Radio Lifo
- Episódios
- 406
- Publicação
- quinzenal
- Último episódio
- 12 nov 2026
Sobre o podcast
Podcasts από την δημιουργική ομάδα της LIFO, μια προσπάθεια να ερμηνευτούν τα σημεία των καιρών
Episódios 406
Λυδία Ξυνογαλά: «Οι ιαματικές πηγές δεν χρειάζεται να ρημάξουν αλλά ούτε και να γίνουν spa»
Στην Eλλάδα έχουν καταγραφεί περίπου 750 ιαματικές πηγές, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν την ιστορία και την πραγματική τους έκταση. Η αρχιτέκτονας και ερευνήτρια Λυδία Ξυνογαλά μελετά έναν ξεχασμένο φυσικό και …
Notas do episódio
Στην Eλλάδα έχουν καταγραφεί περίπου 750 ιαματικές πηγές, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν την ιστορία και την πραγματική τους έκταση. Η αρχιτέκτονας και ερευνήτρια Λυδία Ξυνογαλά μελετά έναν ξεχασμένο φυσικό και πολιτιστικό πλούτο και αναζητά τρόπους να ξαναγίνουν οι ιστορικές λουτροπόλεις ζωντανοί, δημόσιοι και προσβάσιμοι χώροι.
«Κάποιος πρέπει να γράψει αυτή την ιστορία». Αυτή ήταν η σκέψη της αρχιτέκτονα και ερευνήτριας Λυδίας Ξυνογαλά όταν, αναζητώντας βιβλιογραφία για τη σχέση γεωλογίας και αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, διαπίστωσε πόσο μεγάλο ήταν το κενό στην έρευνα γύρω από τις ιαματικές πηγές. Η αναζήτησή της εξελίχθηκε σε μια πολυετή μελέτη, που ξεκίνησε το 2018, ολοκληρώθηκε με το διδακτορικό της στο ETH της Ζυρίχης και αποτέλεσε τη βάση του βιβλίου Take Care: Healing Springs and Baths in Greece, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Park Books.
Στο βιβλίο της παρακολουθεί την ιστορία των ιαματικών πηγών από τον 19ο αιώνα, όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος τις αντιμετώπισε ως σημαντικό φυσικό πόρο και μέρος της προσπάθειας εκσυγχρονισμού της χώρας. Οι πηγές δεν ήταν απλώς τόποι αναψυχής. Ήταν χώροι θεραπείας, με συγκεκριμένες ιατρικές συνταγές και θεραπείες διάρκειας 21 ημερών, αλλά και προορισμοί που μπορούσαν να προσελκύσουν επισκέπτες από το εξωτερικό.
Όπως εξηγεί, το κράτος είχε δύο στόχους: «Να μπορεί να θεραπεύσει τον λαό μέσα από αυτόν τον ιαματικό πόρο» και ταυτόχρονα να προσελκύσει ξένο εισόδημα.
Σήμερα, από τις 750 καταγεγραμμένες πηγές, μόλις περίπου 30 διαθέτουν οργανωμένες εγκαταστάσεις. Η Ξυνογαλά έχει επισκεφθεί περίπου 60 και, μέσα από τον σύλλογο «Φίλοι των 750 Μεταλλικών Πηγών της Ελλάδας», επιχειρεί να καταγράψει τη σημερινή τους κατάσταση, την προσβασιμότητα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Στις επισκέψεις της συναντά όχι μόνο εγκατάλειψη, αλλά και ανθρώπους που φροντίζουν αυτά τα μέρη χωρίς να τους το έχει αναθέσει κανείς. «Νοιάζονται για το μέρος τους», λέει χαρακτηριστικά.
Μιλά επίσης για τα λουτρά των Μεθάνων και της Νισύρου, δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα ιστορικών εγκαταστάσεων που παραμένουν κλειστές, αλλά και για τον κίνδυνο οι ανακαινίσεις να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα τους. «Δεν με ενδιαφέρει καθόλου ένα ερείπιο να μείνει έτσι ερείπιο», τονίζει. Θέλει αυτά τα μέρη να ξαναζωντανέψουν, χωρίς όμως να χάσουν τον δημόσιο χαρακτήρα τους. Γιατί, όπως επισημαίνει, «από την αρχή αυτά τα μέρη ήταν μέρη θεραπείας για όλους».
Στη συζήτησή μιλά επίσης για την έννοια της φροντίδας, που διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο της, για τις κοινότητες που δημιουργούνται γύρω από τις πηγές και για την ανάγκη να ξεφύγουμε από το δίλημμα της παρακμής ή του πολυτελούς spa. «Υπάρχει και ένας τρίτος τρόπος να κάνουμε τα πράγματα», λέει.
Στις 19 Νοεμβρίου, στις 19:30, το Hyper Hypo (Βορέου 10, Αθήνα) φιλοξενεί την πρώτη παρουσίαση στην Αθήνα του βιβλίου Take Care: Healing Springs and Baths in Greece της Λυδίας Ξυνογαλά, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Park Books στη Ζυρίχη. Η συγγραφέας θα συνομιλήσει με τον αρχιτέκτονα και καθηγητή Θανάση Μάνη.
RJ Mitte: Αυτοκτόνησε επειδή ήταν ανάπηρος; Όχι.
Στις 12 Οκτωβρίου του 2026, οι φανς του Breaking Bad, της σειράς που ψηφίστηκε από τους New York Times ως η καλύτερη του αιώνα, ήρθαμε αντιμέτωποι με μια τραγική είδηση. Ο RJ Mitte, που υποδύθηκε στη σειρά το …
Notas do episódio
Στις 12 Οκτωβρίου του 2026, οι φανς του Breaking Bad, της σειράς που ψηφίστηκε από τους New York Times ως η καλύτερη του αιώνα, ήρθαμε αντιμέτωποι με μια τραγική είδηση. Ο RJ Mitte, που υποδύθηκε στη σειρά το γιο του Walter White, Walter Jr. φέρεται να αυτοκτόνησε.
Ο RJ Mitte ήταν 34 ετών και έπασχε από εγκεφαλική παράλυση. Επιπλέον, αυτό ήταν και ένα από τα κεντρικά στοιχεία του ρόλου του στη σειρά.
