα, συμπεριλήφθηκε σε συλλογές όπως το Madam Crowl's Ghost and other Tales of Mystery (1923), σε επιμέλεια του M.R. James, γεγονός που καταδεικνύει την εκτίμηση του έργου από έναν άλλο σημαντικό συγγραφέα του φανταστικού. Η έκδοσή του τοποθετείται στη μέση της καριέρας του Λε Φάνου, λίγο πριν τη συγγραφή του αριστουργήματός του, Carmilla (1872), με το οποίο μοιράζεται κοινά μοτίβα, όπως η εικόνα της μυστηριώδους γυναίκας σε άμαξα.
Μια σύγχρονη, μετα-αποικιακή προσέγγιση του διηγήματος αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πολιτικό υπόστρωμα. Το τοπίο της επαρχίας Λίμερικ δεν είναι απλό σκηνικό, αλλά ένας χώρος που φέρει το βάρος της ιρλανδικής ιστορίας. Οι νεράιδες (Sidhe) του Λε Φάνου, που παρουσιάζονται ως μια κομψή και απόκοσμη αριστοκρατία να ταξιδεύει σε μια χρυσή άμαξα, μπορούν να ιδωθούν ως μια αλληγορία για την άρχουσα Αγγλο-Ιρλανδική τάξη. Είναι μια οντότητα ξένη, γοητευτική αλλά και τρομακτικά απρόσωπη, που απάγει ένα παιδί από μια φτωχή, γηγενή Καθολική οικογένεια. Η απαγωγή, λοιπόν, συμβολίζει την αποξένωση και την απώλεια που επέφερε η αποικιακή κυριαρχία, ενώ η αδυναμία της μητέρας να αντιδράσει αντικατοπτρίζει τη συστηματική περιθωριοποίηση των Ιρλανδών Καθολικών.
Σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο, η ιστορία λειτουργεί ως μια τραγωδία της "άδειας καρέκλας". Ο Λε Φάνου δεν ενδιαφέρεται τόσο για τον τρόμο της αρπαγής, όσο για τον αντίκτυπό της στην οικογένεια. Το κενό που αφήνει η απουσία του παιδιού είναι το πραγματικό "τέρας" της ιστορίας. Το διήγημα αντλεί τη δύναμή του από τον αρχαίο κέλτικο μύθο του αλλαγμένου (changeling), την ιδέα δηλαδή ότι οι νεράιδες απάγουν ανθρώπινα βρέφη και αφήνουν στη θέση τους ένα δικό τους, άψυχο ομοίωμα. Ο Λε Φάνου αξιοποιεί αυτόν τον λαϊκό φόβο, αλλά τον μετουσιώνει σε ένα σύγχρονο ψυχολογικό δράμα για την απώλεια και την ανίατη θλίψη μιας μητέρας.
Ο Λε Φάνου υπήρξε ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς υπερφυσικής φαντασίας του 19ου αιώνα. Σε αυτό το διήγημα, η γοτθική ατμόσφαιρα δημιουργείται μέσα από τη ρεαλιστική απεικόνιση του υπερφυσικού. Η άμαξα των νεράιδων δεν είναι ένα αιθέριο φάντασμα, αλλά μια βαριά, πολυτελής και τρομακτικά απτή παρουσία. Αυτή η σύγκρουση ανάμεσα στην ταπεινή, γήινη πραγματικότητα της φτωχής χήρας και την κρύα, τεχνητή τελειότητα των νεράιδων είναι που γεννά το αίσθημα του ανήσυχου και του παράξενου (the uncanny). Η ιστορία λειτουργεί ως μια γέφυρα ανάμεσα στην παραδοσιακή λαογραφία και το σύγχρονο τρόμο, αποτυπώνοντας τη "ρίγη" της ιρλανδικής υπαίθρου, όπου κάθε παράξενη λάμψη στο βουνό μπορεί να σηματοδοτεί την άφιξη αυτών που δεν γερνούν ποτέ.
Εν κατακλείδι, το The Child that Went with the Fairies είναι ένα πολυεπίπεδο έργο. Πέρα από μια απλή ιστορία με νεράιδες, αναδεικνύεται σε ένα οδυνηρό σχόλιο για την απώλεια, την ταξική ανισότητα και την πολιτική πραγματικότητα της Ιρλανδίας, γραμμένο με τη χαρακτηριστική, υποβλητική μαεστρία του Λε Φάνου.
Το έργο υπάρχει ελευθέρα διαθέσιμο εδώ:
https://americanliterature.com/author/joseph-sheridan-le-fanu/short-story/the-child-that-went-with-the-fairies
Μετάφραση και ανάγνωση Γρηγόριος Καλογιάννης
Η παρούσα ηχογράφηση διατίθεται δωρεάν. Επιτρέπεται η αναπαραγωγή, αναδιανομή και ενσωμάτωση υπό την άδεια CC BY-NC 4.0: Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση.
Alle Folgen von Βιβλιοαναγνώσεις – ηχητικά βιβλία φαντασίας στα ελληνικά