LIFO POLITICS
- Épisodes
- 202
- Parution
- toutes les deux semaines
- Dernier épisode
- 9 Nov 2026
À propos du podcast
Πολιτική και κοινωνία, συζητήσεις και ρεπορτάζ
Épisodes 202
Δημήτρης Παπαστεργίου: «Θα πρέπει να τελειώσει η ανωνυμία στα social media»
Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να επηρεάσει μια εκλογική αναμέτρηση πριν καν φτάσουμε στην κάλπη; Πόσο άραγε οι ΑΙ εφαρμογές μπορεί να κατευθύνουν, ακόμα και να χειραγωγήσουν τις πολιτικές εξελίξεις μιας χώρας ή …
Notes de l’épisode
Μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να επηρεάσει μια εκλογική αναμέτρηση πριν καν φτάσουμε στην κάλπη; Πόσο άραγε οι ΑΙ εφαρμογές μπορεί να κατευθύνουν, ακόμα και να χειραγωγήσουν τις πολιτικές εξελίξεις μιας χώρας ή μιας ενότητας χωρών όπως είναι η ΕΕ; Ποιος και πώς μπορεί να ελέγξει τα deepfakes, τα bots και τις οργανωμένες επιχειρήσεις ψηφιακής παραπληροφόρησης και επιπλέον, ποιος εγγυάται ότι η μάχη κατά των fake news δεν θα γίνει άλλοθι για τον έλεγχο της δημόσιας συζήτησης ή τον περιορισμό της πολιτικής κριτικής;
Σε μια εποχή «πονηρή» και ένα τοπίο πολυσύνθετο όπου οι αλγόριθμοι αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη δύναμη στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, η προστασία μιας δημοκρατίας περνά δίχως άλλο και από την ψηφιακή της «θωράκιση». Έρευνες που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην ιστοσελίδα της διαΝΕΟσις επιβεβαιώνουν την αυξανόμενη ανησυχία των πολιτών για τις ενδεχόμενες αρνητικές επιπτώσεις της ΑΙ τόσο στην καθημερινότητά τους όσο και στις δημοκρατικές αξίες και κατ’ επέκταση στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.
Ταυτόχρονα, οι πρόσφατες κυβερνοεπιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές ευρωπαϊκών χωρών, από τα συστήματα ψύξης σούπερ μάρκετ μέχρι εγκαταστάσεις αιμοδοσίας υπενθυμίζουν ότι οι ψηφιακές απειλές δεν περιορίζονται στον εικονικό κόσμο, αλλά μπορούν να έχουν άμεσες συνέπειες στην πραγματική ζωή.
Ποιος και πώς δύναται να τσεκάρει αν μια πληροφορία αληθεύει; Πόσο προετοιμασμένη είναι η Ελλάδα για τις νέες ψηφιακές προκλήσεις; Υπάρχουν αποτελεσματικοί όσο και αμερόληπτοι μηχανισμοί πρόληψης και παρέμβασης; Πού σταματά η ατομική ευθύνη και που ξεκινά αυτή της Πολιτείας, ποιος, επιπλέον, ελέγχει εκείνους που καλούνται να μας προστατεύσουν από την ψηφιακή χειραγώγηση; Είναι πράγματι θετικό μέτρο η απαγόρευση της πρόσβασης ανηλίκων στα σόσιαλ;
Αυτές και άλλες θεματικές όπως είναι η ευθύνη των μεγάλων ψηφιακών πλατφορμών, η προστασία των προσωπικών δεδομένων, τα όρια του κρατικού ελέγχου, ο ρόλος της Εθνικής Επιτροπής Κυβερνοασφάλειας (ΕΑΚ) και του Παρατηρητηρίου Κυβερνητικών Απειλών συζητήσαμε με τον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, αναφερθήκαμε επίσης στον νέο υπερυπολογιστή «Δαίδαλο» που τόσο έχει διαφημιστεί.
Αντώνης Γαλανόπουλος: «Τα media στην Ελλάδα δεν διδάχτηκαν τίποτα από όσα ζήσαμε με τη Χρυσή Αυγή»
H άνετη εκλογική επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ αποτελεί ορόσημο για τη μεταπολεμική Γερμανία και, ταυτόχρονα, ένα ακόμη σημάδι της βαθιάς μετατόπισης του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου προς τα …
Notes de l’épisode
H άνετη εκλογική επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ αποτελεί ορόσημο για τη μεταπολεμική Γερμανία και, ταυτόχρονα, ένα ακόμη σημάδι της βαθιάς μετατόπισης του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου προς τα δεξιά.
Μετανάστευση, ακρίβεια, οικονομική και κοινωνική επισφάλεια, οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, μια γενικότερη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η αίσθηση ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας ότι τα παραδοσιακά κόμματα δεν εκφράζουν πλέον τις αγωνίες του, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος που επιτρέπει στην ακροδεξιά να επιχειρήσει να εμφανιστεί ως «σωτήρας», ενδεδυμένη έναν ριζοσπαστικό, «αντισυστημικό» μανδύα.
Η μεγαλύτερη νίκη της ακροδεξιάς, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι μια σειρά θέσεις της «υιοθετούνται», είτε αυτούσιες είτε πιο «εξευγενισμένες», από ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού συστήματος των ευρωπαϊκών χωρών, και όχι μόνο από το συντηρητικό. Το πολιτικό σύστημα καθαυτό, δηλαδή το ίδιο το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο, δεν είναι άμοιρο ευθυνών όσον αφορά την απήχηση που γνωρίζουν τα ακροδεξιά ιδεολογήματα, τα οποία πια δεν συνιστούν κάποιο περιθωριακό πολιτικό ρεύμα, αλλά έχουν γίνει «mainstream».
Η συλλογική μελέτη με τίτλο «How (not) to fight the far right» (Foundation for European Progressive Studies-FEPS), που μόλις κυκλοφόρησε στα αγγλικά με τη συμμετοχή του Αντώνη Γαλανόπουλου, ήταν ένα ακόμα σημείο αναφοράς στην κουβέντα μας, στην οποία, μεταξύ άλλων, σταθήκαμε στις αξιοσημείωτες διαφορές της σύγχρονης από την «παραδοσιακή» ακροδεξιά, οι οποίες περιλαμβάνουν και τη μαζική διαδικτυακή «αντεπίθεση» που παρατηρούμε τελευταία και στην Ελλάδα.
Εστιάσαμε, επίσης, στη σύγχρονη εγχώρια εκδοχή της ακροδεξιάς όπου, μεταξύ άλλων, είδαμε τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια να παριστάνουν ότι δεν διδάχτηκαν τίποτα από το πού οδήγησε δεκατρία χρόνια πριν το «σιγοντάρισμα» της Χρυσής Αυγής από το τότε μιντιακό –και το πολιτικό, βεβαίως– κατεστημένο.
Νίκος Βέττας: «Ακόμα και το να βγεις να φας το σκέφτεσαι εξαιτίας της ακρίβειας»
Είναι η ακρίβεια ένα οικονομικό ή πολιτικό, καταρχάς, ζήτημα; Είναι κατά βάση εισαγόμενη ή σχετίζεται περισσότερο με το πώς είναι οργανωμένη η εγχώρια αγορά, είτε μιλάμε για τις τιμές των προϊόντων στα ράφια …
Notes de l’épisode
Είναι η ακρίβεια ένα οικονομικό ή πολιτικό, καταρχάς, ζήτημα; Είναι κατά βάση εισαγόμενη ή σχετίζεται περισσότερο με το πώς είναι οργανωμένη η εγχώρια αγορά, είτε μιλάμε για τις τιμές των προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ είτε για τα ενοίκια, τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, τα καύσιμα κοκ;
Με δεδομένες τις σχετικές εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και την πολιτική αντιπαράθεση που τροφοδότησαν, πώς και πόσο η πολιτεία θα μπορούσε να παρέμβει στο πεδίο αυτό, ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Τι φταίει που ακόμα και ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα, ο οποίος λαμβάνει έναν μέσο μισθό –που παραμένει, ωστόσο, από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη–, καταφέρνει να ζει οριακά αξιοπρεπώς;
Ο έλεγχος των τιμών, η μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, οι επιδοτήσεις στο ρεύμα και τα καύσιμα, είναι μέτρα αποτελεσματικά ή απλώς «ασπιρίνες» αν δεν εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο αντιμετώπισης της ακρίβειας που θα περιλαμβάνει μείωση της φορολογίας, αύξηση των επενδύσεων, τόνωση του ανταγωνισμού και αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου;
Μήπως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι το πώς θα πέσουν οι τιμές και πώς θα «ξεφουσκώσουν» οι λογαριασμοί; Ποιο βιοτικό επίπεδο θεωρεί ανεκτό η κοινωνία και ποια πολιτική θα χρειαστεί για να το εξασφαλίσει;
«Ένα στα δύο περιστατικά αστυνομικής βίας δεν διερευνάται ποτέ»
Ο θανάσιμος τραυματισμός στο κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ του 20χρονου Ελληνορώσου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καράμπαμπα, όταν δεν υπάκουσε σε σήμα τους να σταματήσει, επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για την …
Notes de l’épisode
Ο θανάσιμος τραυματισμός στο κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ του 20χρονου Ελληνορώσου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καράμπαμπα, όταν δεν υπάκουσε σε σήμα τους να σταματήσει, επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αστυνομική βία. Σε αυτήν ακριβώς τη «θεσμική», και άρα θεωρούμενη ως νόμιμη, βία, της οποίας ο άτυχος νεαρός ήταν το πιο πρόσφατο θύμα, εστιάζει η συζήτησή μας με την Αναστασία Τσουκαλά, εγκληματολόγο και συγγραφέα του βιβλίου «Η συστημική φύση της αστυνομικής βίας στην Ελλάδα» (εκδόσεις Τόπος, 2024).
