Κανείς δε μας γλιτώνει: 24 χρόνια περιμέναμε αυτόν τον ημιτελικό

Απόψε στο Fight Club δεν κάναμε εκπομπή. Κάναμε κηδεία - με απευθείας εικόνα από την ΕΡΤ και δύο άντρες, με τη στενή έννοια του όρου, στα μικρόφωνα.

24 χρόνια μετά το Σαπόρο, 21 μετά τη Γενεύη, η Αγγλία και η Αργεντινή ξαναβρέθηκαν σε ημιτελικό Μουντιάλ, στη Mercedes-Benz της Ατλάντα, μπροστά σε 68.239 μάρτυρες. Ένας αγώνας που, δυστυχώς για τη δραματουργία, δεν έγινε στα Φώκλαντς - αλλά μη στενοχωριέστε, οι δικοί μας ανέλαβαν να καλύψουν το κενό. Εδώ χρειαζόταν μπουνιά στο μαχαίρι, όχι παρηγοριά στον άρρωστο. Και το μαχαίρι, όπως πάντα, το κρατούσε η Αργεντινή.

Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε Χέρι του Θεού. Στο 55' ο Άντονι Γκόρντον έβαλε μπροστά τους Άγγλους, κι ο κ. Κώστας, Αγγλία μέχρι το κόκκαλο, σηκώθηκε από την καρέκλα, έπεσε με τα γόνατα στο χαλί κι ένιωσε το χορτάρι στα πόδια του - «ποτέ δεν ήμουν καλύτερα». Δεν ήξερε ότι έκανε το ίδιο λάθος με τον Τούχελ: αντί να σκοτώσει το ματς, κάθισε να το «κρατήσει». Και σε αυτό το επίπεδο, παίδες, το «κρατάω» δε σώζει κανέναν.

Γιατί μετά μπήκε στο κάδρο αυτός - ο κοντός με τα ανάριθμα ασίστ - κι όλα ξαφνικά έγιναν πιθανά. 85': ο Ένζο Φερνάντες σαρώνει το ισόφαρισμα απ' έξω από την περιοχή, μπαλιά Μέσι. 90'+2': σέντρα Μέσι, κεφαλιά του Λαουτάρο Μαρτίνες που είχε βγει από τον πάγκο λέγοντας ότι το είδε στον ύπνο του. Δύο γκολ σε έξι λεπτά. Ο κ. Γιάννης, ένσαρκη Αργεντινή, σηκώθηκε κι έψαχνε ήδη τα κομμάτια του ποντικιού που κοπάνησε ο Κώστας στον τοίχο.

Πρόσθεσε το 2026 στο 1986 και στο 1998. Τρεις φορές η Αργεντινή έσβησε τα αγγλικά όνειρα στο Μουντιάλ. Μόνο που τούτη τη φορά δεν υπάρχει el robo del siglo, δεν υπάρχει διαιτητής να βρίσει, δεν υπάρχει καν άλλοθι. Καθαρή ήττα. Κι όμως, στο πάνελ ακούστηκε πάλι το αιώνιο: «Τις πταίει;» Φταίει ο Τούχελ, φταίει ο Κέιν, φταίμε κι εμείς που το πιστέψαμε; Ή μήπως αυτό λέγεται Σύνδρομο Στοκχόλμης και πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουμε; Αγγλία, τούτα εδώ στην Κρήτη τα λένε ρεζιλίκια - τρίτος χαμένος ημιτελικός (1990, 2018, 2026), και πάντα με το προβάδισμα στο χέρι.

Ο κ. Κώστας, με τις χαρακιές του Μπάτι, του Μπέκαμ και του Σολ Κάμπελ πάνω στην αθώα παιδική του ψυχή, πρόσθεσε απόψε μία ακόμα. Ο κ. Γιάννης πάει τελικό με την Ισπανία, Κυριακή, στο Νιου Τζέρσεϊ - ο Μέσι, 39 χρόνων, ένα βήμα από το να πάρει αφορολόγητο εφάπαξ ήσυχος. «Είμαστε μοναδικοί», είπε ο Σκαλόνι, «όχι από αλαζονεία, από την καρδιά».

Και για κλείσιμο, από το ανάχωμα της ΕΡΤ, ο Commander Anastopoulos χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του: «Απόψε δεν πήραμε μία νίκη - πήραμε τρεις.» 1986, 1998, 2026. Η προέλαση προς τον τελικό μόλις τελείωσε.

Χωρίς τραγούδια για τα νησιά, χωρίς μπουνιές στην εξέδρα. Μόνο δύο νοσταλγοί, ένα save που δεν κλείνει ποτέ, κι ένα ματς που το περιμέναμε μια ολόκληρη δεκαετία - για να πάρουμε άλλη μία χαρακιά.

Κανείς δε μας γλιτώνει. Και κανείς δε φεύγει από το πλατό πριν το τελευταίο σφύριγμα.
Απεταξάμην.