Ο Κώστας Κωστάκος aka Old Boy, δικηγόρος και αρθρογράφος του elculture, έγραψε την επόμενη μέρα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα ανάπηρα άτομα και αν τελικά ο τρόπος που κάποιος έχει φύγει από τη ζωή μπορεί να καθορίσει το πώς τον βλέπουμε.
Συζητάμε μαζί του για τη σειρά, τον χαρακτήρα του Walter Jr. Για το πώς παρουσιάστηκε η αναπηρία στη σειρά, για το γεγονός ότι ένας ανάπηρος χαρακτήρας ερμηνεύτηκε από έναν ηθοποιό με αναπηρία και για το πώς διαχειριζόμαστε κάθε φορά την είδηση μιας αυτοκτονίας.
«Δεν έχω χόμπι να καλώ την αστυνομία, θέλω απλώς να βγαίνω από το σπίτι μου»
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να γίνουν προσβάσιμα τα πεζοδρόμια της πόλης; Πώς χειρίζονται η Δημοτική Αστυνομία και η Τροχαία τις κλήσεις ΑμεΑ για παράνομο παρκάρισμα; Ποιες είναι οι συνέπειες της δυσκολίας …
Notas do episódio
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να γίνουν προσβάσιμα τα πεζοδρόμια της πόλης; Πώς χειρίζονται η Δημοτική Αστυνομία και η Τροχαία τις κλήσεις ΑμεΑ για παράνομο παρκάρισμα; Ποιες είναι οι συνέπειες της δυσκολίας μετακίνησης στην πόλη για ένα ανάπηρο άτομο; Η καλλιτέχνιδα παραστατικών τεχνών Ολτιάνα Ζούπας μοιράζεται τη δική της εμπειρία με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο.
Με αφορμή μια δημόσια ανάρτησή της, η Ολτιάνα μιλά για το πώς η έλλειψη υποδομών και προσβασιμότητας καταλήγει σε περιορισμό της ελευθερίας, της αυτονομίας και της αξιοπρέπειας των ανθρώπων με αναπηρία.
Στη συζήτηση αναδεικνύεται η καθημερινή μάχη των ατόμων με αναπηρία για το αυτονόητο: την ασφαλή και ανεμπόδιστη μετακίνησή τους στον δημόσιο χώρο.
Η ίδια περιγράφει την πολυετή προσπάθειά της να αποκατασταθεί ένα κατεστραμμένο πεζοδρόμιο στον Κερατσίνι, το οποίο, ακόμη και μετά την ανακατασκευή του, εξακολουθεί να παρουσιάζει προβλήματα. Οι ευθύνες μεταφέρονται από τη μια Αρχή στην άλλη, αποκαλύπτοντας ένα γραφειοκρατικό αδιέξοδο. Την ίδια στιγμή, η αστυνομία συχνά αποφεύγει να επιβάλλει πρόστιμα.
Για την Ολτιάνα το ζήτημα δεν είναι απλώς η ταλαιπωρία. Είναι η αδυναμία να βγει από το σπίτι της, να κινηθεί αυτόνομα και να οργανώσει την καθημερινότητά της αλλά και η ψυχική φθορά που προκαλεί η ανάγκη να σχεδιάζει κάθε από την αρχή τις διαδρομές της.
Η συζήτηση επεκτείνεται στην κοινωνική αντίληψη για την αναπηρία και στην αμφισβήτηση της αυτονομίας των ανάπηρων ατόμων.
Το κεντρικό μήνυμα είναι πως η προσβασιμότητα δεν αποτελεί χάρη ούτε ειδικό προνόμιο. Είναι δικαίωμα. Οι ελεύθεροι δρόμοι και τα προσβάσιμα πεζοδρόμια προϋποθέτουν πολιτική βούληση, σαφή κατανομή ευθυνών και ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας, ώστε κάθε άνθρωπος να μπορεί να ζει με ελευθερία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
«Ό,τι και να χρειάζεται ο ανάπηρος, θα πάρει μόνο 1.000 ευρώ»
Είναι όλα τα αμαξίδια κατάλληλα για κάθε χρήστη; Τι είναι τα εργαλεία αξιοπρέπειας; Υπάρχει κρατική στήριξη για την αγορά τέτοιων εργαλείων; Τα βοηθήματα κινητικότητας δεν «καθηλώνουν» τους ανθρώπους με …
Notas do episódio
Είναι όλα τα αμαξίδια κατάλληλα για κάθε χρήστη; Τι είναι τα εργαλεία αξιοπρέπειας; Υπάρχει κρατική στήριξη για την αγορά τέτοιων εργαλείων; Τα βοηθήματα κινητικότητας δεν «καθηλώνουν» τους ανθρώπους με αναπηρία· τους δίνουν τη δυνατότητα να κινηθούν, να αυτονομηθούν και να ζήσουν τη ζωή που επιλέγουν.
Στο νέο επεισόδιο του πόντκαστ «Ζούμε Ρε» της LiFO, η Δήμητρα Γκασούκα μιλά για τη δική της διαδρομή από τη βακτηρία και το ρολέιτορ στο ηλεκτρικό αμαξίδιο και εξηγεί γιατί η χρήση τους δεν αποτελεί ήττα, αλλά εργαλείο ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Παράλληλα, ανοίγει η συζήτηση για την πρόσβαση στα κατάλληλα βοηθήματα, το κόστος, την κρατική στήριξη, την προσβασιμότητα και τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας και της κοινότητας.
Η συζήτηση εστιάζει στα «εργαλεία αξιοπρέπειας» και στο πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτονομία των ανθρώπων με αναπηρία. Η Δήμητρα περιγράφει την προσωπική της εμπειρία με διαφορετικά βοηθήματα και τονίζει ότι το αμαξίδιο δεν περιορίζει, αλλά μπορεί να ανοίξει τον δρόμο προς την ελευθερία και την κοινωνική ζωή.
Παράλληλα, αναδεικνύονται τα στερεότυπα που συχνά αποτρέπουν ανθρώπους από τη χρήση βοηθημάτων, ακόμη και όταν τα χρειάζονται, καθώς και το γεγονός ότι η ίδια η αναπηρική κοινότητα εσωτερικεύει αυτές τις αντιλήψεις. Συζητούνται επίσης το υψηλό οικονομικό κόστος, η ανάγκη εξατομικευμένου εξοπλισμού και τα κενά στην κρατική κάλυψη.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σημασία της ενημέρωσης από την ίδια την αναπηρική κοινότητα, αλλά και στον μύθο της συλλογής πλαστικών καπακιών για την αγορά αμαξιδίων.