Με βάση τα πορίσματα οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία και τις επανειλημμένες σχετικές καταδίκες από όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σε συνδυασμό με τις πολύ σπάνιες καταδίκες αστυνομικών που βιαιοπραγούν απρόκλητα σε βάρος πολιτών, δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε για λογοδοσία και αξιόπιστους μηχανισμούς ελέγχου. Αν ισχύει ότι, σύμφωνα με την έρευνα της συνομιλήτριάς μου, «ένα στα δύο περιστατικά αστυνομικής βίας δεν διερευνάται ποτέ», αληθεύει ότι το πρόβλημα της αστυνομικής βίας, εκτός από πολιτικό, είναι «πρωτίστως αξιακό», καθώς λέει; Πού μπαίνει το όριο μεταξύ της «νόμιμης άμυνας» και της κατάχρησης εξουσίας; Είναι θέμα εκπαίδευσης και μεταρρυθμίσεων ή πολιτικής βούλησης το να αλλάξει αυτή η εικόνα; Ποιες κοινωνικές ομάδες απειλούνται περισσότερο από τον «υπερβάλλοντα ζήλο» κάποιων αστυνομικών οργάνων και την ευκολία με την οποία μπορεί να χρησιμοποιήσουν ένα κλομπ, μια κρότου-λάμψης ή και το υπηρεσιακό τους όπλο; Τι ρόλο παίζουν τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας τέτοιων περιστατικών; Πόσο έχει σκληρύνει η αστυνομική βία και καταστολή διεθνώς;
«Χρειαζόμαστε έναν Εθνικό Οργανισμό Κάνναβης»
Μπορεί η φαρμακευτική όπως και η βιομηχανική κάνναβη να έχουν αποποινικοποιηθεί τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα δίνοντας ανακούφιση σε πολλούς ασθενείς για τους οποίους η χρήση της συστήνεται αφενός …
Notes de l’épisode
Μπορεί η φαρμακευτική όπως και η βιομηχανική κάνναβη να έχουν αποποινικοποιηθεί τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα δίνοντας ανακούφιση σε πολλούς ασθενείς για τους οποίους η χρήση της συστήνεται αφενός, δημιουργώντας έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο αφετέρου, όμως υπάρχουν πολλά ακόμα κενά και άλυτα επιμέρους προβλήματα στο πεδίο. Ταυτόχρονα η ψυχαγωγική κάνναβη, σε αντίθεση με αρκετές άλλες χώρες της ΕΕ, παραμένει εκτός νόμου ακόμα και για προσωπική χρήση, διαιωνίζοντας έτσι την ύπαρξη μιας «γκρίζας ζώνης» που πριμοδοτεί τη μαύρη αγορά και το «κυνήγι μαγισσών».
Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα και διεθνώς; Υπάρχει στη χώρα μας πολιτικό περιβάλλον που θα επέτρεπε μια σοβαρή συζήτηση γιατην αποποινικοποίηση και της ψυχαγωγικής χρήσης καθώς επίσης για μια ολοκληρωμένη ρύθμιση σε ό,τι αφορά το φυτό, τις χρήσεις και τα παράγωγά του με βάση τις βέλτιστες πρακτικές που ακολουθούνται αλλού;Τι αιτήματα μέλλον μπορεί να έχουν και πόσο δύνανται να συμβάλλουν στην απασχόληση και τον παραγωγικό τομέα οι «δουλειές με φούντες;»; Γιατί ένα από τα συνθήματα του φετινού 21ουLegaliseCannabisProtestivalπου διεξάγεται σήμερα Σάββατο 27/6 στην πλατεία Θησείου (έναρξη 6μμ) λέει ότι «η ελευθερία αρχίζει από το σπίτι»; «Η κάνναβη δεν είναι πια ένα περιθωριακό θέμα. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας, δικαιωμάτων, αγροτικής ανάπτυξης, κοινωνικής δικαιοσύνης και βιώσιμης οικονομίας», βεβαιώνει ο συνομιλητής μου.
Τι συμβαίνει με τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας;
Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελούν ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της νεότερης ιστορίας της Αθήνας, και είναι συνδεδεμένα με τη μνήμη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά και με τη …
Notes de l’épisode
Τα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελούν ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία της νεότερης ιστορίας της Αθήνας, και είναι συνδεδεμένα με τη μνήμη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά και με τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα της πόλης. Σήμερα, η απόφαση της Περιφέρειας Αττικής να προχωρήσει στην αποκατάσταση και επανάχρησή τους ως χώρων κοινωνικής κατοικίας έχει ανοίξει έναν έντονο δημόσιο διάλογο.
Από τη μια πλευρά, η Περιφέρεια υποστηρίζει ότι το έργο θα διασώσει τα ιστορικά κτίρια και θα προσφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Από την άλλη, οι σημερινοί κάτοικοι και οι συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στον χώρο εκφράζουν ανησυχίες για το μέλλον της κοινότητας που έχει διαμορφωθεί εκεί τα τελευταία χρόνια.
Για να φωτίσουμε όλες τις πτυχές αυτού του σύνθετου ζητήματος, συζητάμε σήμερα με τη δημοσιογράφο της LiFO Ντίνα Καράτζιου την ιστορία των Προσφυγικών, το σχέδιο ανάπλασης, τις αντιδράσεις που έχουν προκληθεί και τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η πολιτεία.
Στην Αλβανία δεν θέλουν να δώσουν «ούτε γη, ούτε νερό»
Από τα τέλη Μαΐου, η γειτονική Αλβανία βρίσκεται σε αναβρασμό εξαιτίας μαζικών διαδηλώσεων πολιτών που αντιδρούν στα σχέδια κατασκευής πολυτελών τουριστικών θερέτρων στη νήσο Σαζάν (Σάσωνα) και στην παράκτια …
Notes de l’épisode
Από τα τέλη Μαΐου, η γειτονική Αλβανία βρίσκεται σε αναβρασμό εξαιτίας μαζικών διαδηλώσεων πολιτών που αντιδρούν στα σχέδια κατασκευής πολυτελών τουριστικών θερέτρων στη νήσο Σαζάν (Σάσωνα) και στην παράκτια ζώνη του Ζβέρνετς, στην περιοχή Βιόσε(Αώου)-Νάρτα. Πρόκειται για έναν σημαντικό υδροβιότοπο που εντάσσεται στο δίκτυο Natura και φιλοξενεί μεγάλα κοπάδια φλαμίνγκο, γεγονός που έδωσε στο κίνημα διαμαρτυρίας την ονομασία «κίνημα των φλαμίνγκο».
Οι κινητοποιήσεις έχουν λάβει μαζικό χαρακτήρα, με τους διαδηλωτές να προβάλλουν συνθήματα όπως «Ούτε γη, ούτε νερό», «Η Αλβανία δεν πωλείται» και «Είμαστε πιο δυνατοί από τις μπουλντόζες σας». Στο πλευρό τους έχουν ταχθεί και μέλη της αλβανικής διασποράς. Σχετικές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν και στην Αθήνα, ενώ νέες κινητοποιήσεις βρίσκονται ήδη στον προγραμματισμό των διοργανωτών.
Κεντρικό αίτημα των διαμαρτυρόμενων είναι η άμεση παύση των εργασιών, καθώς και η παραίτηση του πρωθυπουργού Έντι Ράμα, ο οποίος έχει εκφράσει τη στήριξή του στη συγκεκριμένη μεγα-επένδυση. Στην υπόθεση εμπλέκεται ο Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρός του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και σύζυγος της κόρης του, Ιβάνκα Τραμπ.
Η υπόθεση έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις και διαφορετικές αναγνώσεις. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι οικολογικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες, ζητήματα που αφορούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής, αλλά και αμφιβολίες σχετικά με το μοντέλο ανάπτυξης που προωθείται. Παράλληλα, δεν λείπουν οι θεωρίες συνωμοσίας που συνοδεύουν τη δημόσια αντιπαράθεση. Προς το παρόν, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή, με τις αντιδράσεις να συνεχίζονται και τις εξελίξεις να τρέχουν.
«Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στέλνει πόρισμα, δεν γίνεται να λέμε ότι δεν θα ελεγχθεί»
«Κανείς υπεράνω του νόμου;» Μύθος ή πραγματικότητα στην Ελλάδα σήμερα;Σε μια περίοδο όπου η συζήτηση για τη λογοδοσία, τη λειτουργία των θεσμών και τα όρια της πολιτικής ευθύνης επιστρέφει με ένταση στον …
Notes de l’épisode
«Κανείς υπεράνω του νόμου;» Μύθος ή πραγματικότητα στην Ελλάδα σήμερα;Σε μια περίοδο όπου η συζήτηση για τη λογοδοσία, τη λειτουργία των θεσμών και τα όρια της πολιτικής ευθύνης επιστρέφει με ένταση στον δημόσιο διάλογο, οι εξελίξεις γύρω από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η αναθεώρηση του άρθρου 86 του Συντάγματος και η υπόθεση των υποκλοπών επαναφέρουν κρίσιμα ερωτήματα: Ποιος ελέγχει την εξουσία; Πώς αποδίδονται οι ευθύνες; Τελικά, λειτουργεί το κράτος δικαίου όπως θα έπρεπε;
Ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Αντώνης Καραμπατζός, απαντά μιλώντας στο «Lifo Politics» για τα όρια και τις αντοχές της δημοκρατίας, για την εμπιστοσύνη των πολιτών που δοκιμάζεται αλλά και για τις αναγκαίες θεσμικές τομές που θα μπορούσαν να την αποκαταστήσουν.
Ποιους ψηφοφόρους θέλει να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ;
Το ΠΑΣΟΚ στοχεύει σε δύο βασικές κατηγορίες ψηφοφόρων: σε όσους μετακινήθηκαν στη Νέα Δημοκρατία το 2019 και σήμερα δηλώνουν απογοητευμένοι, αλλά και σε εκείνους που είχαν στραφεί στον ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας πιο …
Notes de l’épisode
Το ΠΑΣΟΚ στοχεύει σε δύο βασικές κατηγορίες ψηφοφόρων: σε όσους μετακινήθηκαν στη Νέα Δημοκρατία το 2019 και σήμερα δηλώνουν απογοητευμένοι, αλλά και σε εκείνους που είχαν στραφεί στον ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας πιο δίκαιες λύσεις στην κρίση και επίσης απομακρύνθηκαν.
