Γουόκι Τόκι Podcast 2#016 - Ελλάδα, Γαλλία, συμμαχία — Αλήθειες μόνο εδώ | Walkie Talkie

Πέμπτη βράδυ στον Πειραιά. Χάσαμε μία περπατάδα και ο Μανώλης έχει μαζέψει νέα για τρία επεισόδια. Ρετρό παιχνίδια, ψηφιακές ανησυχίες και μια κουβέντα για πίτσες που πολύ γρήγορα φεύγει από το φαγητό.

Ο Αλέκος πιάνει τη νοοτροπία του «ξέρω έναν άνθρωπο». Γκίλφοϊλ, διπλωματία, μνημόνια και η ελπίδα ότι κάποιος γνωστός θα μας βγάλει από τη δύσκολη θέση. Ο Μανώλης φέρνει για παράδειγμα τον φούρνο του. Κάπου ανάμεσα σε φωτογραφίες, μεντεσέδες και κορδέλες εγκαινίων, η ερώτηση γίνεται απλή: δουλεύουμε ή αρκεί να φαίνεται ότι δουλεύουμε;

Στις διαδηλώσεις στη Γαλλία η βόλτα ανάβει. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που κατεβαίνουν στον δρόμο; Τι διεκδικούν, ποιος τους καπελώνει και γιατί κάποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί αλλά δεν βγαίνει; Ο Μανώλης και ο Αλέκος διαφωνούν για τα επεισόδια, την πίεση που μπορεί να ασκήσει ο κόσμος και το τι μένει όταν τελειώσει η συγκέντρωση.

Να πέσουν αυτοί που κυβερνούν. Ωραία. Και μετά τι; Ενοίκιο, ρεύμα και σούπερ μάρκετ δεν περιμένουν την επόμενη εκλογική νίκη. Είμαστε πολίτες ή έχουμε γίνει οπαδοί σε όλα; Το «Μίσος» του Κασοβίτς μπαίνει στην κουβέντα, οι τόνοι ανεβαίνουν και το τέλος μάς βρίσκει να τσακωνόμαστε για πιάτα, μανταλάκια και το σωστό άπλωμα ενός παντελονιού.

Chapters:

00:00 Εισαγωγή, ρετρό παιχνίδια και AI 06:14 Πίτσα, ΦΠΑ και ελληνικό επιχειρείν 12:07 Γκίλφοϊλ και η διπλωματία της γνωριμίας 17:21 «Είσαι μιλημένος»: από τον Μπαρόζο στο σήμερα 25:29 Ένας φούρνος και το «να φαίνεται ότι δουλεύεις» 31:20 Κορδέλες, τεχνοκράτες και ποιος πληρώνει 36:31 Γαλλία: ποιοι είναι τελικά στους δρόμους; 43:24 Διαδηλώσεις, μπάχαλα και τι αλλάζει 50:16 Όλοι οπαδοί, από τα κόμματα στους πολέμους 51:52 Υλοποιητές πλάνων ή άνθρωποι που επιβιώνουν; 56:21 Να πέσει η κυβέρνηση. Και μετά τι; 01:02:32 Το Μίσος και η Γαλλία πέρα από τις καρτ ποστάλ 01:10:39 Λουκάνικα, πιάτα και πώς απλώνεις το τζιν

Άκουσες κάτι και είπες «τι μαλακίες λένε αυτοί»; Έλα στο Facebook και πες μας πού. Αν έχεις δίκιο, θα το παραδεχτούμε. Ο ένας μας, τουλάχιστον.