Έξι μέρες κόλασης στις φυλακές Κορυδαλλού

Ο δημοσιογράφος Νίκος Τσέφλιος θυμάται και αφηγείται την μεγαλύτερη εξέγερση που έγινε ποτέ σε ελληνικές φυλακές και στοίχισε τέσσερις ζωές, το Νοέμβριο του 1995.

14 Νοεμβρίου 1995. Βράδυ. Λίγες ώρες πριν αρχίσει ο τριήμερος εορτασμός για την επέτειο της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, τίποτα δεν έδειχνε ότι στις φυλακές Κορυδαλλού θα άνοιγε ένα δεύτερο «μέτωπο» για την Αστυνομία και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Όμως, το πάγιο αίτημα για αποσυμφόρηση της φυλακής, που ήταν φτιαγμένη για πεντακόσιους κρατουμένους κι εκείνο το διάστημα είχε σχεδόν χίλιους τετρακόσιους, παρέμενε άλυτο και ήταν θέμα χρόνου να επανέλθει στο προσκήνιο, με τον πλέον τραγικό τρόπο. Όλα άρχισαν λίγο πριν από τις 8 στην Ακτίνα Γ’, την ώρα που ο ψυχίατρος Αλέξανδρος Φιλιππάκης μοίραζε τα φάρμακα, συνοδευόμενος από τον σωφρονιστικό υπάλληλο Κώστα Κωστόπουλο και το νοσηλευτή Νίκο Γρίσπο. Ξαφνικά οι κρατούμενοι όρμησαν πάνω τους και τους πήραν ομήρους. Κάποιοι άλλοι πέρασαν στο προαύλιο, σκαρφάλωσαν στα κάγκελα και κατευθύνθηκαν στο διοικητήριο, μόλις πενήντα μέτρα από την πύλη. Μόνο τότε έγιναν αντιληπτοί από τον φύλακα της πύλης, ο οποίος χτύπησε το συναγερμό! Η κατάσταση βγήκε γρήγορα εκτός ελέγχου, με εκατοντάδες κρατουμένους να μπαίνουν στην εξέγερση. Η φυλακή είχε πέσει, ουσιαστικά, στα χέρια τους.

Τα ΜΑΤ έζωσαν τους δρόμους γύρω από τις φυλακές για να προλάβουν τυχόν απόπειρα απόδρασης, αλλά στο εσωτερικό της φυλακής γινόταν «πόλεμος» και κανείς δεν μπορούσε να επέμβει.

Λίγες ώρες αργότερα έφτασαν στον Κορυδαλλό τρεις εισαγγελείς και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης, Γιώργος Παυλέας, που προσπάθησαν να κατευνάσουν τα πνεύματα και να πείσουν τους κρατούμενους να επιστρέψουν στα κελιά τους. Τους εγγυήθηκαν ότι τα ΜΑΤ δεν θα κάνουν επέμβαση μέσα στη φυλακή. Μόνο υπό αυτή την προϋπόθεση θα συζητούσαν για αποκλιμάκωση της κατάστασης. Και κάπου ανάμεσα στις διαπραγματεύσεις και στην απειλή επέμβασης, η κατάσταση ξέφευγε ολοένα και περισσότερο. Και επιβεβαίωνε όλους εκείνους που έλεγαν ότι το μεγαλύτερο σωφρονιστικό κατάστημα της χώρας ήταν καζάνι που έβραζε. Η εξέγερση κράτησε έξι μέρες και τελείωσε με τέσσερις νεκρούς, 81 τραυματίες και ανυπολόγιστες ζημιές.