Σαν τα κρασιά της Χαλκιδικής δεν έχει

Όταν ακούμε Χαλκιδική, το μυαλό μας πηγαίνει σχεδόν πάντα στις διακοπές. Στις παραλίες, στα καλοκαίρια μας. Κι όμως, η σχέση της Χαλκιδικής με το αμπέλι και το κρασί κρατάει από πολύ παλιά σχέση.

Από την αρχαιότητα ακόμη, η Μένδη ήταν γνωστή για τα κρασιά της, που ταξίδευαν μέσα σε αμφορείς με προορισμό άλλους τόπους. Αυτή η σχέση δεν χάθηκε με τον χρόνο. Άλλαξε, εξελίχθηκε, βρήκε τη θέση της και στη μοναστηριακή ζωή του Αγίου Όρους.

Πρώτα συναντήσαμε τον Μπάμπη Μπεκρή, οινοποιό και πρόεδρο της Ένωσης «Οινοποιοί Βορείου Ελλάδος», ο οποίος μας πήρε από το χέρι και μας ξενάγησε στον χώρο και τον χρόνο. Μας μίλησε για μια Χαλκιδική πέρα από τον τουρισμό: για τη γη της, τους αμπελώνες της, τις ποικιλίες, τους ανθρώπους της.

Στη συνέχεια, ο Γιώργος Σαλπιγγίδης, διδάκτωρ Γεωπονίας, μας ταξίδεψε στο Άγιο Όρος, μας μίλησε για το αμπέλι στη ζωή των μοναχών, για την παράδοση και για ιστορίες που δεν βρίσκεις εύκολα στα βιβλία. Μία από αυτές ξεκινά από μια παλιά φωτογραφία μοναχών στον τρύγο, που ο Γιώργος ανακάλυψε στη Μονή Αγίου Παντελεήμονα. Μια μικρή εικόνα που κουβαλά μέσα της περισσότερο από έναν αιώνα ζωής.

Μας μίλησε, επίσης, για το ελληνικό εμβληματικό κρασί, την κορμίλιτσα, και την ιστορία της και το πώς έφτασε να γίνει το επίσημο κρασί του Κρεμλίνου και της αρχιεπισκοπής της Ρωσίας.

Η Χαλκιδική του Αγίου Όρους και των αμπελιών σε ένα πολύ πόντκαστ που θα μας ταξιδέψει.