Γιατί μένουμε σε σχέσεις που ξέρουμε ότι έχουν τελειώσει;

Τι είναι αυτό που μας κρατάει σε σχέσεις που μέσα μας ξέρουμε πολύ καλά ότι έχουν κάνει τον κύκλο τους;

Επειδή συνηθίσαμε; Επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά; Επειδή έχουμε επενδύσει χρόνο και συναίσθημα; Επειδή η ιδέα και μόνο μιας νέας αρχής μάς προκαλεί τρόμο; Ανοίγουμε μια (ακόμα) συζήτηση για τις σχέσεις που έχουν πάψει να μας καλύπτουν, αλλά δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε αλλά και να αφήσουμε πίσω. Πώς καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται απλά για μια δύσκολη φάση; Πότε η επιμονή γίνεται παγίδα και πότε οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν πραγματικά νόημα; Πώς γίνεται να κλείσουμε τα αφτιά μας σε γνώμες που δεν ζητήσαμε κι όμως μάς «προσφέρονται» αφειδώς; Μιλάμε για τα καμπανάκια που συχνά αγνοούμε, για την τάση μας να εξιδανικεύουμε το παρελθόν, για τους γάμους που διατηρούνται «για τα παιδιά», αλλά και για τις φιλίες ή τις δουλειές που «φωνάζουν» τέλος.

Έχεις Δυο Λεπτά;