Ο Θανάσης Γλαβίνας υποστηρίζει ότι το κόμμα του θέλει να εκφράσει όσους περίμεναν θεσμική κανονικότητα, ενίσχυση της μεσαίας τάξης και μεταρρυθμίσεις, αλλά σήμερα βλέπουν σκάνδαλα και διάψευση των προσδοκιών τους.
Ξεκαθαρίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία, ενώ θέτει ως στόχο την πρωτιά, παρότι αυτήν τη στιγμή μοιάζει δύσκολη.
Κατά τη γνώμη του η διαδικασία της ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ θέλει κι άλλο χρόνο. «Χρειάζεται υπομονή για να μπορέσει να επιστρέψει και να ξαναγράψει ιστορία ως το κόμμα που έφτασε στο χείλος του γκρεμού και κατάφερε να επανέλθει».
Όπως λέει, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να αποκαταστήσει σταδιακά τη σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, που διαρρήχθηκε τα χρόνια της κρίσης και ελπίζει ως τις εκλογές να το καταφέρει.
Σε μια συγκυρία όπου, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία δεν επιθυμεί τη συνέχιση της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ, αναφέρει ο Θ. Γλαβίνας, επιδιώκει να πείσει όσους απογοήτευσε στο παρελθόν και όσους παραμένουν επιφυλακτικοί να του δώσουν μια νέα ευκαιρία.
Γιατί οι ΗΠΑ υποτίμησαν το Ιράν
Ο πόλεμος στο Ιράν φαίνεται πως θα αποτελέσει σημείο καμπής για το διεθνές σύστημα, σηματοδοτώντας μια ευρύτερη μετάβαση στον τρόπο άσκησης της διεθνούς πολιτικής. Ο διεθνολόγος Αθανάσιος Γραμμένος επισημαίνει …
Notes de l’épisode
Ο πόλεμος στο Ιράν φαίνεται πως θα αποτελέσει σημείο καμπής για το διεθνές σύστημα, σηματοδοτώντας μια ευρύτερη μετάβαση στον τρόπο άσκησης της διεθνούς πολιτικής. Ο διεθνολόγος Αθανάσιος Γραμμένος επισημαίνει πως οι αλλαγές αφορούν τόσο το επιχειρησιακό επίπεδο, με τη χρήση νέων τεχνολογιών, όπως τα drones, οι πύραυλοι ακριβείας και η τεχνητή νοημοσύνη, όσο και το συστημικό-πολιτικό επίπεδο, στο οποίο ενδέχεται να έχει πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες. Συμφωνεί ότι πρόκειται για μια καθοριστική στιγμή που «αλλάζει τη σελίδα».
Σε σύγκριση με παλαιότερους πολέμους, όπως εκείνον του Ιράκ, τονίζει ότι τα νέα μέσα πολέμου δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικό προνόμιο της Δύσης, καθώς χώρες όπως το Ιράν έχουν ενισχυθεί σημαντικά.
Αναφορικά με τις ΗΠΑ και το Ιράν, εκφράζει την εκτίμηση ότι η αμερικανική πλευρά υποτίμησε την ικανότητα άμυνας του Ιράν και δηλώνει έκπληξη για τις δηλώσεις της αμερικανικής ηγεσίας. Ο κ. Γραμμένος υπογραμμίζει ότι το Ιράν είναι ένα μεγάλο και ισχυρό κράτος, με ιστορικό βάθος και αξιόλογο οπλοστάσιο, και ότι, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, όταν τίθεται ζήτημα επιβίωσης, ένα τέτοιο κράτος θα αντιδράσει δυναμικά, κάτι που παρατηρείται στην παρούσα συγκυρία.
Γιατί δεν πείθει σήμερα η αριστερά;
«Έχουμε έναν κατακερματισμένο και πολυδιασπασμένο χώρο αριστερά του κέντρου, ο οποίος αδυνατεί να εκφράσει τους πολίτες και να αποτελέσει εναλλακτικό κυβερνητικό πόλο διακυβέρνησης ή και εξουσίας, ή να έχει μια …
Notes de l’épisode
«Έχουμε έναν κατακερματισμένο και πολυδιασπασμένο χώρο αριστερά του κέντρου, ο οποίος αδυνατεί να εκφράσει τους πολίτες και να αποτελέσει εναλλακτικό κυβερνητικό πόλο διακυβέρνησης ή και εξουσίας, ή να έχει μια προοπτική κυβερνησιμότητας», λέει στο καινούργιο επεισόδιο του «Lifo Politics» ο Διονύσης Τεμπονέρας, και εξηγεί ότι, σε αντίθεση με άλλους, δεν θεωρεί ότι αυτή είναι η αιτία της κρίσης που έχει ξεσπάσει στον χώρο.
Αντιθέτως, εκτιμά ότι η κρίση είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόσυρτης πορείας του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου, ο οποίος, «ενώ κατάφερε να εκφράσει, κυρίως κατά την περίοδο των μνημονίων, έναν κόσμο πλειοψηφικά, από εκεί και πέρα απομακρύνθηκε από τα κοινωνικά στρώματα και δεν κατάφερε ούτε να επικαιροποιήσει στις νέες συνθήκες έναν προγραμματικό λόγο ούτε να αποτυπώσει ένα κυβερνητικό σχέδιο το οποίο να μπορεί να δώσει μια άλλη προοπτική».
Oι βρετανικές βάσεις βάζουν την Κύπρο σε κίνδυνο
Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο βρέθηκαν στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες λόγω της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν και των παλινωδιών της βρετανικής ηγεσίας, καθώς και των αντιποίνων που επιχειρεί το …
Notes de l’épisode
Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο βρέθηκαν στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες λόγω της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν και των παλινωδιών της βρετανικής ηγεσίας, καθώς και των αντιποίνων που επιχειρεί το Ιράν και η Χεζμπολάχ, απειλώντας δυτικούς στόχους.
Οι βάσεις αυτές θεωρούνται έδαφος βρετανικής κυριαρχίας από το 1960 που η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία και έχουν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, επειδή η Κύπρος βρίσκεται κοντά στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική και στη διώρυγα του Σουέζ. Υπήρξαν, δε, ανέκαθεν ένα πολύ σημαντικό σημείο για στρατιωτικές επιχειρήσεις και επιτήρηση για το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η ψήφος διαμαρτυρίας δεν είναι αποτυχία των πολιτών αλλά της δημοκρατίας
Στο σημερινό επεισόδιο του πόντκαστ «Lifo Politics» ο καθηγητής Στέλιος Στυλιανίδης εξηγεί το φαινόμενο των «θυμωμένων πολιτών» και την ενίσχυση των τιμωρητικών και συχνά αντισυστημικών πολιτικών επιλογών …
Notes de l’épisode
Στο σημερινό επεισόδιο του πόντκαστ «Lifo Politics» ο καθηγητής Στέλιος Στυλιανίδης εξηγεί το φαινόμενο των «θυμωμένων πολιτών» και την ενίσχυση των τιμωρητικών και συχνά αντισυστημικών πολιτικών επιλογών. Διακρίνει τον υγιή κοινωνικό θυμό, που συνοδεύεται από όραμα, συλλογικότητα και θετική διεκδίκηση αλλαγών από τον ισοπεδωτικό και τιμωρητικό, ο οποίος εκφράζεται χωρίς να συνοδεύεται από θετική πρόταση, στρέφεται συνολικά εναντίον του πολιτικού συστήματος και συχνά συνδέεται με ακραίες ή ακροδεξιές επιλογές. Οι αυταρχικές ή ριζοσπαστικές ιδεολογίες μπορούν να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί συγκρότησης ταυτότητας, προσφέροντας συνοχή, νόημα και συμβολική «λύτρωση». Ωστόσο, αυτή η λύτρωση είναι ψυχική και προσωρινή, όχι ουσιαστική πολιτική λύση.
Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, η διαφθορά, η ατιμωρησία, η τοξικότητα του δημόσιου λόγου και η αρχηγοκεντρική λειτουργία των κομμάτων συντηρούν ένα σύστημα «ψευδούς συναίνεσης». Η έλλειψη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και διακομματικής συνεννόησης ενισχύει την αίσθηση ότι «όλοι είναι ίδιοι», γεγονός που συμβάλλει στην ενίσχυση των αντισυστημικών κομμάτων. Ο καθηγητής υποστηρίζει ότι η ψήφος διαμαρτυρίας δεν είναι μόνο αποτυχία των πολιτών αλλά και αποτυχία της δημοκρατίας να κρατήσει ζωντανή την υπόσχεσή της. Ο θυμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ελπίδα και το όραμα, μπορεί όμως να λειτουργήσει ως κραυγή ορατότητας και προειδοποίηση προς το σύστημα.
«Αν δεν αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, θα έχουμε μεγάλο πρόβλημα»
«Αν το δει κανείς και διαχρονικά, η συνταγματική αναθεώρηση χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για πολιτικούς λόγους», λέει ο καθηγητής Σπύρος Βλαχόπουλος, αλλά «αν δεν αλλάξει ο νόμος για την ποινική ευθύνη των …
Notes de l’épisode
«Αν το δει κανείς και διαχρονικά, η συνταγματική αναθεώρηση χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές για πολιτικούς λόγους», λέει ο καθηγητής Σπύρος Βλαχόπουλος, αλλά «αν δεν αλλάξει ο νόμος για την ποινική ευθύνη των υπουργών και την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, θα έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα».
