سلامی چو بوی خوش آشنایی ۴۹۲

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۹۲

فعولن فعولن فعولن فعولن

سلامی چو بوی خوش آشنایی

بدان مردم ديده‌ی روشنایی

درودی چو نور دل پارسايان

بدان شمع خلوتگه پارسایی

نمی‌بينم از همدمان هيچ بر جای

دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

ز کوی مغان رخ مگردان که آنجا

فروشند مفتاح مشکل‌گشایی

عروس جهان گر چه در حد حسن است

ز حد می‌برد شيوه‌ی بی‌وفایی

دل خسته‌ی من گرش همتی هست

نخواهد ز سنگين‌دلان موميایی

می صوفی‌افکن کجا می‌فروشند

که در تابم از دست زهد ريایی

رفيقان چنان عهد صحبت شکستند

که گویی نبوده‌ست خود آشنایی

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع

بسی پادشاهی کنم در گدایی

بياموزمت کيميای سعادت

ز همصحبت بد جدایی جدایی

مکن حافظ از جور دوران شکايت

چه دانی تو ای بنده کار خدایی