Ίων: Όλα για τον πατέρα
Στον «Ίωνα» έχουμε έναν ήρωα που χρειάζεται επειγόντως τα βασικά διαπιστευτήρια μιας ταυτότητας: μια μητέρα, έναν πατέρα, ένα όνομα, κι ένα δικό του σπιτικό. Δεν έχει τίποτε από αυτά στον κόσμο όπου κατοικεί …
Notas do episódio
Στον «Ίωνα» έχουμε έναν ήρωα που χρειάζεται επειγόντως τα βασικά διαπιστευτήρια μιας ταυτότητας: μια μητέρα, έναν πατέρα, ένα όνομα, κι ένα δικό του σπιτικό. Δεν έχει τίποτε από αυτά στον κόσμο όπου κατοικεί παιδιόθεν, τους Δελφούς. Όμως η ταυτότητα του ήρωα και η διαδικασία που οδηγεί στην αναγνώρισή του αποδεικνύονται πολύ πιο σύνθετα απ’ ό,τι αρχικά φαίνεται.
Ο Ίων πηγαίνει σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ από τον έναν υποψήφιο γονέα στον άλλον. Πώς δύναται να πατήσει στα πόδια του, όταν διαρκώς γλιστράει στην αβεβαιότητα και την αντίφαση; Πώς μπορεί να μάθει την καταγωγή του και να ταυτιστεί με αυτούς στους οποίους ανήκει; Επιπλέον, πώς μπορούμε να κρίνουμε τι συνεισφέρουν η Φύση («φύσις») και η Ανατροφή («τροφή») στη συγκρότηση ενός εαυτού, όταν η ανατροφή του Ίωνα ως έκθετου παιδιού στην κατοικία του αληθινού πατέρα του συνδυάζει ακούσια και τα δύο; Το κείμενο θέτει το κρίσιμο ερώτημα: «Ποιος είναι ο αληθινός γονιός;». Και απαντά ευνοώντας τον πατέρα, την κοινότητα και την αθηναϊκή αυτοκρατορία.
«Λυσιστράτη»: Πόθος και πειθώ στον Ιερό Βράχο
Έχει σχέση η επιθυμία με την πολιτική; Πού συναντάει ο πόθος την πειθώ; Ποιος μπορεί να θέσει τη θεά Αφροδίτη και την Αθηνά τη μία στην υπηρεσία της άλλης; Φαίνεται πως μόνον οι γυναίκες είναι ικανές, αν το …
Notas do episódio
Έχει σχέση η επιθυμία με την πολιτική; Πού συναντάει ο πόθος την πειθώ; Ποιος μπορεί να θέσει τη θεά Αφροδίτη και την Αθηνά τη μία στην υπηρεσία της άλλης; Φαίνεται πως μόνον οι γυναίκες είναι ικανές, αν το αποφασίσουν. Καίτοι εξορισμένες από το πολιτικό πεδίο, θα εξεγερθούν και θα εισβάλουν στη δημόσια σφαίρα, προκαλώντας αντιστροφή των σχέσεων εξουσίας. Στόχος τους, όμως, είναι η ενότητα και όχι ο διχασμός. Η ειρήνη και όχι η συνέχιση του πολέμου. Πώς θα τα πετύχουν αυτά;Οι γυναίκες της «Λυσιστράτης» χρησιμοποιούν δυνάμεις και τεχνικές που αντλούν όχι μόνο από τη σεξουαλική τους εμπειρία αλλά και απότην οικιακή, καθώςκαι από τη συμμετοχή τους στη θρησκευτική ζωή της πόλεως. Όσο κι αν η τελευταία τούς αρνείται τα δικαιώματά τους, εκείνες αποδεικνύουν πως αποτελούν το πιο ζωτικό κομμάτι της.
Τώρα,«η σωτηρία όλης της Ελλάδας κρέμεται απ’ των γυναικών τα χέρια».
«Οι αυτιστικοί άνθρωποι είναι συνήθως θύματα βίας όχι θύτες»
Στο νέο επεισόδιο του πόντκαστ «Ζούμε Ρε», η Κατερίνα Μαλακατέ, συγγραφέας και βιβλιοπώλισσα, συζητά με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο για τον αυτισμό, την αναπηρία και τον τρόπο με τον οποίο η …
Notas do episódio
Στο νέο επεισόδιο του πόντκαστ «Ζούμε Ρε», η Κατερίνα Μαλακατέ, συγγραφέας και βιβλιοπώλισσα, συζητά με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο για τον αυτισμό, την αναπηρία και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που αποκλίνουν από το «κανονικό».
Με αφορμή τη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού Καραμπαμπά στο Άργος, η συζήτηση ανοίγει δύσκολα αλλά αναγκαία ερωτήματα: πώς αντιμετωπίζουν οι κρατικές αρχές τα άτομα που βρίσκονται στα φάσμα του αυτισμού; Γιατί οι άνθρωποι με αόρατες αναπηρίες συχνά πρέπει να αποδεικνύουν συνεχώς την ύπαρξή τους; Και γιατί η κοινωνία εξακολουθεί να συνδέει την αναπηρία με την ανικανότητα, την εξάρτηση και τον αποκλεισμό;
Η Κατερίνα Μαλακατέ μιλά για τον φόβο, το στίγμα και την ανάγκη τα αυτιστικά άτομα να έχουν φωνή και ορατότητα. Εξηγεί πώς η έλλειψη ενημέρωσης μπορεί να μετατρέψει μια διαφορετική συμπεριφορά σε παρεξήγηση ή ακόμα και σε κίνδυνο, ενώ αναδεικνύει την ανάγκη για εκπαίδευση όσων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή: αστυνομικών, εκπαιδευτικών και επαγγελματιών που έρχονται καθημερινά σε επαφή με αυτιστικά άτομα.
Η συζήτηση επεκτείνεται και στους γονείς, στο βάρος της ενοχής που συχνά τους επιβάλλεται αλλά και στη σημασία της αυτοεκπροσώπησης των ανάπηρων ανθρώπων.
Ένα επεισόδιο για τον αυτισμό πέρα από τα στερεότυπα, για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και για την ανάγκη μια κοινωνία να μάθει πρώτα να ακούει.