Θα μπορούσε η αναθεώρηση του Συντάγματος να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη και στην πολιτική; Ναι, απαντά ο κ. Βλαχόπουλος, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν δυνατό να γίνουν κάποια βήματα. Ειδικά στο ζήτημα της ποινικής ευθύνης των υπουργών, αναφέρει, η αναθεωρηση θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο δραστική. «Η αναθεώρηση του 2001 και του 2019 ήταν άτολμη. Έπρεπε να γίνουν πιο σημαντικά βήματα από τότε». Παρ’ όλα αυτά, δεν κρύβει την απαισιοδοξία του: «Να κάνω μια πρόβλεψη; Και αυτή, αν γίνει, πάλι άτολμη θα είναι», λέει.
«Το πότε θα γίνει μια αναθεώρηση και πώς σχετίζεται και με τις αξιολογήσεις των πολιτικών» επισημαίνει, όμως «η πράξη δεν συμβαδίζει πάντα με την εξαγγελία μιας αναθεώρησης».
Η δική του άποψη είναι πως «η διαδικασία της ποινικής ευθύνης των υπουργών πρέπει σιγά σιγά να φύγει από τη Βουλή και να πάει στο δικαστικό σώμα». Σε νομοθετικό επίπεδο, υπάρχει η δυνατότητα αυτή, αλλά δεν έχει αξιοποιηθεί, καθώς αυτήν τη στιγμή ο νόμος περί ευθύνης υπουργών προβλέπει τη δυνατότητα γνωμοδότησης από ένα σώμα εισαγγελέων, όμως μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει χρήση αυτής της διάταξης. Τονίζει, επίσης, ότι πολλές συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις δεν εφαρμόζονται, γεγονός που προκαλεί την εύλογη δυσπιστία των πολιτών.
Ο κ. Βλαχόπουλος υπενθυμίζει ότι το 2019 μπήκε στο Σύνταγμα η διάταξη για τη Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία. «Τι είναι αυτό; Πεντακόσιες χιλιάδες πολίτες με δικαίωμα ψήφου έχουν το δικαίωμα να προτείνουν την ψήφιση ενός νόμου στη Βουλή. Γιατί δεν έχει εφαρμοστεί μέχρι τώρα; Γιατί πολύ απλά η Βουλή δεν ψήφισε τον εκτελεστικό του Συντάγματος Νόμου».
Θεωρεί ότι η άρνηση της πλειοψηφίας της Βουλής να εξετάσει την ποινική ευθύνη των υπουργών στην υπόθεση της Σύμβασης 717 και του ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, είναι εις βάρος του πολιτικού συστήματος και των προσώπων που κατονομάζονται στις δικογραφίες αυτές. Γιατί, αν ρωτήσετε τώρα τους πολίτες, θα σας πουν «ναι, το έχουν κάνει, ενώ μπορεί και να μην το έχουν κάνει. Το “έρμο” τεκμήριο αθωότητας σε αυτήν τη χώρα το έχουμε ξεχάσει τελείως. Αλλά όταν ξεκινάει μια διαδικασία και παρότι έρχεται η δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δεν προχωράει, αυτό ενισχύει την δυσπιστία του κοινού και καταστρατηγεί στην πράξη αυτό το τεκμήριο αθωότητας, που πρέπει να το έχουν όλοι, και οι υπουργοί».
Όνειρο ή εφικτός στόχος η ευρωπαϊκή αυτονομία;
Βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση ή παραμένει εγκλωβισμένη στη σκιά των ΗΠΑ; Μιλάμε για τη «Zeitenwende 2.0», τη νέα αλλαγή εποχής που αναγκάζει την Ε.Ε. να αναμετρηθεί με τις εξαρτήσεις …
Notes de l’épisode
Βρίσκεται σε μια ιστορική καμπή σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση ή παραμένει εγκλωβισμένη στη σκιά των ΗΠΑ; Μιλάμε για τη «Zeitenwende 2.0», τη νέα αλλαγή εποχής που αναγκάζει την Ε.Ε. να αναμετρηθεί με τις εξαρτήσεις της: από την απόλυτη κυριαρχία των αμερικανικών συστημάτων Cloud και AI μέχρι τον κατακερματισμό των εξοπλισμών των κρατών-μελών της. Με 170 διαφορετικά οπλικά συστήματα έναντι μόλις 30 των ΗΠΑ, εμποδίζει κάθε προσπάθεια στρατιωτικής ανεξαρτησίας, την ώρα που οι εισαγωγές αμερικανικών όπλων αυξάνονται λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Εξετάζουμε,επίσης, γιατί η στρατηγική αυτονομία είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης για την Ε.Ε. και μπαίνουμε στα παρασκήνια της γερμανικής διπλωματίας: γιατί το Βερολίνο πιέζει την Αθήνα για την ένταξη της Τουρκίας στα αμυντικά προγράμματα και τι ρόλο θα παίξει η νεοσύστατη ομάδα των «e6» στη διαμόρφωση της αυριανής Ευρώπης;
«Βρίσκουμε κυβερνοδραστηριότητα από Τούρκους, Ρώσους και Κινέζους»
Σε αυτό το επεισόδιο ο Μιχάλης Μπλέτσας μιλάει για την κυβερνοασφάλεια που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα της δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό από την πολιτεία και το πολιτικό προσωπικό στον βαθμό που …
Notes de l’épisode
Σε αυτό το επεισόδιο ο Μιχάλης Μπλέτσας μιλάει για την κυβερνοασφάλεια που αποτελεί κρίσιμο πυλώνα της δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό από την πολιτεία και το πολιτικό προσωπικό στον βαθμό που θα έπρεπε. Εξηγεί τον πολυεπίπεδο ρόλο της Αρχής, από τη συνεχή παρακολούθηση και ανάλυση απειλών, την έκδοση οδηγιών και τη διαχείριση περιστατικών μέχρι τη σύνθεση δεδομένων από πολλές πηγές ώστε να εντοπίζονται ευρύτερα μοτίβα κακόβουλων ενεργειών που συχνά εξυπηρετούν στρατηγικούς και όχι απλώς τεχνικούς στόχους.
Κυρίαρχη απειλή παραμένουν οι επιθέσεις ransomware, οι οποίες πλήττουν επιχειρήσεις και δημόσιους φορείς, «κλειδώνοντας» συστήματα και δεδομένα με αντάλλαγμα λύτρα, συνήθως σε κρυπτονομίσματα. Οι ομάδες πίσω από αυτές τις επιθέσεις είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, εξαιρετικά οργανωμένες και διεθνείς, με φυσικές βάσεις στο εξωτερικό. Η αντιμετώπισή τους απαιτεί διεθνή συνεργασία, όπως έδειξε χαρακτηριστικά η υπόθεση σύλληψης βασικού στελέχους μεγάλης σπείρας στην Ελλάδα έπειτα από κοινή επιχείρηση της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με τη Europol και άλλες ευρωπαϊκές αρχές. Σημειώνει, πάντως, ότι δεν έχουν εντοπιστεί σημαντικές ελληνικές σπείρες ransomware.
Αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία, μιλάει για ένα «εργαστήριο» σύγχρονου πολέμου με εκτεταμένη χρήση αυτόνομων και τηλεχειριζόμενων συστημάτων, όπως τα drones, αλλά και με τεράστια επένδυση στην κυβερνοάμυνα, καθώς η αντίστοιχη ουκρανική αρχή διαθέτει χιλιάδες στελέχη, σε πλήρη αντίθεση με τα περιορισμένα μεγέθη της χώρας μας. «Νομίζω ότι ο πόλεμος αυτός θα μελετηθεί πάρα πάρα πολύ και φαίνεται αυτό, διότι ενώ εγώ έχω 100 άτομα, ας πούμε, στην Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας, η αντίστοιχη αρχή της Ουκρανίας έχει 7.000», αναφέρει.
Ο Μιχάλης Μπλέτσας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη χειραγώγηση των ψηφοφόρων. Αν και θεωρεί τη νοθεία της εκλογικής διαδικασίας τεχνικά πολύ δύσκολη έως αδύνατη, χαρακτηρίζει «πανεύκολη» τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η παραπληροφόρηση, η δημιουργία «παράλληλων πραγματικοτήτων» και η απώλεια εμπιστοσύνης στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης καθιστούν, όπως λέει, τη στόχευση και την επιρροή των πολιτών εξαιρετικά αποτελεσματική. «Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει να παίρνουμε την πληροφόρησή μας και να διαμορφώνουμε την άποψή μας σε μεγάλο βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία δημιουργούν πολλές παράλληλες πραγματικότητες, πολλά παράλληλα σύμπαντα. Έχουμε χάσει την έννοια του δεδομένου, του τι είναι αληθινό. Ο καθένας θεωρεί ότι αυτό που του λένε οι φίλοι του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η αλήθεια», λέει.
Παραδέχεται ότι η θέση του διοικητή της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας αποδείχθηκε μεγαλύτερη πρόκληση απ’ όσο περίμενε. «Δεν μου την είχαν περιγράψει σωστά. Η μεγάλη αυταπάτη που είχα όταν ξεκίνησα ήταν ότι πίστευα πως θα υπάρχει ένα οργανωτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα μπορέσω να λειτουργήσω και να χρησιμοποιήσω κυρίως τις τεχνολογικές μου γνώσεις» αναφέρει, ενώ διαπίστωσε ότι ακόμη και με πολιτική στήριξη από τον αρμόδιο υπουργό, οι αλλαγές δεν έρχονται εύκολα. Δηλώνει, ωστόσο, αποφασισμένος να μην αλλάξει τον τρόπο διοίκησής του.
Δηλώνει επίσης ότι η Ελλάδα σήμερα δεν αποτελεί μεγάλο στόχο κυβερνοεπιθέσεων, σε αντίθεση με χώρες όπως η Ουκρανία. Αναγνωρίζει όμως ότι υφίσταται δραστηριότητα (επιθέσεις, απόπειρες διείσδυσης, κατασκοπεία, probes σε συστήματα) από ομάδες οι οποίες συνδέονται με ξένες χώρες, μεταξύ άλλων από Τουρκία, Ρωσία και Κίνα, επισημαίνοντας ότι οι κινεζικές επιχειρήσεις είναι συχνά πιο «κομψές» (πιο αθόρυβες, πιο στοχευμένες), αν και όχι πάντα λιγότερο επικίνδυνες.
