Madame Monday
- Episódios
- 143
- Publicação
- semanal
- Último episódio
- 2 nov 2026
Sobre o podcast
Madame Monday to podcast o psychologii, która nie kończy się na radach w rodzaju „pokochaj siebie”, „postaw granice” czy „po prostu odpuść”. Nazywam się Joanna Flis, jestem psycholożką, psychoterapeutką i autorką książek. W każdy poniedziałek opowiadam o tym, dlaczego myślimy, czujemy i zachowujemy się tak, a nie inaczej. O naszych relacjach, wyborach, lękach, pragnieniach, rozczarowaniach i wszystkich tych momentach, w których dorosłe życie okazuje się znacznie bardziej skomplikowane, niż ktokolwiek nas uprzedzał.
Episódios 143
Czy istnieją źli ludzie? Mroczna strona ludzkiej psychiki
Czy istnieją źli ludzie? I jak to możliwe, że niektórzy potrafią krzywdzić innych, wiedzą, że sprawiają im cierpienie, a mimo to nie odczuwają wyrzutów sumienia?W tym odcinku Madame Monday opowiadam o mrocznej …
Notas do episódio
Czy istnieją źli ludzie? I jak to możliwe, że niektórzy potrafią krzywdzić innych, wiedzą, że sprawiają im cierpienie, a mimo to nie odczuwają wyrzutów sumienia?W tym odcinku Madame Monday opowiadam o mrocznej stronie ludzkiej osobowości. O narcyzmie, makiawelizmie i psychopatii, czyli tak zwanej mrocznej triadzie. Ale też o mechanizmach, które sprawiają, że całkiem zwyczajni ludzie potrafią robić innym okropne rzeczy i nadal uważać się za przyzwoitych.Dlaczego jedni ludzie przejmują się cudzym cierpieniem bardziej niż inni? Czy można doskonale rozumieć czyjeś emocje i wykorzystywać tę wiedzę do manipulacji? Czym różni się poczucie winy od wstydu i strachu przed konsekwencjami? I dlaczego czasami wystarczy odpowiednie usprawiedliwienie, żeby nasze sumienie przestało nam przeszkadzać?Przyglądam się badaniom nad mroczną triadą, empatią i psychopatią, koncepcji ciemnego rdzenia osobowości oraz mechanizmom wyłączania samoregulacji moralnej opisanym przez Alberta Bandurę.Opowiadam również o tym, jak rodziny, organizacje i relacje władzy mogą sprzyjać krzywdzeniu innych, a także o tym, czy bezwzględność jest cechą wrodzoną i na ile człowiek może zmienić swoje zachowanie.To odcinek oparty na badaniach psychologicznych, a nie kolejny internetowy poradnik rozpoznawania narcyzów. Zależy mi na tym, żeby lepiej zrozumieć mechanizmy stojące za krzywdzącymi zachowaniami, bez pochopnego diagnozowania ludzi i bez usprawiedliwiania przemocy. Podziel się swoimi refleksjami w komentarzu.Zapraszam do słuchania i subskrybowania kanału Pani Flis.🎧 Jeśli cenisz Madame Monday i chcesz, żeby ten podcast mógł się rozwijać, możesz wspierać moją twórczość na Patronite:👉 https://patronite.pl/https://patronite.pl/madamemondayKażde wsparcie pomaga mi tworzyć kolejne odcinki, poruszać ważne tematy i rozwijać przestrzeń do rozmów o psychologii bez uproszczeń.Jeśli ten odcinek był dla Ciebie ważny, zostaw komentarz. Jestem ciekawa, czy zdarzyło Ci się kiedyś nazwać autosabotażem coś, co z perspektywy czasu okazało się próbą ochrony siebie.Dziękuję, że tu jesteś!Joanna Flis
Co zrobić gdy żałujemy swoich wyborów?