Τρωάδες: Το τέλος του κόσμου
Στις «Τρωάδες», οι πενθούσες μητέρες –και όλες οι πενθούσες γυναίκες– έρχονται εκκωφαντικά στο προσκήνιο. Εδώ, στις πλασματικές ακτές της Τροίας, είναι ελεύθερες να θρηνήσουν και να διαμαρτυρηθούν όσο το …
Notas do episódio
Στις «Τρωάδες», οι πενθούσες μητέρες –και όλες οι πενθούσες γυναίκες– έρχονται εκκωφαντικά στο προσκήνιο. Εδώ, στις πλασματικές ακτές της Τροίας, είναι ελεύθερες να θρηνήσουν και να διαμαρτυρηθούν όσο το επιθυμούν. Οι νόμοι του Σόλωνα δεν τις αγγίζουν. Και η Αθήνα, μαζεμένη στο κοίλον, είναι υποχρεωμένη να τις ακούσει. Οι άνδρες θεατές έρχονται, έτσι, αντιμέτωποι με το απαγορευμένο, με αυτό που δεν επιτρέπεται να δουν στην Αγορά ή στον Κεραμεικό: με τη θέα και τον ήχο που παράγει ένα μητρικό σώμα, όταν έχει απολέσει τα αγαπημένα του πρόσωπα. Με τις σπαρακτικές συνέπειες της δικής τους συμπεριφοράς, της κατεξοχήν ανδρικής συμπεριφοράς: του πολέμου.
Η Επίδαυρος γίνεται για πρώτη φορά πραγματικά προσβάσιμη
Γιατί αυτές είναι οι πιο σπουδαίες «Τρωάδες» που έχουν ανέβει ποτέ στην Επίδαυρο; Τι σημαίνει στην πράξη μια πραγματικά προσβάσιμη για τους ανάπηρους θεατές θεατρική παράσταση; Πώςαλλάζει η ίδια η καλλιτεχνική …
Notas do episódio
Γιατί αυτές είναι οι πιο σπουδαίες «Τρωάδες» που έχουν ανέβει ποτέ στην Επίδαυρο; Τι σημαίνει στην πράξη μια πραγματικά προσβάσιμη για τους ανάπηρους θεατές θεατρική παράσταση; Πώςαλλάζει η ίδια η καλλιτεχνική διαδικασία όταν στη σκηνή συνυπάρχουν καλλιτέχνες με και χωρίς αναπηρία; Τελικά, μπορεί η συμπερίληψη να μεταμορφώσει όχι μόνο το ποιος βλέπει θέατρο αλλά και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβανόμαστεόλοι μας;
Με αφορμή την ιστορική παρουσίαση των «Τρωάδων» του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιάννη Τσαρούχη και διασκευή-σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου, η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου Αργυρώ Χιώτη και η συνιδρύτρια της ομάδας «Εν Δυνάμει» Ελένη Δημοπούλου συζητούν με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο για μια παράσταση που φιλοδοξεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου.
Η πρώτη πλήρως προσβάσιμη παραγωγή που παρουσιάζεται στην Επίδαυρο ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το δικαίωμα όλων στην πολιτιστική εμπειρία, στις προκλήσεις αλλά και στην προσβασιμότητα στις παραστατικές τέχνες, τη σημασία της συνεργασίας με την κοινότητα των ατόμων με αναπηρία και τον τρόπο με τον οποίο η συμπερίληψη μπορεί να επηρεάσει δημιουργικά τόσο τους καλλιτέχνες όσο και το κοινό.
Στη συζήτηση αναδεικνύεται ο λόγος που η προσβασιμότητα δεν αποτελεί μια απλή τεχνική υπηρεσία αλλά μια βαθιά καλλιτεχνική και κοινωνική επιλογή, ο τρόπος που σχεδιάζεται μια παράσταση ώστε να είναι προσβάσιμη σε θεατές με αισθητηριακές αναπηρίες, ο ρόλος της τεχνολογίας αλλά και γιατί το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργούνται «παραστάσεις για ανάπηρους» αλλά καλύτερο θέατρο για όλους.
Ένα επεισόδιο για τη δύναμη της τέχνης να καταργεί αποκλεισμούς, να δημιουργεί νέους τρόπους συνύπαρξης και να υπενθυμίζει ότι το θέατρο γίνεται πραγματικά δημόσιο μόνο όταν μπορεί να χωρέσει όλες και όλους.
«Άλλο είναι να με βοηθάς στον δρόμο κι άλλο να με αγγίζεις χωρίς τη θέλησή μου»
Πόσο συχνά, πίσω από μια δήθεν πρόθεση να προσφέρει κάποιος βοήθεια σε μια τυφλή γυναίκα, κρύβονται παραβιαστικές συμπεριφορές; Πώς μπορεί κάποια να γράψει για όσα ζει – είναι ένα τέτοιο κείμενο λογοτεχνία; Η …
Notas do episódio
Πόσο συχνά, πίσω από μια δήθεν πρόθεση να προσφέρει κάποιος βοήθεια σε μια τυφλή γυναίκα, κρύβονται παραβιαστικές συμπεριφορές; Πώς μπορεί κάποια να γράψει για όσα ζει – είναι ένα τέτοιο κείμενο λογοτεχνία; Η Χριστίνα Σαρρή σε αυτό το επεισόδιο της σειράς πόντκαστ «Ζούμε Ρε!» μιλά για τη σχέση της αναπηρίας με τη συγγραφή, για την έμφυλη διάσταση της τυφλότητας, για τις πολλαπλές ταυτότητες που μπορεί να έχει το ίδιο άτομο –ως γυναίκα αλλά και ως τυφλή– αλλά και για τις επιθετικές συμπεριφορές που έχει δεχτεί μιλώντας και γράφοντας ανοιχτά για τη ζωή της.
