Το νησί των συναισθημάτων

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό νησί, ζούσαν όλα τα συναισθήματα: η Αγάπη, η Λύπη, η Αλαζονεία, ο Πλούτος κι άλλα. Ξαφνικά, το νησί άρχισε να βουλιάζει. Όλοι έφτιαξαν βάρκες και έφυγαν. Η Αγάπη, μόνη, ζήτησε βοήθεια. Πήγε στον Πλούτο, εκείνος αρνήθηκε, γιατί το πλοίο του ήταν γεμάτο χρυσάφι. Στην Αλαζονεία, εκείνη την περιφρόνησε. Στη Λύπη, εκείνη ήταν πολύ βαριά για να βοηθήσει. Κανένας δεν της άνοιξε την πόρτα.

Τότε εμφανίστηκε ένας γέροντας και την πήρε μαζί του. Τον ρώτησε: «Ποιος είσαι;» «Είμαι ο Χρόνος», απάντησε. Κι η Αγάπη κατάλαβε πως μόνο ο Χρόνος γνωρίζει την αξία της. Την ωριμάζει και την κάνει πιο δυνατή. Γι’ αυτό η Αγάπη και ο Χρόνος πάνε πάντα μαζί.

Επιμέλεια κειμένου, αφήγηση, καλλιτεχνική επιμέλεια: Γιώργος Ευγενικός
Μουσική: Μάρα Καίσαρη
Παραγωγή: Παραμυθόφωνο
Με τη στήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Βιβλίου και Πολιτισμού

Το ηχητικό αυτό αποτελεί μέρος του project «BGR – Γράμματα που ενώνουν. Γέφυρες και περάσματα», που υλοποιείται στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026.

Το project είναι μια καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση που συνδέει την προφορική παράδοση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας με σύγχρονους τρόπους ακρόασης. Μέσα από σύντομες αφηγήσεις, οι ιστορίες γίνονται σημεία συνάντησης, όπου η μνήμη, η φαντασία και ο λόγος ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Κάθε ιστορία γίνεται μια φωνή μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που οργανώνεται γύρω από τα γράμματα, δημιουργώντας ένα ζωντανό σώμα προφορικής μνήμης.

Αναδεικνύοντας κοινές αφηγηματικές ρίζες, το project προβάλλει αξίες όπως η συνεργασία, η κατανόηση και ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Τα ηχητικά αποσπάσματα είναι διαθέσιμα στον χώρο της έκθεσης αλλά και ψηφιακά μέσω του Παραμυθοφώνου, συνεχίζοντας να ταξιδεύουν πέρα από τη Θεσσαλονίκη και αγγίζοντας ένα ευρύτερο, διεθνές κοινό.

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ιστορία «Το νησί των συναισθημάτων» έγινε γνωστή διεθνώς μέσα από το έργο του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay), ο οποίος την εντάσσει στο βιβλίο El camino de las lágrimas (2001). Στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο Ο δρόμος των δακρύων (μετάφραση Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, εκδόσεις Opera, 2010).

Η ακριβής προέλευση της ιστορίας δεν είναι γνωστή. Πιθανότατα πρόκειται για σύγχρονη αλληγορική αφήγηση με στοιχεία προφορικής παράδοσης της Λατινικής Αμερικής. Σε ορισμένες δευτερογενείς πηγές αναφέρεται ως κολομβιανό παραμύθι, χωρίς όμως να υπάρχει σαφής βιβλιογραφική τεκμηρίωση.

Στην Ελλάδα, η ιστορία είναι ευρύτατα διαδεδομένη και συχνά αποδίδεται στον Μάνο Χατζιδάκι, χωρίς αυτό να τεκμηριώνεται.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

Bucay, Jorge. El camino de las lágrimas. Sudamericana, 2001.

Μπουκάι, Χόρχε. Ο δρόμος των δακρύων. Μετάφραση Κωνσταντίνα Επισκοποπούλου, Opera, 2010.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

⁠https://paramythofono.blogspot.com/2021/09/4.html