Αντώνης Γαλανόπουλος: «Τα media στην Ελλάδα δεν διδάχτηκαν τίποτα από όσα ζήσαμε με τη Χρυσή Αυγή»

H άνετη εκλογική επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ αποτελεί ορόσημο για τη μεταπολεμική Γερμανία και, ταυτόχρονα, ένα ακόμη σημάδι της βαθιάς μετατόπισης του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου προς τα δεξιά.

Μετανάστευση, ακρίβεια, οικονομική και κοινωνική επισφάλεια, οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, μια γενικότερη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η αίσθηση ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας ότι τα παραδοσιακά κόμματα δεν εκφράζουν πλέον τις αγωνίες του, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος που επιτρέπει στην ακροδεξιά να επιχειρήσει να εμφανιστεί ως «σωτήρας», ενδεδυμένη έναν ριζοσπαστικό, «αντισυστημικό» μανδύα.

Η μεγαλύτερη νίκη της ακροδεξιάς, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι μια σειρά θέσεις της «υιοθετούνται», είτε αυτούσιες είτε πιο «εξευγενισμένες», από ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού συστήματος των ευρωπαϊκών χωρών, και όχι μόνο από το συντηρητικό. Το πολιτικό σύστημα καθαυτό, δηλαδή το ίδιο το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο, δεν είναι άμοιρο ευθυνών όσον αφορά την απήχηση που γνωρίζουν τα ακροδεξιά ιδεολογήματα, τα οποία πια δεν συνιστούν κάποιο περιθωριακό πολιτικό ρεύμα, αλλά έχουν γίνει «mainstream».

Η συλλογική μελέτη με τίτλο «How (not) to fight the far right» (Foundation for European Progressive Studies-FEPS), που μόλις κυκλοφόρησε στα αγγλικά με τη συμμετοχή του Αντώνη Γαλανόπουλου, ήταν ένα ακόμα σημείο αναφοράς στην κουβέντα μας, στην οποία, μεταξύ άλλων, σταθήκαμε στις αξιοσημείωτες διαφορές της σύγχρονης από την «παραδοσιακή» ακροδεξιά, οι οποίες περιλαμβάνουν και τη μαζική διαδικτυακή «αντεπίθεση» που παρατηρούμε τελευταία και στην Ελλάδα.

Εστιάσαμε, επίσης, στη σύγχρονη εγχώρια εκδοχή της ακροδεξιάς όπου, μεταξύ άλλων, είδαμε τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια να παριστάνουν ότι δεν διδάχτηκαν τίποτα από το πού οδήγησε δεκατρία χρόνια πριν το «σιγοντάρισμα» της Χρυσής Αυγής από το τότε μιντιακό –και το πολιτικό, βεβαίως– κατεστημένο.