Γιατί η πολιτική Τραμπ δεν αποτελεί μια παρένθεση
Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και διευθυντής του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» σκιαγραφεί ένα διεθνές περιβάλλον βαθιάς αστάθειας, στο οποίο οι βεβαιότητες των τελευταίων δεκαετιών …
Notes de l’épisode
Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και διευθυντής του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» σκιαγραφεί ένα διεθνές περιβάλλον βαθιάς αστάθειας, στο οποίο οι βεβαιότητες των τελευταίων δεκαετιών καταρρέουν. Όπως αναφέρει, η πολιτική Τραμπ δεν αποτελεί μια παρένθεση αλλά το σύμπτωμα βαθιών δομικών αλλαγών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη σταδιακή ριζοσπαστικοποίηση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και την άνοδο μιας ακραίας δεξιάς που έχει καταλάβει την εξουσία. Η Ευρώπη, σημειώνει, απέτυχε να διαβάσει έγκαιρα αυτήν τη μετατόπιση και σήμερα έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες.
Στο νέο αυτό πλαίσιο, η απαξίωση του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον Τραμπ έχει κλονίσει τη διατλαντική συμμαχία, καθώς το βασικό της θεμέλιο, η εμπιστοσύνη, έχει υπονομευθεί. Η Ευρώπη βρίσκεται, σύμφωνα με τον καθηγητή, σε ένα κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι: είτε θα κινηθεί αποφασιστικά προς τη στρατηγική αυτονομία, με εμβάθυνση της πολιτικής ενοποίησης και συγκρότηση πραγματικής αμυντικής ισχύος, είτε θα περιθωριοποιηθεί ιστορικά.
Ωστόσο αναγνωρίζει τον ρεαλισμό της θέσης ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα. Στη μεταβατική αυτή περίοδο απαιτείται μια νέα κατανόηση με τις ΗΠΑ, που θα βασίζεται στην αύξηση των ευρωπαϊκών αμυντικών δαπανών, στην ανάληψη μεγαλύτερων διοικητικών ρόλων στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ευθύνη για το επιχειρησιακό σκέλος της ασφάλειας στην ήπειρο και το περιβάλλον της. Μόνο έτσι, υπογραμμίζει, μπορεί να διατηρηθεί η αμερικανική πυρηνική ομπρέλα μέχρι να ωριμάσουν οι προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής αυτονομίας. Παρά τις σχετικές διακηρύξεις, τα βήματα της Ε.Ε. παραμένουν αργά, ενώ πλέον υπάρχει σαφής αίσθηση κατεπείγοντος.
Για το Ουκρανικό, επισημαίνει ότι δεν πρέπει να επιλυθεί με τρόπο που θα υπονομεύει τη μελλοντική ασφάλεια της Ευρώπης. Μια άτακτη ή «ισπανική» υποχώρηση, λέει, θα ισοδυναμούσε με επιβράβευση της ρωσικής επιθετικότητας και θα άνοιγε τον δρόμο για νέες αναθεωρητικές κινήσεις, ενδεχομένως και σε άλλα κράτη.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο καθηγητής σημειώνει ότι το παραδοσιακό πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής –επίκληση του διεθνούς δικαίου, συμμετοχή σε θεσμούς και στενή σχέση με τη Δύση– δεν επαρκεί πλέον από μόνο του. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι όροι ισχύος, η χώρα οφείλει να πολλαπλασιάσει τη δύναμή της μέσω συμμαχιών, ισχυρής αποτροπής και ενίσχυσης της αμυντικής της αξιοπιστίας. Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη μετάβασης σε μια προληπτική, ενεργητική διπλωματία, που θα τοποθετεί έγκαιρα τα ελληνικά συμφέροντα στην ατζέντα των μεγάλων δυνάμεων. Στο ίδιο πνεύμα, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώνει η ίδια την ατζέντα των επαφών της, όπως στην επικείμενη συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο, προτού αυτή επιβληθεί απ’ έξω, ιδίως σε ένα περιβάλλον όπου ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τις διεθνείς σχέσεις αποκλειστικά με όρους ισχύος. Η Τουρκία, σημειώνει, κινείται διαχρονικά με εκβιαστική διπλωματία και απειλή χρήσης βίας, ωστόσο εκτιμά ότι θα διστάσει να προβεί σε ενέργειες εναντίον της Ελλάδας, καθώς η ελληνική αποτρεπτική ισχύς είναι ουσιαστική και το κόστος για την Άγκυρα θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.
Ποια κόμματα αντέχουν, ποια τελειώνουν και ποια έρχονται
Μπήκαμε σε μια πολιτική χρονιά που τίποτα δεν θα θεωρείται δεδομένο. Οι διεθνείς εξελίξεις και η εμφάνιση νέων πολιτικών κομμάτων αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες για τις επόμενες εκλογές. Ο …
Notes de l’épisode
Μπήκαμε σε μια πολιτική χρονιά που τίποτα δεν θα θεωρείται δεδομένο. Οι διεθνείς εξελίξεις και η εμφάνιση νέων πολιτικών κομμάτων αναδεικνύονται σε καθοριστικούς παράγοντες για τις επόμενες εκλογές. Ο διευθυντής Ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll, Ζαχαρίας Ζούπης, αναφέρει στο «Lifo Politics» ότι το 2026 αναμένεται να αλλάξουν πολλά, καθώς θα είναι μια πολιτικά θυελλώδης χρονιά. Σε ό,τι αφορά το «κόμμα Καρυστιανού», συνιστά αυτοσυγκράτηση, λέγοντας χαρακτηριστικά «καθίστε να το δούμε», και επισημαίνει ότι η κ. Καρυστιανού εμφανίζει διείσδυση σε όλα τα κόμματα, όχι όμως στον ίδιο βαθμό, με τη μικρότερη επιρροή της να καταγράφεται στη Νέα Δημοκρατία.
Αναφερόμενος στις τάσεις της κοινής γνώμης, σημείωσε ότι η δυνητική ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα βαίνει μειούμενη, με τα ποσοστά να ακολουθούν καθοδική πορεία από το 21% στο 19% και πλέον στο 17%. Παράλληλα, προέβλεψε σημαντικές ανακατανομές ψήφων, εκτιμώντας ότι κάποια μικρά κόμματα ενδέχεται να ισοπεδωθούν, ενώ θα δοθεί σκληρή μάχη για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση. Δεν απέκλεισε, μάλιστα, η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος να αποδειχθεί ακόμη μεγαλύτερη από αυτήν που καταγράφεται σήμερα.
Ειδική αναφορά έκανε στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, όπως είπε, τον Νοέμβριο του 2024 βρέθηκε στο 20%, στα τέλη Ιανουαρίου του 2025 υποχώρησε στο 17,5% και σήμερα κινείται μεταξύ 13% και 13,5%. Στο ερώτημα τι συμβαίνει, απέδωσε τη φθορά σε ένα «θολό στίγμα». Ανέφερε επίσης ότι πολλοί ψηφοφόροι που απομακρύνθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία δεν κατευθύνθηκαν σε άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά έχουν μετακινηθεί στους αναποφάσιστους και δεν βιάζονται να αποφασίσουν, περιμένοντας τις εξελίξεις.
Ο Ζαχαρίας Ζούπης στάθηκε και στον κίνδυνο που ελλοχεύει αν παγιωθεί η αντίληψη ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε δεύτερες εκλογές. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως είπε, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι πρώτες κάλπες να γεμίσουν με «χύμα» ψήφους διαμαρτυρίας. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι πολλές φορές αυτές οι ψήφοι δεν επιστρέφουν στις δεύτερες εκλογές, κάτι που –ιδίως για τη Νέα Δημοκρατία– μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνο. Κατά την εκτίμησή του, ο τρόπος υπέρβασης αυτού του κινδύνου είναι η ανάδειξη ενός ισχυρού αντιπάλου, αν και, όπως είπε, μένει να φανεί ποιος θα είναι αυτός ο αντίπαλος. Τέλος, υπογράμμισε ότι στις επόμενες εκλογές καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι διεθνείς αναταράξεις. «Δεν ζούμε σε μια συνηθισμένη περίοδο, έρχονται τα πάνω κάτω», ανέφερε, επικαλούμενος στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το 83% των πολιτών ανησυχεί από αρκετά έως πολύ για τις διεθνείς εξελίξεις και το πώς αυτές θα επηρεάσουν τη χώρα, ενώ περίπου το 80% συμφωνεί ότι σε αυτήν τη συγκυρία η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα και ισχυρή ηγεσία.
Ο διευθυντής Ερευνών της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll χαρακτηρίζει ως κομβική στιγμή την πρώτη δημοσκόπηση μετά την ίδρυση των νέων κομμάτων, όχι επειδή τότε θα τελειώσει το παιχνίδι αλλά επειδή, όπως είπε, τότε ουσιαστικά θα αρχίσει. Εκείνη τη στιγμή, κατά την εκτίμησή του, θα αρχίσει να κρίνεται σχεδόν από την αρχή για πολλούς, αν όχι για όλους, το νέο πολιτικό τοπίο.