Ματούλα Ζαμάνη, γιατί να τρέξουμε στο Kollines Sound που ετοιμάζεις;
«Έλα όπως είσαι»: Αυτό θα μπορούσε να είναι το άτυπο μότο του Kollines Sound, του νέου μουσικού φεστιβάλ που γεννιέται στις Κολλίνες Αρκαδίας και για τη Ματούλα Ζαμάνη είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή …
Notas do episódio
«Έλα όπως είσαι»: Αυτό θα μπορούσε να είναι το άτυπο μότο του Kollines Sound, του νέου μουσικού φεστιβάλ που γεννιέται στις Κολλίνες Αρκαδίας και για τη Ματούλα Ζαμάνη είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή διοργάνωση συναυλιών. Είναι ένα «κάλεσμα για επιστροφή» στις παρέες, στα χωριά, στη συλλογικότητα, στις μικρές ανθρώπινες συνδέσεις που, όπως λέει,τις έχουμε χάσει.
Εξηγεί πώς μια ομάδα περίπου 80 ανθρώπων ένωσε τις δυνάμεις της για να στήσει ένα φεστιβάλ μέσα στη φύση με μουσική, εργαστήρια, ντόπιους, γυναίκες του χωριού που μαγειρεύουν, παιδιά, καλλιτέχνες διαφορετικής λογικής, που όλοι έχουν μια κοινή επιθυμία: να δημιουργηθεί ξανά χώρος για το «μαζί».
Η κουβέντα, ωστόσο, δεν μένει εκεί. Περνά στην Αμοργό, στη ζωή μακριά από το κέντρο, στην ανάγκη για γαλήνη, στο βλέμμα προς τον ουρανό, στη θεραπευτική δύναμη της φύσης και της μουσικής.
«Η μουσική δεν ήταν ποτέ για να είμαστε καλύτεροι», λέει κάποια στιγμή. «Ήταν για να παίξουμε μουσική». Και ίσως τελικά αυτό να είναι το Kollines Sound: όχι ένα ακόμη φεστιβάλ αλλά μια προσπάθεια να ξαναθυμηθούμε πώς είναι να συναντιόμαστε.
To KollinesSound πραγματοποιείται από τις 29/5 ως τις 1/6 στο χωριό Κολλίνες της Αρκαδίας, σε υψόμετρο 780 μέτρων.
«Υπάρχουν μέρες με τον διαβήτη που λέω “δεν αντέχω άλλο”»
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τη Στέλλα Τσουκαλά, μια μαθήτρια που ζει από τα δύο της χρόνια με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ωριμότητα, η Στέλλα μιλά για μια …
Notas do episódio
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τη Στέλλα Τσουκαλά, μια μαθήτρια που ζει από τα δύο της χρόνια με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ωριμότητα, η Στέλλα μιλά για μια καθημερινότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πραγματικά: την αδιάκοπη διαχείριση του σακχάρου, την εξάντληση, τις νύχτες χωρίς ύπνο, το άγχος που επηρεάζει το σώμα αλλά και για τα στερεότυπα που εξακολουθούν να συνοδεύουν τον διαβήτη.
Θυμάται τα πρώτα σχόλια που δέχτηκε στο σχολείο, όταν τα άλλα παιδιά πίστευαν ότι ο διαβήτης «κολλάει» ή ότι «τον παθαίνεις από τα γλυκά», αλλά και τη στιγμή που αποφάσισε να παρουσιάσει μόνη της στην τάξη τι σημαίνει πραγματικά να ζεις με αυτήν τη συνθήκη. Μιλά για τη σημασία της ενημέρωσης μέσα στη σχολική κοινότητα, για την υποστήριξη που χρειάζεται ένα παιδί με διαβήτη από φίλους, δασκάλους και οικογένεια, αλλά και για το πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να ζητήσεις βοήθεια χωρίς ντροπή.
Παράλληλα, εξηγεί πώς η τεχνολογία έχει αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων με διαβήτη τύπου 1, πώς λειτουργούν οι σύγχρονες αντλίες ινσουλίνης και γιατί η ψυχική υγεία παίζει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση της νόσου. Και μέσα από όλα αυτά, μοιράζεται τη φράση της μητέρας της που της έγινε τρόπος ζωής: «Ή θα κάτσουμε σπίτι να κλαίμε ή θα το κοιτάξουμε κατάματα». Ένα επεισόδιο για την ανθεκτικότητα, την ενημέρωση και τη δύναμη να συνεχίζεις να ζεις κανονικά, ακόμα και όταν τίποτα δεν είναι πραγματικά εύκολο.
«Δεν με ήθελαν στο πανεπιστήμιο, σήμερα δουλεύω στη Deutsche Bank»
Ο Θοδωρής Τσάτσος και η Χρυσέλλα Λαγαρία συνομιλούν με τον διδάκτορα Αστροφυσικής Αργύρη Κουμτζή, που σήμερα ζει και εργάζεται στη Γερμανία ως data scientist, για τα εμπόδια που χρειάστηκε να ξεπεράσει …
Notas do episódio
Ο Θοδωρής Τσάτσος και η Χρυσέλλα Λαγαρία συνομιλούν με τον διδάκτορα Αστροφυσικής Αργύρη Κουμτζή, που σήμερα ζει και εργάζεται στη Γερμανία ως data scientist, για τα εμπόδια που χρειάστηκε να ξεπεράσει προκειμένου να εισαχθεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, για την καθημερινότητά του ως φοιτητή αλλά και για τις προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι οπτικά ανάπηροι σπουδαστές.
Παράλληλα, μιλά για τις τεχνικές που επιστράτευσε και τους «συμμάχους» που απέκτησε στην πορεία του προς την ολοκλήρωση των σπουδών του, από το προπτυχιακό έως το διδακτορικό.
Μέσα από τις περιγραφές του αναδεικνύεται τόσο η σημασία της επιμονής όταν κυνηγάς αυτό που αγαπάς όσο και η μεγάλη απόσταση που έχουν να διανύσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια μέχρι να γίνουν πραγματικά προσβάσιμα για όλους.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην τεχνητή νοημοσύνη που αλλάζει ριζικά το τοπίο για τους τυφλούς φοιτητές, προσφέροντας πρόσβαση σε γνώση και εργαλεία που μέχρι πρόσφατα ήταν αδιανόητα.
