«Δεν θέλω να με λυπάσαι, θέλω να με ακούς»

Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τον Γιώργο Σκαρλάτο: ξεκινούν από την προσωπική εμπειρία της αναπηρίας και φτάνουν μέχρι την αυτοαποδοχή και τη συνεισφορά. Ο Γιώργος μιλά για τη ζωή του ως ατόμου με εγκεφαλική παράλυση, για τα σχολικά του χρόνια, για το αίσθημα ευαλωτότητας που του δημιουργούνταν όταν δεν τον επέλεγαν στις ομάδες αλλά και για τη σταδιακή μετατόπιση από το «μήπως δεν είμαι ικανός» στο «είμαι αυτό που είμαι και αυτό αρκεί».

Περιγράφει την καθημερινότητά του ως φιλολόγου σε γενικό λύκειο, τη σχέση του με τους μαθητές και τον φόβο που είχε αρχικά για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη διαφορετική του κίνηση ή τη βλάβη του σώματός του. Τελικά, όπως λέει, τα παιδιά ρωτούν με αθωότητα και σέβονται όταν τους μιλάς ανοιχτά. Η αναπηρία δεν γίνεται ταμπού ούτε «θέμα» αλλά μια πτυχή της ταυτότητάς του, όχι ολόκληρη η ταυτότητα.

Η συζήτηση περνά από τη φυσικοθεραπεία ως πράξη φροντίδας και διατήρησης της λειτουργικότητας στις δυσκολίες των μετακινήσεων και στη γραφειοκρατία, αλλά και στα στερεότυπα που θέλουν τον ανάπηρο είτε ήρωα είτε αντικείμενο οίκτου. Ο ίδιος απορρίπτει και τα δύο. Δεν τον ενδιαφέρει να είναι σύμβολο δύναμης ούτε να προκαλεί θαυμασμό. Τον ενδιαφέρει να ζει καλά, να χαίρεται όσα κάνει και να παραμένει ενεργός.

Μιλώντας για το παιδικό βιβλίο που έγραψε, εξηγεί πως θέλησε να δημιουργήσει ήρωες που έχουν αναπηρία, αλλά δεν τους ορίζει αποκλειστικά. Μέσα από μια ιστορία φιλίας και σύγκρουσης με τον ρατσισμό, το βιβλίο λειτουργεί ως μάθημα αλλά και ως αφορμή για διάλογο, ως αφήγηση που δίνει τροφή για σκέψη. Για τον ίδιο, η συγγραφή είναι δημιουργία και ταυτόχρονα μια μορφή συνεισφοράς: ένας τρόπος να ειπωθούν ιστορίες που σπάνια βρίσκονται στο κέντρο της λογοτεχνίας.