Εξέγερση στο Ιράν: Βία, καταστολή και η επόμενη μέρα
Οι μαζικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Ιράν τον περασμένο μήνα, με αφορμή τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα της χώρας, εξελίχθηκαν σε κινητοποιήσεις ευρύτερης πολιτικής αμφισβήτησης, ασκώντας έντονες πιέσεις …
Notes de l’épisode
Οι μαζικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Ιράν τον περασμένο μήνα, με αφορμή τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα της χώρας, εξελίχθηκαν σε κινητοποιήσεις ευρύτερης πολιτικής αμφισβήτησης, ασκώντας έντονες πιέσεις στο ιρανικό ισλαμικό καθεστώς, το οποίο αντέδρασε για ακόμη μία φορά με σκληρά κατασταλτικά μέτρα, βίαιη αντιμετώπιση των διαδηλωτών και περιορισμό της πρόσβασης στο διαδίκτυο. Ανθρωπιστικές οργανώσεις και διπλωματικές πηγές αναφέρουν μεγάλο αριθμό συλλήψεων και θυμάτων, αν και οι ακριβείς αριθμοί παραμένουν δύσκολο να επιβεβαιωθούν.
Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται μια σχετική ύφεση των διαδηλώσεων, κυρίως λόγω της βίαιης καταστολής. Ωστόσο, η κατάσταση στο Ιράν εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά εύφλεκτη. Στο σημερινό πόντκαστ εξετάζουμε, με καλεσμένο τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και ειδικό σε θέματα Μέσης Ανατολής, Σωτήρη Ρούσσο, τις αιτίες των πρόσφατων διαδηλώσεων, τα αποτελέσματα που παρήγαγαν, την κατάσταση της ιρανικής αντιπολίτευσης, τι σηματοδοτεί η ανοιχτή αμφισβήτηση της ισλαμικής ηγεμονίας και κατά πόσο συνδέονται οι εξελίξεις στο Ιράν με τη γενικότερη ρευστότητα του διεθνούς συστήματος και τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στην άνοδο της Κίνας.
Η Βενεζουέλα και οι συνέπειες για Ευρώπη και Ελλάδα
Η νέα χρονιά ξεκίνησε πολύ δυναμικά ως προς τις γεωπολιτικές εξελίξεις, επιβεβαιώνοντας ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Πρώτος καλεσμένος του podcast «Lifo Politics» είναι ο διεθνολόγος και καθηγητής …
Notes de l’épisode
Η νέα χρονιά ξεκίνησε πολύ δυναμικά ως προς τις γεωπολιτικές εξελίξεις, επιβεβαιώνοντας ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Πρώτος καλεσμένος του podcast «Lifo Politics» είναι ο διεθνολόγος και καθηγητής Στρατηγικής, Αθανάσιος Πλατιάς, ο οποίος αναλύει και εξηγεί τι ακριβώς σημαίνουν οι τελευταίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα με τις ΗΠΑ και πώς αυτές επηρεάζουν τον πλανήτη, την Ευρώπη και τη χώρα μας.
Ο κ. Πλατιάς μιλά για τη νέα στρατηγική της διοίκησης Τραμπ που διαφοροποιείται εντελώς από εκείνη που ακολούθησαν όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αποδομεί πλήρως τη «φιλελεύθερη μεταπολεμική τάξη». Εξηγεί πώς η στρατηγική του Τραμπ επιδιώκει να αποξηλώσει την κινεζική παρουσία στο Δυτικό Ημισφαίριο (ο όρος περιλαμβάνει τη Βόρεια, την Κεντρική, τη Νότια Αμερική και την Καραϊβική) και τι σημαίνει σήμερα η επαναφορά του Δόγματος Μονρόε (που διατυπώθηκε το 1823 από τον Πρόεδρο Τζέιμς Moνρόε και βασική αρχή του ήταν τότε ότι κάθε ευρωπαϊκή παρέμβαση ή αποικιοκρατική δραστηριότητα στο Δυτικό Ημισφαίριο θα θεωρούνταν απειλή για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών).
Ο διακεκριμένος καθηγητής Στρατηγικής εξηγεί, επίσης, γιατί η επιστροφή των σφαιρών επιρροής, που αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό της νέας εποχής, είναι ταυτόχρονα «δίκοπο μαχαίρι» για τις ΗΠΑ.
O «Φραπές», το πελατειακό κράτος και η φθορά της δημοκρατίας
Η πρόσφατη κατάθεση του εμπλεκόμενου αγροτοσυνδικαλιστή στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, γνωστού με το παρατσούκλι «Φραπές», στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής έδωσε μια εικόνα της κατάστασης στη χώρα μας, αρκετά …
Notes de l’épisode
Η πρόσφατη κατάθεση του εμπλεκόμενου αγροτοσυνδικαλιστή στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, γνωστού με το παρατσούκλι «Φραπές», στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής έδωσε μια εικόνα της κατάστασης στη χώρα μας, αρκετά αντιπροσωπευτική όσον αφορά το πελατειακό σύστημα και τη διαπλοκή που πλήττουν την ποιότητα της δημοκρατίας.
Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Δ. Σωτηρόπουλος εξηγεί πώς η κατάθεση του συγκεκριμένου μάρτυρα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής προσέφερε πάρα πολλά στοιχεία χρήσιμα για την κατανόηση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ.Συζητώντας για τα ελληνικά κόμματα και την άρνησή τους να αλλάξουν ώστε να ανταποκριθούν στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αναφέρει ότι στην εποχή μας προσπαθούν να είναι πολυσυλλεκτικά, άρα, σε έναν βαθμό είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίζουν τον εξής πειρασμό: να καταλήγουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που θα μπορούσε να προσελκύσει υποστήριξη από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ομάδες συμφερόντων και κατηγορίες πληθυσμού.
Υποστηρίζει ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και ότι πρέπει όλοι να μπορούν να μιλούν για τα ζητήματα της πολιτικής, ενώ χαρακτηρίζει τον αρχηγισμό ως «παλιά πάθηση των κομμάτων».
Για τον λαϊκισμό λέει ότι κερδίζει εύκολα ψηφοφόρους, γιατί ο κόσμος είναι πολύπλοκος και οι λαϊκιστές προσφέρουν μια πολύ απλή και εύπεπτη εικόνα του κόσμου.
H επιστροφή του Τσίπρα: Συστημική και αντι-ΣΥΡΙΖΑ
Ο Γιάννης Παντελάκης σημειώνει ότι ο Τσίπρας επανήλθε δυναμικά στην πολιτική επικαιρότητα με το βιβλίο του και επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά όσους είναι απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν πράγματι …
Notes de l’épisode
Ο Γιάννης Παντελάκης σημειώνει ότι ο Τσίπρας επανήλθε δυναμικά στην πολιτική επικαιρότητα με το βιβλίο του και επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά όσους είναι απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν πράγματι δημιουργήσει το κόμμα του και αυτό καταφέρει να περάσει το ΠΑΣΟΚ, τότε εκτιμά πως θα έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο: την παγίωση της δεύτερης θέσης στις δημοσκοπήσεις.
Παρά το ότι αρκετοί από τους παλιούς ψηφοφόρους του νιώθουν προδομένοι και δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν, υπάρχει και ένα τμήμα που του παραμένει απολύτως πιστό. Αυτήν τη φορά, όμως, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως κάτι «καινούργιο» και διαθέτει ένα πλεονέκτημα που δεν είχε το 2014-2015: τότε είχε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ απέναντί του, ενώ σήμερα ισχυροί μιντιακοί όμιλοι και επιχειρηματίες τον στηρίζουν.
Με το βιβλίο του ασκεί κριτική σε στελέχη που ο ίδιος είχε επιλέξει ως υπουργούς, παρουσιάζοντας αυτή την κίνηση ως μορφή αυτοκριτικής. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι είχε πραγματοποιήσει μυστικές συνεννοήσεις για τη διαδοχή του με στελέχη όπως ο Αλέξης Χαρίτσης και η Έφη Αχτσιόγλου, κάτι που και οι ίδιοι επιβεβαίωσαν. Σύμφωνα με τον Γιάννη Παντελάκη, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για ένα κόμμα με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και εσωτερικό διάλογο αλλά για μια πολιτική οντότητα διαφορετική από τον ΣΥΡΙΖΑ των προηγούμενων χρόνων.
Λούκα Κατσέλη: «Με επενδύσεις σε νυχάδικα, Airbnb και καφενεία δεν λύνεται το πρόβλημα της χώρας»
Στο νέο επεισόδιο του «Lifo Politics» η Λούκα Κατσέλη επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δημοκρατική σήμερα και πως οι ισχυροί της γης είναι πλέον οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι. «Ο τρόπος που έγινε η …
Notes de l’épisode
Στο νέο επεισόδιο του «Lifo Politics» η Λούκα Κατσέλη επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δημοκρατική σήμερα και πως οι ισχυροί της γης είναι πλέον οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι. «Ο τρόπος που έγινε η παγκοσμιοποίηση τη δεκαετία του ’90 έκανε τις κυβερνήσεις πιο αδύναμες, αφαίρεσε τη δυνατότητα λήψης πολλών αποφάσεων από τους πολιτικούς. Όσο αδυνάτιζε η ισχύς των κυβερνήσεων και των δημοκρατικών θεσμών ως προς τη λήψη αποφάσεων τόσο πιο πολύ οι κυβερνήσεις γίνονταν υποχείρια ιδιωτικών συμφερόντων», λέει.
Αναφερόμενη στην περίοδο της ελληνικής κρίσης, εκτιμά ότι το μνημόνιο μπορούσε να είχε αποτραπεί αν άλλες χώρες, εκτός Ε.Ε., δέχονταν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα για να σπάσουν το κερδοσκοπικό παιχνίδι. «Αυτό ξεκίνησε, είχαν γίνει προσπάθειες. Εγώ είχα πάει στο Άμπου Ντάμπι και υπήρχε μια καταρχάς θετική ανταπόκριση από εκεί, αλλά δεν προχώρησε γιατί τότε ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου θεωρούσαν ότι οι όποιες διαπραγματεύσεις έπρεπε να γίνουν με τη Γερμανία και την κ. Μέρκελ ειδικά».