Πώς ντύνεται και οργανώνει τη ζωή του ένα τυφλό άτομο;
Συζητώντας για τα «μεγάλα», συχνά ξεχνάμε τα μικρά, εκείνα που τελικά καθορίζουν την καθημερινότητα. Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ζούμε, ρε!» με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο η κουβέντα ξεκινά …
Notas do episódio
Συζητώντας για τα «μεγάλα», συχνά ξεχνάμε τα μικρά, εκείνα που τελικά καθορίζουν την καθημερινότητα. Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Ζούμε, ρε!» με τη Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο η κουβέντα ξεκινά από απλές, σχεδόν αυτονόητες απορίες: πώς ένα τυφλό άτομο διαλέγει ρούχα, πώς τα πλένει, πώς οργανώνει την ντουλάπα του; Μέσα από χιούμορ και προσωπικές εμπειρίες, αναδεικνύεται μια πραγματικότητα που για πολλούς παραμένει αόρατη.
Η καλεσμένη αυτού του επεισοδίου Ευγενία Μητροσύλη, σχεδιάστρια και επιχειρηματίας, φέρνει μια διαφορετική οπτική στον χώρο της μόδας, προτείνοντας λύσεις που ενσωματώνουν την προσβασιμότητα χωρίς να χάνουν σε αισθητική ή βιωσιμότητα. Με εργαλεία όπως τα QR codes με ηχητικές πληροφορίες και τα ανάγλυφα στοιχεία Braille, αλλά και την αξιοποίηση τεχνολογιών όπως το NFC, δείχνει πώς η ένδυση μπορεί να γίνει εργαλείο αυτονομίας.
Η συζήτηση αγγίζει και τις προκλήσεις που κρύβουν τέτοιες καινοτομίες: το κόστος, τις τεχνικές δυσκολίες αλλά και τη σημασία της συνεργασίας με τα ίδια τα άτομα που τα αφορά. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη για μια πιο συμπεριληπτική προσέγγιση στη μόδα και τον σχεδιασμό, όπου η προσβασιμότητα δεν είναι «έξτρα» αλλά βασική αρχή.
Ένα επεισόδιο για το πώς η τεχνολογία, η ενσυναίσθηση και η δημιουργικότητα μπορούν να αλλάξουν την καθημερινότητα και να κάνουν τον κόσμο λίγο πιο ανοιχτό για όλους.
«Αθήνα, δεν είσαι για όλους»
Σε αυτό το επεισόδιο του «Ζούμε ρε», η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με την Πατρίτσια Τόσκα για ένα θέμα που θεωρητικά έχουμε εξαντλήσει, αλλά πρακτικά δεν έχουμε αγγίξει καν: την …
Notas do episódio
Σε αυτό το επεισόδιο του «Ζούμε ρε», η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με την Πατρίτσια Τόσκα για ένα θέμα που θεωρητικά έχουμε εξαντλήσει, αλλά πρακτικά δεν έχουμε αγγίξει καν: την προσβασιμότητα. Με αφορμή τη συμμετοχή της στην ταινία μικρού μήκους της Αντιγόνης Καρνεσιώτη, «The Handbrake», η Πατρίτσια μιλά για την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που κινείται με αμαξίδιο σε μια πόλη όπου απαιτείται διαρκήςεκ των προτέρων σχεδιασμός για το αυτονόητο: να βγεις από το σπίτι και να φτάσεις κάπου.
Η κουβέντα ξεκινά από τα ταξίδια της στο εξωτερικό και τη σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Πόλεις όπως η Βαρκελώνη δείχνουν τι σημαίνει υποδομή που λειτουργεί, ενώ στην Αθήνα η μετακίνηση μοιάζει με άσκηση επιβίωσης. Δεν είναι μόνο τα πεζοδρόμια ή τα μέσα μεταφοράς αλλά η ανάγκη να χαρτογραφείς εκ των προτέρων κάθε διαδρομή, να εξαρτάσαι από τη βοήθεια τρίτων ή να μην μπορείς να λειτουργήσεις αυθόρμητα.
Μέσα από την ιστορία της ταινίας, που γεννήθηκε αυθόρμητα «σε έναν καφέ», αναδεικνύεται κάτι βαθύτερο: η αναπηρία δεν είναι ατομικό ζήτημα, αλλά συλλογικό. Η έλλειψη προσβασιμότητας αποκλείει την ορατότητα, την εξοικείωση, τελικά την ίδια τη συνύπαρξη. Και αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο άγνοιας που δύσκολα σπάει.
Η Πατρίτσια αποφεύγει τη δραματοποίηση και επιμένει σε κάτι πιο ουσιαστικό: δεν χρειάζεται λύπηση, χρειάζεται κανονικότητα. Όχι ειδική μεταχείριση, αλλά ίσα δικαιώματα στον δημόσιο χώρο. Όπως λέει, «δεν είναι δικό μας θέμα, είναι όλων».
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι γιατί συνεχίζουμε να μιλάμε γι’ αυτά τα θέματα. Είναι γιατί ακόμα χρειάζεται.
«Mόνο oι αρτιμελείς δικαιούνται να κάνουν σπουδές στην τέχνη;»
Το 2017 ο όρος της αρτιμέλειας καταργήθηκε από τις ιδιωτικές δραματικές σχολές έπειτα από τον συντονισμένο αγώνα ανάπηρων καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων. Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, η ιστορία φαίνεται να …
Notas do episódio
Το 2017 ο όρος της αρτιμέλειας καταργήθηκε από τις ιδιωτικές δραματικές σχολές έπειτα από τον συντονισμένο αγώνα ανάπηρων καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων. Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται, στο πεδίο του χορού.
Με αφορμή την ίδρυση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, η Ντέμυ Παπαθανασίου εξηγεί γιατί η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι αφηρημένη έννοια αλλά θεσμική πρόβλεψη. Μιλά για την ανάγκη άρσης της αρτιμέλειας, για την υποχρεωτική ποσόστωση 5%, για την κτιριακή και εκπαιδευτική προσβασιμότητα, για την επιμόρφωση των καθηγητών και για μια σχολή που θα μπορούσε να γίνει πρότυπο και όχι εξαίρεση.
Η ίδια περιγράφει στην Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο τη δική της διαδρομή στον χορό, για τις «μπλε ηλεκτρίκ» πατερίτσες που έγιναν μέρος της χορογραφίας της, τις πρόβες, την πειθαρχία, τη χαρά της δημιουργίας και αποδομεί το αφήγημα του «ήρωα» που απλώς τα καταφέρνει. Ο χορός, λέει, είναι δουλειά. Είναι τέχνη. Είναι δικαίωμα.