Jeżeli ostatnio coraz częściej pojawia się w Twojej głowie myśl: „To nie tak miało wyglądać moje życie”, ten odcinek może pomóc Ci lepiej zrozumieć, skąd bierze się to poczucie.Czy zdarza Ci się myśleć, że …
Notas do episódio
Jeżeli ostatnio coraz częściej pojawia się w Twojej głowie myśl: „To nie tak miało wyglądać moje życie”, ten odcinek może pomóc Ci lepiej zrozumieć, skąd bierze się to poczucie.Czy zdarza Ci się myśleć, że gdyby kiedyś udało Ci się podjąć inną decyzję, Twoje życie wyglądałoby dziś zupełnie inaczej? Że trzeba było wyjechać, zakończyć związek wcześniej, wybrać inne studia, zmienić pracę albo odważyć się na coś, na co wtedy zabrakło sił?Czasami tęsknimy za życiem, którego nigdy nie przeżyliśmy. Za możliwościami, których nie wykorzystaliśmy, za marzeniami, z których zrezygnowaliśmy, i za wersjami siebie, którymi nigdy się nie staliśmy.Ale czy ten żal zawsze oznacza, że źle wybraliśmy?W tym odcinku Madame Monday przyglądam się psychologii żalu, myśleniu kontrfaktycznemu i temu, dlaczego po latach tak łatwo idealizujemy alternatywne scenariusze własnego życia.Opowiadam również o czymś, co szczególnie interesuje mnie w pracy terapeutycznej: czasami zaczynamy żałować życia, którego nie przeżyliśmy, ponieważ jesteśmy skrajnie wyczerpani tym, które prowadzimy.Fantazjujemy o innym partnerze, innym zawodzie, innym mieście. Tymczasem być może najbardziej brakuje nam odpoczynku, autonomii, wsparcia i przestrzeni na własne potrzeby.Porozmawiamy także o tym, dlaczego nie wszystkie życiowe możliwości były dla nas rzeczywiście dostępne, jak odróżniać własne niespełnione pragnienia od oczekiwań innych ludzi oraz kiedy uporczywe rozpamiętywanie przeszłości może wiązać się z depresją, ruminacjami i pogorszeniem zdrowia psychicznego.Zastanowimy się również, co zrobić z żalem za tym, czego nie da się już odzyskać, i jak rozpoznać potrzeby, na które być może nadal możemy odpowiedzieć.A jak jest u Ciebie? Czy zdarza Ci się tęsknić za życiem, którego nie udało się przeżyć? A może takie myśli pojawiają się szczególnie w okresach zmęczenia, przeciążenia i życiowych kryzysów?Podziel się swoimi refleksjami w komentarzu.Zapraszam do słuchania i subskrybowania kanału Pani Flis.🎧 Jeśli cenisz Madame Monday i chcesz, żeby ten podcast mógł się rozwijać, możesz wspierać moją twórczość na Patronite:👉 https://patronite.pl/https://patronite.pl/madamemondayKażde wsparcie pomaga mi tworzyć kolejne odcinki, poruszać ważne tematy i rozwijać przestrzeń do rozmów o psychologii bez uproszczeń.Jeśli ten odcinek był dla Ciebie ważny, zostaw komentarz. Jestem ciekawa, czy zdarzyło Ci się kiedyś nazwać autosabotażem coś, co z perspektywy czasu okazało się próbą ochrony siebie.Dziękuję, że tu jesteś!Joanna Flis
Boisz się, że się uda? O autosabotażu.
Dlaczego tak często robimy coś, co oddala nas od życia, którego pragniemy? Odkładamy ważne decyzje, wycofujemy się z dobrych relacji, rezygnujemy z własnych planów, choć przecież bardzo nam na nich zależy …
Notas do episódio
Dlaczego tak często robimy coś, co oddala nas od życia, którego pragniemy? Odkładamy ważne decyzje, wycofujemy się z dobrych relacji, rezygnujemy z własnych planów, choć przecież bardzo nam na nich zależy. Wiemy, co mogłoby nam pomóc, a mimo to robimy coś zupełnie odwrotnego.Zwykle nazywamy to autosabotażem. Ale czy naprawdę chodzi o działanie przeciwko sobie?W tym odcinku Madame Monday przyglądam się autosabotażowi z nieco innej perspektywy. Opowiadam o tym, dlaczego zachowania, które wydają się dla nas szkodliwe, mogą pełnić funkcję ochronną. O unikaniu dyskomfortu, lęku przed zmianą, wewnętrznych konfliktach i o tym, dlaczego czasami tak bardzo próbujemy zadbać o siebie tu i teraz, że zapominamy o sobie w przyszłości.Porozmawiamy też o tym, jak przestać walczyć ze sobą i zacząć rozumieć mechanizmy, które stoją za naszymi decyzjami.🎧 Jeśli cenisz Madame Monday i chcesz, żeby ten podcast mógł się rozwijać, możesz wspierać moją twórczość na Patronite:👉 https://patronite.pl/https://patronite.pl/madamemondayKażde wsparcie pomaga mi tworzyć kolejne odcinki, poruszać ważne tematy i rozwijać przestrzeń do rozmów o psychologii bez uproszczeń.Jeśli ten odcinek był dla Ciebie ważny, zostaw komentarz. Jestem ciekawa, czy zdarzyło Ci się kiedyś nazwać autosabotażem coś, co z perspektywy czasu okazało się próbą ochrony siebie.Dziękuję, że tu jesteś!Joanna Flis#Autosabotaż #Psychologia #MadameMonday #JoannaFlis #PaniFlis
Jak stawiać granice skutecznie?