Μιλώντας για το σήμερα και τις ανάγκες της χώρας, υποστηρίζει ότι «κανένας δεν μπορεί μόνος του να εκφράσει την εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση. Είναι ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι αν δεν υπάρξει σύμπραξη και συμπαράταξη δυνάμεων του “προοδευτικού χώρου” στη βάση μιας προγραμματικής, επεξεργασμένης θέσης, θα υπάρχουν πολιτικά προβλήματα και θα υπονομευτεί η δημοκρατία». Υπογραμμίζει επίσης πως: «Αν θέλεις να κάνεις κάτι ως κυβέρνηση, πρέπει να προετοιμαστείς πολύ νωρίτερα. Αυτός είναι και ο ρόλος των κομμάτων, κάτι που αυτήν τη στιγμή δεν το βλέπουμε τόσο».
Κατά τη γνώμη της, αν δεν μετασχηματίσουμε την παραγωγική βάση της χώρας, αργά ή γρήγορα θα υπάρξει κίνδυνος για μια καινούργια χρηματοπιστωτική κρίση. Και δηλώνει: «Με επενδύσεις σε νυχάδικα, Airbnb και καφενεία δεν λύνεται το πρόβλημα της χώρας».
Ανάμεσα στις πολιτικές τοποθετήσεις, μιλά και για τον εαυτό της: την καλλιτεχνική οικογένειά της, τις υποτροφίες, τις σπουδές στις ΗΠΑ, τότε που ταξίδεψε με μια βελέντζα που της έδωσε η μητέρα της αλλά και για τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν, με τον οποίο ήταν μαζί στο Γέιλ. «Εγώ ήθελα να κάνω θέατρο, αλλά ο πατέρας μου έλεγε: “Εσύ, κοριτσάκι μου, θα κάνεις μαθηματικά”». Αναφέρει ότι το «βουλευτιλίκι» δεν της ταιριάζει, ενώ «το υπουργιλίκι, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές, το χάρηκα, γιατί μπόρεσα να κάνω έργο».
Τέλος, για εκείνη «στην πολιτική δεν υπάρχει κάτι, αν δεν το δεις να δουλεύει. Ό,τι είναι στα λόγια δεν υπάρχει. Πάντα με ενδιέφερε πώς μπορείς να εφαρμόσεις πολιτικές στην πράξη, όχι στη θεωρία».«Έχουμε πάρα πολλούς μέτριους πολιτικούς, μόνο και μόνο επειδή και η οικογένειά τους ήταν στην πολιτική»
Ο Στάθης Καλύβας εξηγεί στη Βασιλική Σιούτη ότι στην Ελλάδα πολλά επαγγέλματα παραμένουν κλειστά, «και αυτό ισχύει και για το επάγγελμα του πολιτικού. Οι άνθρωποι που βρίσκονται, γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα …
Notes de l’épisode
Ο Στάθης Καλύβας εξηγεί στη Βασιλική Σιούτη ότι στην Ελλάδα πολλά επαγγέλματα παραμένουν κλειστά, «και αυτό ισχύει και για το επάγγελμα του πολιτικού. Οι άνθρωποι που βρίσκονται, γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το επάγγελμα έχουν μια προνομιακή πρόσβαση και είναι πολύ δύσκολο για κάποιον απ' έξω να μπει». Αυτό δεν είναι καθόλου καλό, λέει, γιατί κανένα επάγγελμα που είναι κλειστό δεν μπορεί να είναι πραγματικά ανταγωνιστικό και άρα να διαλέγει τους καλύτερους.« Έχουμε πάρα πολλούς μέτριους οι οποίοι βρίσκονται σε αυτήν τη δουλειά, όπως και σε άλλες δουλειές, μόνο και μόνο επειδή η οικογένειά τους ήταν μέσα. Η πολιτική δεν είναι για όλους. Είναι ένα επάγγελμα που απαιτεί πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά», αναφέρει.
Επισημαίνει, επίσης, ότι οι πολιτικοί μπαίνουν πολύ εύκολα σε μια λογική πολιτικού κόστους και αυτό θεωρεί πως σχετίζεται με το γεγονός ότι είναι χαμηλής ποιότητας οι περισσότεροι, επιλέγοντας να πουν «τα πράγματα που θέλει να ακούσει ο κόσμος ή που νομίζουν αυτοί ότι θέλει ο κόσμος, ξέροντας οι ίδιοι ότι αυτά δεν γίνονται».
Σχετικά με τις προκλήσεις της εποχής, σημειώνει ότι το «το μεγάλο ζήτημα, καθώς προχωράμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, που θα μας πνίξει στην παραποίηση και στο ψέμα, είναι πώς θα μπορέσουν να αποκτήσουν τα παιδιά από μικρή ηλικία κριτική ικανότητα, στην οποία βρίσκεται όλη η ουσία, ώστε να πορευτούν στη ζωή».
«Τα παιδιά, από μικρή ηλικία, πρέπει να αποκτήσουν, πέρα από αυτό που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ως ψηφιακή αγωγή, δηλαδή τον τρόπο διαχείρισης όλων αυτών που μας έρχονται από τον ψηφιακό κόσμο, και κριτική ικανότητα, που ουσιαστικά καλλιεργεί η επιστήμη, ώστε να ξέρουν πότε η άποψή τους είναι λανθασμένη».
Τέλος, επισημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία έχει «ένα σημαντικό βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης», στοιχείο που θεωρεί πολύτιμο γιατί θα της επιτρέψει να αντεπεξέλθει «στην ψηφιακή επέλαση που έρχεται».
«Δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι το πρόβλημα αλλά οι πολιτικοί που παρεμβαίνουν»
Ο Νικόλαος Κομνηνός Χλέπας, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, με συμμετοχή σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές (ήταν αντιπρόεδρος της Νομοτεχνικής Επιτροπής …
Notes de l’épisode
Ο Νικόλαος Κομνηνός Χλέπας, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, με συμμετοχή σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές (ήταν αντιπρόεδρος της Νομοτεχνικής Επιτροπής για τη μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη»), αναφέρει ότι το πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά οι πολιτικοί οι οποίοι παρεμβαίνουν σε αυτήν. Υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα έχουμε ένα σύστημα ακραίου συγκεντρωτισμού. «Εγώ θα το χαρακτήριζα ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό», λέει. «Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει πολλή εξουσία στα χέρια της και αυτή η εξουσία συγκεντρώνεται σε λίγα πρόσωπα. Κι εκεί έχουμε το φαινόμενο των ομόκεντρων κύκλων, που συναντάμε σε κάθε σύστημα το οποίο μετατρέπεται σε ολιγαρχία, μολονότι θεσμικά είναι μία δημοκρατία. Αυτά τα δίκτυα που έχουν την εξουσία έχουν ως βασικό στόχο την αναπαραγωγή τους και τη διατήρησή τους στην εξουσία. Το αποτέλεσμα είναι η καθυπόταξη της Δημόσιας Διοίκησης, και έχουν όλα τα μέσα για να την υποτάξουν».
Ο κ. Χλέπας επισημαίνει ότι εδώ και μερικά χρόνια οι επιλογές των προϊσταμένων δεν γίνονται από τα υπηρεσιακά συμβούλια και τονίζει πως, ενώ μιλάμε για αξιοκρατία, ο νόμος δεν εφαρμόζεται και η επιλογή των προϊσταμένων γίνεται με ανάθεση καθηκόντων. Παρομοίως στο επίπεδο των Περιφερειών και στο επίπεδο των Δήμων, αναπαράγεται το ίδιο «ολιγαρχικό μοντέλο», όπως εξηγεί.
Είναι πράγματι αντισυστημικός ο Ζοχράν Μαμντάνι;
Ο Ζοχράν Μαμντάνι εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης στις 4 Νοεμβρίου 2025 και θα αναλάβει καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2026. Είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος …
Notes de l’épisode
Ο Ζοχράν Μαμντάνι εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης στις 4 Νοεμβρίου 2025 και θα αναλάβει καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2026. Είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος της πόλης εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Δηλώνει σοσιαλιστής. Γεννήθηκε το 1991 στην Ουγκάντα, από γονείς μετανάστες στις ΗΠΑ, οι οποίοι ήταν απόφοιτοι του Χάρβαρντ και εύποροι. Ο πατέρας του είναι καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ και η μητέρα του σκηνοθέτιδα. Τον υποστήριξαν σημαντικές προσωπικότητες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, όπως ο Μπέρνι Σάντερς και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ.
Η καμπάνια του εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στην κρίση του κόστους ζωής στην πόλη. Υποσχέθηκε πάγωμα ενοικίων, δωρεάν λεωφορεία, καθολική δωρεάν παιδική φροντίδα και αύξηση της φορολογίας στους πλουσιότερους κατοίκους της Νέας Υόρκης. Η εκλογή του θεωρήθηκε ως μια συμβολική ήττα για τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, παρότι η Πολιτεία της Νέας Υόρκης θεωρείται παραδοσιακά ισχυρό προπύργιο των Δημοκρατικών.
Η υποστήριξη του Μαμντάνι στους Παλαιστίνιους και η κριτική του απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ αποτέλεσαν βασικό σημείο συζήτησης προεκλογικά. Ωστόσο, τα εκλογικά αποτελέσματα κατέδειξαν ότι τον ψήφισαν τελικά και πολλοί Εβραίοι της Νέας Υόρκης. Παρά τον ενθουσιασμό που επικρατεί για τον χαρισματικό νεοεκλεγέντα δήμαρχο, πολλοί εκφράζουν επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσο θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, καθώς και για το κατά πόσο είναι πράγματι «αντισυστημικός».
