«Δεν έχω χόμπι να καλώ την αστυνομία, θέλω απλώς να βγαίνω από το σπίτι μου»
Notas do episódio
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να γίνουν προσβάσιμα τα πεζοδρόμια της πόλης; Πώς χειρίζονται η Δημοτική Αστυνομία και η Τροχαία τις κλήσεις ΑμεΑ για παράνομο παρκάρισμα; Ποιες είναι οι συνέπειες της δυσκολίας μετακίνησης στην πόλη για ένα ανάπηρο άτομο; Η καλλιτέχνιδα παραστατικών τεχνών Ολτιάνα Ζούπας μοιράζεται τη δική της εμπειρία με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο.
Με αφορμή μια δημόσια ανάρτησή της, η Ολτιάνα μιλά για το πώς η έλλειψη υποδομών και προσβασιμότητας καταλήγει σε περιορισμό της ελευθερίας, της αυτονομίας και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων με αναπηρία.
Στη συζήτηση αναδεικνύεται η καθημερινή μάχη των ατόμων με αναπηρία για το αυτονόητο: την ασφαλή και ανεμπόδιστη μετακίνησή τους στον δημόσιο χώρο.
Η ίδια περιγράφει την πολυετή προσπάθειά της να αποκατασταθεί ένα κατεστραμμένο πεζοδρόμιο στον Κερατσίνι, το οποίο, ακόμη και μετά την ανακατασκευή του, εξακολουθεί να παρουσιάζει προβλήματα. Οι ευθύνες μεταφέρονται από τη μια Αρχή στην άλλη, αποκαλύπτοντας ένα γραφειοκρατικό αδιέξοδο. Την ίδια στιγμή, η αστυνομία συχνά αποφεύγει να επιβάλλει πρόστιμα.
Για την Ολτιάνα το ζήτημα δεν είναι απλώς η ταλαιπωρία. Είναι η αδυναμία να βγει από το σπίτι της, να κινηθεί αυτόνομα και να οργανώσει την καθημερινότητά της αλλά και η ψυχική φθορά που προκαλεί η ανάγκη να σχεδιάζει κάθε από την αρχή τις διαδρομές της.
Η συζήτηση επεκτείνεται στην κοινωνική αντίληψη για την αναπηρία και στην αμφισβήτηση της αυτονομίας των ανάπηρων ατόμων.
Το κεντρικό μήνυμα είναι πως η προσβασιμότητα δεν αποτελεί χάρη ούτε ειδικό προνόμιο. Είναι δικαίωμα. Οι ελεύθεροι δρόμοι και τα προσβάσιμα πεζοδρόμια προϋποθέτουν πολιτική βούληση, σαφή κατανομή ευθυνών και ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας, ώστε κάθε άνθρωπος να μπορεί να ζει με ελευθερία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.