Czym są granice?Jak jest stawiać właściwie?Dlaczego czasem to nie działa?O tym wszystkim opowiadam Wam w najnowszym odcinku Madame Monday :) Dobrego odsłuchu. www.joasiaflis.comInstagram @joannaflispsycholozka
Ludzie mnie wkurzają
W tym odcinku przyglądam się temu, dlaczego coraz trudniej znosimy cudze tempo, potrzeby, różnice, rozczarowania i zwykły interpersonalny dyskomfort. Czy inni ludzie faktycznie stali się bardziej nieznośni, czy …
Notas do episódio
W tym odcinku przyglądam się temu, dlaczego coraz trudniej znosimy cudze tempo, potrzeby, różnice, rozczarowania i zwykły interpersonalny dyskomfort. Czy inni ludzie faktycznie stali się bardziej nieznośni, czy może my mamy coraz mniejszą tolerancję na frustrację, brak kontroli i napięcie w relacjach?Mówię też o granicy między ochroną siebie a unikaniem ludzi, o tym, kiedy „stawianie granic” naprawdę nas chroni, a kiedy staje się sposobem na uciekanie od konfliktu, irytacji i ambiwalencji. O tym, że nie każda trudna emocja jest dowodem na toksyczność relacji i że dobra relacja nie jest relacją bez napięcia.To odcinek o irytacji, bliskości, frustracji i o pytaniu, którego być może zadajemy sobie dziś za rzadko:czy potrafię znieść to, że drugi człowiek nie jest mną?www.joasiaflis.com
Czy można nie czuć własnego życia?
Czy można wiedzieć, kim się jest i jednocześnie nie czuć, że jest się sobą?Można.Depersonalizacja i derealizacja należą do najbardziej osobliwych doświadczeń psychicznych. Człowiek może patrzeć na własne ciało …
Notas do episódio
Czy można wiedzieć, kim się jest i jednocześnie nie czuć, że jest się sobą?
Można.
Depersonalizacja i derealizacja należą do najbardziej osobliwych doświadczeń psychicznych. Człowiek może patrzeć na własne ciało i wiedzieć, że jest jego, a jednocześnie doświadczać go jako obcego. Może znajdować się we własnym mieszkaniu, rozpoznawać każdy przedmiot i mimo to mieć wrażenie, że wszystko wygląda jak scenografia albo sen.
Co szczególnie ważne: zazwyczaj nie oznacza to utraty kontaktu z rzeczywistością.
Osoba doświadczająca derealizacji najczęściej wie: „świat jest prawdziwy”. Problem polega na tym, że przestaje czuć jego realność.
I właśnie dlatego depersonalizacja i derealizacja są tak fascynujące klinicznie. Pokazują różnicę między wiedzieć a doświadczać.
Krótkotrwałe epizody mogą pojawić się podczas silnego stresu, paniki, wyczerpania czy innych stanów przeciążenia i same w sobie nie oznaczają zaburzenia psychicznego.
Istnieje jednak również formalna diagnoza: zaburzenie depersonalizacji-derealizacji - DDD, należące w ICD-11 do grupy zaburzeń dysocjacyjnych.
I tutaj zaczynają się pytania, które interesują mnie najbardziej.
Dlaczego człowiek może przestać czuć własne emocje jako „swoje”?
Co właściwie sprawia, że każdego dnia bez zastanowienia wiemy:
to moje ciało, moje wspomnienie, moje życie, to ja?Dlaczego depersonalizacja tak często pojawia się podczas paniki?
I dlaczego próba ciągłego sprawdzania:
„Czy już czuję się normalnie?”
„Czy świat znowu wygląda prawdziwie?”
„Czy nadal jestem sobą?”może paradoksalnie podtrzymywać problem?