Γιατί η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο στην καλλιτεχνική πράξη. Είναι μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας. Και γιατί, όπως λέει η ίδια, «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς». Ένα επεισόδιο για το σώμα, τη σκηνή και το ποιος αποφασίζει ποια σώματα έχουν θέση σε αυτή.
«Η δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, όχι απλώς παρουσία»
Πώς διαμορφώθηκε ιστορικά το πλαίσιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις μεγάλες διακηρύξεις μέχρι σήμερα; Με ποιον τρόπο τα θεσμικά όργανα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα συμβάλλουν στη διασφάλιση των …
Notas do episódio
Πώς διαμορφώθηκε ιστορικά το πλαίσιο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις μεγάλες διακηρύξεις μέχρι σήμερα; Με ποιον τρόπο τα θεσμικά όργανα και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα συμβάλλουν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών; Και τελικά, αρκεί η νομική κατοχύρωση από μόνη της ή απαιτείται συνεχής διεκδίκηση και ενεργή συμμετοχή για την ουσιαστική εφαρμογή τους στην καθημερινότητά μας; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με την Άννα Ευσταθίου και τον Βασίλη Σωτηρόπουλο, στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».
Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».
Open Talks: «Αρκετά ευαισθητοποιηθήκαμε με την αναπηρία, ας μιλήσουμε για πραγματικά εμπόδια»
Τι είναι οι «Cool Crips» και πόσο κουλ μπορεί να είναι η αναπηρία στα social media; Xρειάζονται οι ακτιβιστικές φωνές μεταξύ των ανάπηρων ατόμων και τι πρέπει να αλλάξει στο κομμάτι των υποδομών και της …
Notas do episódio
Τι είναι οι «Cool Crips» και πόσο κουλ μπορεί να είναι η αναπηρία στα social media; Xρειάζονται οι ακτιβιστικές φωνές μεταξύ των ανάπηρων ατόμων και τι πρέπει να αλλάξει στο κομμάτι των υποδομών και της εκπαίδευσης; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με τον Γρηγόρη Χρυσικό και τη Νίνα Αλεξάνδρου από τους «Cool Crips», στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».
Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».
«Με το #MeToo συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είμαστε μόνες μας»
Πώς διαμορφώνεται σήμερα η θέση της σύγχρονης γυναίκας; Η «εικόνα» είναι τελικά βοηθητικός ή ανασταλτικός παράγοντας; Τι άφησε τελικά το #MeToo στην Ελλάδα, σε γυναίκες και άντρες; Η Κατερίνα Παπανικολάου …
Notas do episódio
Πώς διαμορφώνεται σήμερα η θέση της σύγχρονης γυναίκας; Η «εικόνα» είναι τελικά βοηθητικός ή ανασταλτικός παράγοντας; Τι άφησε τελικά το #MeToo στην Ελλάδα, σε γυναίκες και άντρες; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με την Άννα Διαμαντοπούλου και την Εβελίνα Παπούλια, στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».
Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».
«Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα»
Κατακτάμε ή όχι περισσότερες ελευθερίες ως κοινωνία με το πέρασμα των δεκαετιών; Μπορεί το δίκαιο και ο ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στις διεθνείς αναταράξεις; Πώς αντιλαμβάνεται η …
Notas do episódio
Κατακτάμε ή όχι περισσότερες ελευθερίες ως κοινωνία με το πέρασμα των δεκαετιών; Μπορεί το δίκαιο και ο ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στις διεθνείς αναταράξεις; Πώς αντιλαμβάνεται η Gen Z την έννοια της προόδου και πώς μετασχηματίζονται τα κίνητρα στην εργασία; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με τον Αντώνη Καραμπατζό και τον Άρη Κεφαλογιάννη, στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».
Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».
«Γιατί το φύλο εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία μας στην εργασία;»
Πόσο εύκολο είναι σήμερα να είσαι γυναίκα σε ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς χώρους; Γιατί η σεξουαλική παρενόχληση και οι διακρίσεις παραμένουν συχνά αόρατες ή «κανονικοποιημένες»; Και τελικά, πότε μια …
Notas do episódio
Πόσο εύκολο είναι σήμερα να είσαι γυναίκα σε ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς χώρους; Γιατί η σεξουαλική παρενόχληση και οι διακρίσεις παραμένουν συχνά αόρατες ή «κανονικοποιημένες»; Και τελικά, πότε μια καθημερινή εμπειρία παύει να είναι απλώς προσωπική και γίνεται ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Η Κατερίνα Παπανικολάου συζητά με τη Μαρίνα Χρονά και τη Γεωργία Μανιάτη, στο πλαίσιο του 2ου κύκλου των «Open Talks».
Τα «Open Talks» είναι μια σειρά «ανοιχτών», ουσιαστικών συζητήσεων για τα δικαιώματα, τα στερεότυπα και την ίση πρόσβαση στην αγορά εργασίας, με σημαντικούς καλεσμένους από όλο το φάσμα της κοινωνίας. Αποτελούν μια συνεργασία της LiFO, της Tsomokos και της PwC Ελλάδας, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «The Upfront Initiative».
«Δεν θέλω να με λυπάσαι, θέλω να με ακούς»
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τον Γιώργο Σκαρλάτο: ξεκινούν από την προσωπική εμπειρία της αναπηρίας και φτάνουν μέχρι την αυτοαποδοχή και τη συνεισφορά. Ο Γιώργος μιλά για τη ζωή του ως …
Notas do episódio
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τον Γιώργο Σκαρλάτο: ξεκινούν από την προσωπική εμπειρία της αναπηρίας και φτάνουν μέχρι την αυτοαποδοχή και τη συνεισφορά. Ο Γιώργος μιλά για τη ζωή του ως ατόμου με εγκεφαλική παράλυση, για τα σχολικά του χρόνια, για το αίσθημα ευαλωτότητας που του δημιουργούνταν όταν δεν τον επέλεγαν στις ομάδες αλλά και για τη σταδιακή μετατόπιση από το «μήπως δεν είμαι ικανός» στο «είμαι αυτό που είμαι και αυτό αρκεί».