Ο Σόρος, ο Μασκ και οι «μεγάλες ιδέες» που προωθούν
Ο Τζορτζ Σόρος και ο Ίλον Μασκ χρηματοδοτούν δύο εντελώς διαφορετικά οράματα για τον κόσμο. Ο διεθνολόγος και γεωστρατηγικός αναλυτής Βασίλης Κοψαχείλης εξηγεί στο σημερινό επεισόδιο του podcast LiFO Politics …
Notes de l’épisode
Ο Τζορτζ Σόρος και ο Ίλον Μασκ χρηματοδοτούν δύο εντελώς διαφορετικά οράματα για τον κόσμο. Ο διεθνολόγος και γεωστρατηγικός αναλυτής Βασίλης Κοψαχείλης εξηγεί στο σημερινό επεισόδιο του podcast LiFO Politics πώς οι πολιτικές της «ανοιχτής κοινωνίας» του Σόρος οδήγησαν στη woke ατζέντα, ενώ ο Μασκ εκφράζει τον τεχνοσυντηρητισμό της νέας εποχής. Κανένας από τους δύο όμως, όπως λέει, δεν τον έχει πείσει ότι οι προτάσεις τους μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλιές ιδεολογίες. «Οι ιδέες που προωθούν είναι οι επενδυτικές τους προτάσεις – τρόποι να κερδίσουν όχι μόνο χρήματα αλλά και πολιτική νομιμοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο», σημειώνει. Μιλώντας για το μέλλον, προβλέπει πως η «επόμενη μεγάλη σύγκρουση θα κριθεί εξ ολοκλήρου στο Διάστημα».
«Από την ειρηνική Ευρώπη, στην Ευρώπη των όπλων»
Η Ευρώπη έχει αυξήσει δραματικά τις στρατιωτικές της δαπάνες τα τελευταία χρόνια, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, επενδύοντας σε αμυντικές τεχνολογίες και εξοπλισμούς. Με βάση τους νέους στόχους που έχουν …
Notes de l’épisode
Η Ευρώπη έχει αυξήσει δραματικά τις στρατιωτικές της δαπάνες τα τελευταία χρόνια, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, επενδύοντας σε αμυντικές τεχνολογίες και εξοπλισμούς. Με βάση τους νέους στόχους που έχουν τεθεί μέχρι το 2035, προβλέπεται να δαπανηθούν ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ. Ήδη, οι συνολικές αμυντικές δαπάνες της Ε.Ε. έχουν αυξηθεί πάνω από 30% από το 2021 έως το 2024, φτάνοντας περίπου τα 326 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πολιτική εξουσία και αμυντική βιομηχανία έχουν αναπτύξει ακόμη στενότερες σχέσεις –ιδίως στα ανώτατα κλιμάκια–, όπου τα όρια μεταξύ των δύο συχνά δεν είναι σαφή.
Πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού δικτύου WDR, επικαλούμενο εσωτερικά έγγραφα μυστικών υπηρεσιών, του στρατού και του ΝΑΤΟ, ανέφερε το 2029 ως χρονιά-ορόσημο για πιθανή επίθεση της Ρωσίας σε νατοϊκό έδαφος. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε στη γερμανική Βουλή ότι «δεν πρέπει να θεωρούμε πως ο Πούτιν θα σταματήσει στα σύνορα της Ουκρανίας, αν καταφέρει να την κατακτήσει». Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, σε ομιλία του στις 14 Μαΐου 2025, ανέφερε ότι «η κυβέρνηση θα διαθέσει όλα τα οικονομικά μέσα που χρειάζονται, ώστε η Bundeswehr να γίνει ο ισχυρότερος στρατός της Ευρώπης».
Τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις για τη Γερμανία και ποιες είναι οι συνέπειες για τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.; Ο ανταποκριτής γερμανικών μέσων στην Ελλάδα, Φέρρυ Μπατζόγλου, απαντά στο ερώτημα αν η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τη ρωσική εισβολή αποτελεί ευκαιρία για τη Γερμανία να αποκτήσει τον στρατό που δεν της επιτρεπόταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλά επίσης για τον ρόλο του CEO της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας Rheinmetall, Άρμιν Πάπεργκερ, και τη στενή του σχέση με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Ζαχαρίας Ζούπης: «H κοινωνία δεν λέει "γύρνα Αλέξη Τσίπρα, γύρνα Αντώνη Σαμαρά"».
Σύμφωνα με την εκτίμηση του πολιτικού αναλυτή και διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll, Ζαχαρία Ζούπη, η κυβέρνηση φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης, το οποίο …
Notes de l’épisode
Σύμφωνα με την εκτίμηση του πολιτικού αναλυτή και διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll, Ζαχαρία Ζούπη, η κυβέρνηση φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης, το οποίο υποτιμά, ενώ δείχνει να μην μπορεί να ξεφύγει από τον κύκλο των επιδόσεων των ευρωεκλογών. Παρ’ όλα αυτά, εκτιμά ότι η μόνη περίπτωση η Νέα Δημοκρατία να μην παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις επόμενες εκλογές είναι να πέσει κάτω από το 25%. «Γιατί τότε δεν θα πάρει τις 20 έδρες μπόνους, που παίρνει το κόμμα που ξεπερνά το 25%», εξηγεί και προσθέτει: «Εγώ το βρίσκω πολύ δύσκολο, αλλά η πολιτική είναι κινούμενη άμμος, ποτέ μη λες ποτέ».
Ο κ. Ζούπης επισημαίνει πως η εικόνα που βλέπουμε σε όλες τις δημοσκοπήσεις δείχνει ένα άθροισμα ΝΔ και ΚΚΕ από 145 έως 150 έδρες. «Αν αυτά τα δύο κόμματα έχουν 150 έδρες, όχι “προοδευτική συνεργασία”, όπως το βαφτίζουν, ή συνεργασία για κυβέρνηση δεν σχηματίζεται, αλλά, ακόμα και αν μαζευτούν από τους Σπαρτιάτες μέχρι το ΠΑΣΟΚ, πάλι δεν θα σχηματίζεται κυβέρνηση», λέει.
Ως σημαντικότερο εύρημα των δημοσκοπήσεων θεωρεί τη μεγάλη «γκρίζα ζώνη», καθώς το λευκό, το άκυρο, η αποχή και οι αναποφάσιστοι συγκεντρώνουν ποσοστό από 23% έως 26%.
Για τα νέα κόμματα που μπορεί να δημιουργηθούν το επόμενο διάστημα από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα σημειώνει πως πρέπει να ανταποκρίνονται σε κάποιες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες και ότι η κοινωνία δεν λέει «γύρνα Αλέξη», «γύρνα Αντώνη».
Για τον Αντώνη Σαμαρά εκτιμά ότι, αν κάνει κόμμα, μπορεί να στερήσει κάποιους ψηφοφόρους από τη ΝΔ στις εκλογές, αλλά θα πιεστεί στις ενδεχόμενες δεύτερες κάλπες. Για τον Αλέξη Τσίπρα λέει ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος του νέου, γιατί κυβέρνησε και γιατί «είναι πιο σύστημα από το σύστημα». «Δύο χρόνια μετά την παραίτησή του και όλο τον επικοινωνιακό θόρυβο της επιστροφής, νομίζω ότι ο κ. Τσίπρας είναι πιο απροετοίμαστος απ’ ό,τι φαίνεται», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι «φτιάχνει ένα αυστηρά προσωποπαγές κόμμα, και μάλιστα δεν το κρύβει».
Ο κ. Ζούπης σχολιάζει ότι η αυτοκριτική είναι ξένη λέξη για το ελληνικό πολιτικό σύστημα και εκτιμά πως ο ενάμισης χρόνος που απομένει μέχρι τις επόμενες εκλογές θα μοιάζει με αιώνα.
Αλέξανδρος Μαλλιάς: «Οι ΗΠΑ είναι κομμένες στα δύο - Ο φόβος της τυραννίας»
Ο πρώην πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ, Αλέξανδρος Μαλλιάς, με μακρά θητεία τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Νέα Υόρκη, στον ΟΗΕ, μιλά στο podcast Lifo Politics για την πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ, για το Ισραήλ …
Notes de l’épisode
Ο πρώην πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ, Αλέξανδρος Μαλλιάς, με μακρά θητεία τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Νέα Υόρκη, στον ΟΗΕ, μιλά στο podcast Lifo Politics για την πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ, για το Ισραήλ και τα ελληνοτουρκικά.
Ο κ. Μαλλιάς σημειώνει ότι οι ΗΠΑ «είναι σήμερα κομμένες στα δύο» και εξηγεί γιατί επί προεδρίας Τραμπ «αλλάζουν όλα». Αναφέρεται επίσης στους μηχανισμούς ελέγχου της προεδρικής εξουσίας –τα γνωστά checks and balances– που, όπως υπογραμμίζει, ασκούνται κυρίως μέσω του Κογκρέσου και του δικαστικού σώματος με επικεφαλής το Ανώτατο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, όπως επισημαίνει, έχει τη δυνατότητα να κρίνει νόμους ή εκτελεστικές ενέργειες του Προέδρου ως αντισυνταγματικές.
«Η προσπάθεια των θεμελιωτών του Αμερικανικού Συντάγματος ήταν να αποκλείσουν την επιβολή μιας τυραννίας· γι’ αυτό καθιέρωσαν τον αυστηρό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από ένα ισχυρό Κογκρέσο και μια ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, κορωνίδα της οποίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο – τα λεγόμενα checks and balances, δηλαδή ο διαρκής έλεγχος του Προέδρου από το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, ο επίτιμος πρέσβης τονίζει πως «όσα κόμματα έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν πλέον αντιληφθεί ότι η τουρκική απειλή είναι διαχρονική, πραγματική και ουσιαστική για την Ελλάδα».
Για το Ισραήλ, ο κ. Μαλλιάς επισημαίνει ότι, μετά τον πόλεμο στη Γάζα, «έκανε τη ζωή των φίλων και συμμάχων του πάρα πολύ δύσκολη».
Voici les 40 derniers épisodes sur 202. Les épisodes plus anciens se trouvent dans le flux du podcast.
Podcasts similaires
Plus de podcasts : Actualités
C’est votre podcast ?
Confirmez-le avec une entrée dans votre flux : vous recevez ici un code, vous l’ajoutez comme podcast:txt dans le canal de votre flux, et nous le vérifions. Votre podcast apparaît ensuite comme « vérifié » sur SoundNode.