W nowym odcinku Madame Monday „Czy można nie czuć własnego życia?” opowiadam o depersonalizacji, derealizacji i szerzej - dysocjacji.
Tłumaczę:
– czym depersonalizacja różni się od derealizacji,
– gdzie przebiega granica między przejściowym doświadczeniem a DDD,
– dlaczego DDD zaliczamy do zaburzeń dysocjacyjnych,
– czym różni się ono od psychozy i DID,
– co wiemy o związku dysocjacji z traumą, lękiem i paniką,
– czym jest interocepcja i co może mieć wspólnego z poczuciem własnego „ja”,
– oraz co współczesne badania mówią o leczeniu.Nowy odcinek Madame Monday już jest.
Wyzwania w relacji z ciałem
Wyzwania w relacji z ciałem. Rozmowa z Kamilą Szczawińską o ciele, akceptacji siebie i presji współczesnego świata.
Dla dobra dziecka
„Dla dobra dziecka” - to zdanie w czasie rozwodu i rekonstrukcji rodziny odmieniane przez wszystkie przypadki. Ale czy zawsze słusznie?Co, jeśli powoływane „dobro dziecka” niewiele ma wspólnego z jego realnymi …
Notas do episódio
„Dla dobra dziecka” - to zdanie w czasie rozwodu i rekonstrukcji rodziny odmieniane przez wszystkie przypadki. Ale czy zawsze słusznie?
Co, jeśli powoływane „dobro dziecka” niewiele ma wspólnego z jego realnymi potrzebami, a dużo bardziej służy interesom dorosłych?
O tym, czym naprawdę jest dobro dziecka i jak chronić je w czasie rozstania rodziców, rozmawiam z Justyną Żukowską-Gołębiewską - psycholożką, psychotraumatolożką, mediatorką rodzinną i autorką książki „Dla dobra dziecka” i ekspertką projektu Młode Głowy.
Co podtrzymuje nasze cierpienie?
Czy diagnoza wystarczy, żeby naprawdę zrozumieć człowieka? W tym odcinku opowiadam o podejściu procesowym w psychoterapii - sposobie myślenia, który koncentruje się na tym„co to podtrzymuje cierpienie?” …
Notas do episódio
Czy diagnoza wystarczy, żeby naprawdę zrozumieć człowieka? W tym odcinku opowiadam o podejściu procesowym w psychoterapii - sposobie myślenia, który koncentruje się na tym„co to podtrzymuje cierpienie?”. Rozmawiam o unikaniu, ruminacjach, samokrytyce, wstydzie, samotności i strategiach, które kiedyś nas chroniły, ale dziś mogą ograniczać życie.
To odcinek o psychoterapii, ale też o nadziei. Bo jeśli cierpienie jest podtrzymywane przez procesy, to zmiana również może być procesem - możliwym do rozpoznania, uczenia się i stopniowego wzmacniania.
Nienawidzę ich!
Zrobiłam rozmowę na temat książki „Nienawidzę ich! To Polacy mówią na terapiach. Reportaż z podzielonego kraju” Karoliny Olejak. To jest trudna lektura i trudna rozmowa. Bowiem nienawiść ma w sobie coś …
Notas do episódio
Zrobiłam rozmowę na temat książki „Nienawidzę ich! To Polacy mówią na terapiach. Reportaż z podzielonego kraju” Karoliny Olejak.
To jest trudna lektura i trudna rozmowa. Bowiem nienawiść ma w sobie coś ostatecznego, jakiś rodzaj gotowości do wcielenia w czyn tego uczucia. Zaszkodzenia komuś, dopieczenia, zniszczenia w najgorszym wariancie.
Ta nienawiść, współgrająca z polaryzacją, na której żerują politycy, jest czymś, co trwa gdzieś od środka, niszczy rodziny, związki, środowiska społeczne.
Osobiście jestem przekonana, że polaryzacji jest mniej, niż media próbują nam wmówić. Im bardziej bowiem o niej mówimy, tym bardziej ona kształtuje nasze życie. Normalizuje nasze stosunki, wpływa na to, jak postrzegamy innych.
Niemniej jednak ta rozmowa wydaje mi się ważna, bo Karolina rozkłada nienawiść na czynniki pierwsze i próbuje nas przekonać, że stoją za tą nienawiścią nasze lęki, kompleksy, zazdrości, niespełnione marzenia i ambicje. I że to właśnie o te części jungowskiego cienia chodzi.
Rozmowa jest sponsorowana przez wydawnictwo.
O dawaniu sobie szansy w życiu
Ostatnio na spotkaniu autorskim powiedziałam, że jedyną prawdziwą porażką w życiu jest nie dać sobie szansy.Nie dajemy jej sobie z różnych powodów. Bo wierzymy, że nam się nie należy. Bo boimy się porażki …
Notas do episódio
Ostatnio na spotkaniu autorskim powiedziałam, że jedyną prawdziwą porażką w życiu jest nie dać sobie szansy.
Nie dajemy jej sobie z różnych powodów. Bo wierzymy, że nam się nie należy. Bo boimy się porażki. Zmiany. Ocen. A czasem i to jest najtrudniejsze do przyznania, boimy się sukcesu.
Wstydzimy się marzeń. Ambicji. Myśli o tym, że moglibyśmy żyć inaczej. Lepiej. Odważniej. Ciekawiej.
Nagrywając ten odcinek, zrozumiałam coś jeszcze: wielu z nas wcale nie boi się upadku. Boimy się tego, że mogłoby się udać.
Tego, że trzeba będzie przestać się umniejszać.
Że nie będzie już wymówki.
Że nasze życie naprawdę mogłoby być inne.W nowym odcinku Madame Monday mówię o tym wprost. O lęku przed lepszym.
Bo czasem największym ryzykiem nie jest porażka.
Największym ryzykiem jest pozwolić sobie spróbować.Mechanizmy obronne w relacjach: kiedy nie da się kogoś przekonać
Mechanizmy obronne w relacjach: kiedy nie da się kogoś przekonać
Jak używać ruchu, żeby służył zdrowiu psychicznemu
Ten odcinek jest zaproszeniem do spojrzenia na ruch z innej perspektywy - jako na coś, co w różnych momentach życia pełni różne funkcje. Ruch bywa regulatorem napięcia, sposobem porządkowania chaosu w głowie …
Notas do episódio
Ten odcinek jest zaproszeniem do spojrzenia na ruch z innej perspektywy - jako na coś, co w różnych momentach życia pełni różne funkcje. Ruch bywa regulatorem napięcia, sposobem porządkowania chaosu w głowie, wsparciem w momentach przeciążenia, ale bywa też czymś niedostępnym albo zwyczajnie niepomocnym. I to również jest część tej opowieści.
Opowiadam o tym, jak ruch wpływa na psychikę poprzez układ nerwowy, emocje i poczucie kontaktu z ciałem. O tym, dlaczego nie każdy rodzaj ruchu działa tak samo i dlaczego tak ważne jest dopasowanie go do stanu, w jakim jesteśmy. Poruszam temat apatii, nadmiaru napięcia, złości i frustracji oraz tego, jak różne jakości ruchu mogą wspierać regulację tych stanów. To odcinek o uważności na sygnały płynące z ciała i o odzyskiwaniu zaufania do tego, że organizm często wie, czego potrzebuje.
Odcinek powstał we współpracy reklamowej z MultiSport
Mam dość! Kiedy praca nad sobą szkodzi?
Czy „praca nad sobą” zawsze prowadzi do zdrowienia?A co, jeśli w pewnym momencie zaczyna podtrzymywać napięcie zamiast je zmniejszać?W tym odcinku przyglądam się zjawisku zmęczenia terapią, rozwojem i …
Notas do episódio
Czy „praca nad sobą” zawsze prowadzi do zdrowienia?
A co, jeśli w pewnym momencie zaczyna podtrzymywać napięcie zamiast je zmniejszać?W tym odcinku przyglądam się zjawisku zmęczenia terapią, rozwojem i nieustanną autorefleksją. Pokazuję, jak w kulturze samodoskonalenia „praca nad sobą” bywa nie tylko wsparciem, ale też normą obciążającą, moralnym obowiązkiem, językiem statusu i sposobem indywidualizowania problemów systemowych.
Omawiam moment, w którym refleksja przestaje sprzyjać integracji, a zaczyna przyjmować formę ruminacji: powtarzalnego, oceniającego myślenia, które nie prowadzi do realnej zmiany funkcjonowania. Wyjaśniam różnicę między „wiecznym grzebaniem” a integracją rozumianą jako konsolidacja zmiany w działaniu, relacji i regulacji układu nerwowego.
W odcinku poruszam także rzadko omawiany temat niepożądanych efektów terapii oraz prawa klienta do sprawdzania, czy dany proces, relacja i forma pracy nadal mu służą.
To odcinek nie jest o rezygnowaniu z pomocy w kryzysie, ale o odzyskiwaniu sprawczości wtedy, gdy rozwój psychologiczny przestaje zwiększać zdolność do życia, a zaczyna ją ograniczać.
Dla osób, które czują, że „robią wszystko jak trzeba”, a mimo to są coraz bardziej zmęczone sobą.
Więcej, lepiej, bardziej
Wiele osób funkcjonuje dziś w trybie stałej korekty siebie. Zmieniamy diety, strategie relacyjne, sposoby pracy, schematy myślenia. Przechodzimy z jednej metody w kolejną, z jednego „lepszego rozwiązania” w …
Notas do episódio
Wiele osób funkcjonuje dziś w trybie stałej korekty siebie. Zmieniamy diety, strategie relacyjne, sposoby pracy, schematy myślenia. Przechodzimy z jednej metody w kolejną, z jednego „lepszego rozwiązania” w następne. Często nie dlatego, że coś wyraźnie nie działa, ale dlatego, że pojawia się trudne do nazwania poczucie: to jeszcze nie jest to.
Z perspektywy psychologii to nie jest wyłącznie kwestia ambicji ani samodoskonalenia. To efekt kultury, która bardzo skutecznie przeniosła odpowiedzialność za dobrostan na jednostkę, a jednocześnie pozbawiła ją realnych punktów zatrzymania. W takim systemie brak poprawy zaczyna być interpretowany nie jako naturalna cecha życia, lecz jako osobiste zaniedbanie.
„Praca nad sobą” przestaje być narzędziem zmiany, a zaczyna pełnić funkcję regulacji poczucia winy i lęku. Daje chwilowe poczucie kontroli: skoro coś robię, to znaczy, że nie zawodzę. Skoro się rozwijam, to znaczy, że idę w dobrą stronę. Problem w tym, że ta ulga jest krótkotrwała i szybko ustępuje miejsca kolejnemu poczuciu niewystarczalności.
W praktyce wiele decyzji, które podejmujemy — o kolejnej terapii, kolejnym kursie, kolejnym sposobie życia — nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z trudności w zniesieniu tego, co aktualne. Zamiast pytać: czego doświadczam?, pytamy: co jeszcze mogę poprawić?
W najnowszym odcinku podcastu przyglądam się temu mechanizmowi od strony psychologii, neurobiologii i kultury:
– dlaczego nieustanna praca nad sobą stała się normą,
– jak wiąże się z poczuciem winy i lękiem,
– i w którym momencie przestaje służyć zmianie, a zaczyna podtrzymywać napięcie.🎧 Odcinek dostępny na platformach podcastowych.
Potrzeby i pragnienia. Dlaczego tak często chcemy nie tego, czego naprawdę potrzebujemy?
Nie zawsze pragniemy tego, czego potrzebujemy.I nie zawsze potrzebujemy tego, czego pragniemy.W tym odcinku porządkuję jedno z najbardziej mylących, a jednocześnie kluczowych rozróżnień w psychologii: różnicę …
Notas do episódio
Nie zawsze pragniemy tego, czego potrzebujemy.
I nie zawsze potrzebujemy tego, czego pragniemy.
W tym odcinku porządkuję jedno z najbardziej mylących, a jednocześnie kluczowych rozróżnień w psychologii: różnicę między potrzebą a pragnieniem.
Mówię o tym:
• czym potrzeba jest w sensie regulacyjnym, a czym nie jest,
• dlaczego pragnienia bywają tak głośne, pilne i przekonujące,
• jak schematy wczesnodziecięce „tłumaczą” potrzeby na pragnienia,
• w jaki sposób doświadczenia urazowe sprawiają, że pragnienie staje się strategią przetrwania,
• dlaczego w uzależnieniach i w trudnych relacjach spełnianie pragnień nie prowadzi do ulgi,
• i jak w terapii organizm stopniowo „oducza się” dawnych strategii przetrwania, odzyskując dostęp do realnych potrzeb.
Aqui estão os 40 episódios mais recentes de 143. Os mais antigos estão no feed do podcast.
Podcasts parecidos
Mais podcasts de Saúde e fitness
Este podcast é seu?
Confirme com uma entrada no seu feed: você recebe um código aqui, adiciona como podcast:txt no canal do seu feed e nós verificamos. Depois disso, seu podcast aparece como “verificado” no SoundNode.