Περιγράφει την καθημερινότητά του ως φιλολόγου σε γενικό λύκειο, τη σχέση του με τους μαθητές και τον φόβο που είχε αρχικά για το πώς θα αντιμετωπίσουν τη διαφορετική του κίνηση ή τη βλάβη του σώματός του. Τελικά, όπως λέει, τα παιδιά ρωτούν με αθωότητα και σέβονται όταν τους μιλάς ανοιχτά. Η αναπηρία δεν γίνεται ταμπού ούτε «θέμα» αλλά μια πτυχή της ταυτότητάς του, όχι ολόκληρη η ταυτότητα.
Η συζήτηση περνά από τη φυσικοθεραπεία ως πράξη φροντίδας και διατήρησης της λειτουργικότητας στις δυσκολίες των μετακινήσεων και στη γραφειοκρατία, αλλά και στα στερεότυπα που θέλουν τον ανάπηρο είτε ήρωα είτε αντικείμενο οίκτου. Ο ίδιος απορρίπτει και τα δύο. Δεν τον ενδιαφέρει να είναι σύμβολο δύναμης ούτε να προκαλεί θαυμασμό. Τον ενδιαφέρει να ζει καλά, να χαίρεται όσα κάνει και να παραμένει ενεργός.
Μιλώντας για το παιδικό βιβλίο που έγραψε, εξηγεί πως θέλησε να δημιουργήσει ήρωες που έχουν αναπηρία, αλλά δεν τους ορίζει αποκλειστικά. Μέσα από μια ιστορία φιλίας και σύγκρουσης με τον ρατσισμό, το βιβλίο λειτουργεί ως μάθημα αλλά και ως αφορμή για διάλογο, ως αφήγηση που δίνει τροφή για σκέψη. Για τον ίδιο, η συγγραφή είναι δημιουργία και ταυτόχρονα μια μορφή συνεισφοράς: ένας τρόπος να ειπωθούν ιστορίες που σπάνια βρίσκονται στο κέντρο της λογοτεχνίας.
«Κάθε διαδρομή και μια μάχη»: Πόσο προσβάσιμη είναι στην πράξη η μετακίνηση με ταξί στην Αθήνα;
Μπορεί ένα ταξί να είναι πραγματικά προσβάσιμο; Και πόσο έτοιμο είναι το σύστημα μετακίνησης να εξυπηρετήσει όλους τους επιβάτες ισότιμα;Στο νέο επεισόδιο του «Ζούμε, ρε», η κουβέντα αφορά τη μετακίνηση των …
Notas do episódio
Μπορεί ένα ταξί να είναι πραγματικά προσβάσιμο; Και πόσο έτοιμο είναι το σύστημα μετακίνησης να εξυπηρετήσει όλους τους επιβάτες ισότιμα;
Στο νέο επεισόδιο του «Ζούμε, ρε», η κουβέντα αφορά τη μετακίνηση των ανάπηρων ατόμων με ταξί: τις δυσκολίες επιβίβασης χρηστών αμαξιδίου, την απαγόρευση εισόδου σε αυτά σκύλων-οδηγών, την έλλειψη εκπαίδευσης των οδηγών και τα δικαιώματα που συχνά μένουν στα χαρτιά.
Η καλεσμένη Τζουλιάνα Μπούσι μοιράζεται προσωπικές εμπειρίες, παρατηρήσεις από την καθημερινότητα και προτάσεις για μια πόλη που δεν αποκλείει αλλά χωρά όλους.
«Μόλις βγω από τη φυλακή, θέλω να πάω στη θάλασσα»
Στο ηχητικό αυτό ντοκουμέντο από τις Φυλακές Λάρισας καταγράφονται δεκάδες φωνές κρατουμένων: άντρες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και εμπειριών που μιλούν για την ελευθερία όχι ως αφηρημένη έννοια αλλά ως …
Notas do episódio
Στο ηχητικό αυτό ντοκουμέντο από τις Φυλακές Λάρισας καταγράφονται δεκάδες φωνές κρατουμένων: άντρες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και εμπειριών που μιλούν για την ελευθερία όχι ως αφηρημένη έννοια αλλά ως κάτι απολύτως συγκεκριμένο. Μια αγκαλιά στη μάνα, στα παιδιά και στα εγγόνια. Ένα σπίτι. Μια δουλειά. Ένα μπάνιο στη θάλασσα. Το αγαπημένο ποτό στο μπαρ. Η δυνατότητα να συνεχιστεί η φοίτηση στο σχολείο μετά την αποφυλάκιση. Μια δεύτερη ευκαιρία.
Οι αφηγήσεις είναι γεμάτες απώλειες, ενοχές, λάθη, εξαρτήσεις και φόβο για την υποτροπή, αλλά και από επιθυμία για επανένταξη, αξιοπρέπεια και ουσία. Από τις φωνές των κρατουμένων αναδεικνύεται ο ρόλος της εκπαίδευσης μέσα στη φυλακή ως τρόπου αποσυμπίεσης, ασφάλειας και ανθρώπινης επαφής: ένα σπάνιο περιβάλλον όπου ο εγκλεισμός δίνει χώρο, έστω και προσωρινά, για μάθηση και αυτογνωσία.
Το ντοκουμέντο κλείνει με τη φωνή του Γιώργου Τράντα, εκπαιδευτικού και διευθυντή του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας των φυλακών, ο οποίος μιλά όχι με όρους σωφρονισμού αλλά ανθρώπινης παρουσίας. Περιγράφει το αόρατο συναισθηματικό βάρος του εγκλεισμού, τη σημασία τού να είσαι χρήσιμος εκεί που βρίσκεσαι και τη δύναμη που μπορεί να έχει ακόμα και μία και μόνο ιστορία αλλαγής. Η δική του μαρτυρία δεν έρχεται να «εξηγήσει» τους κρατούμενους αλλά να τους πλαισιώσει: να δείξει πώς ένα σχολείο μέσα στη φυλακή μπορεί να γίνει χώρος αξιοπρέπειας, αυτοσυγκράτησης και ελπίδας. Όχι επειδή σώζει τους πολλούς αλλά επειδή, όπως λέει και ο ίδιος, αν αλλάξει έστω τη ζωή ενός ανθρώπου, τότε αυτή η προσπάθεια έχει ήδη δικαιωθεί.
Γεωργία Καλτσή: «Το πιο δύσκολο δεν είναι η αναπηρία αλλά η άγνοια»
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις για όσους αποκτούν αναπηρία αργότερα στη ζωή τους; Πού μπορούν να βρουν αξιόπιστη ενημέρωση για την αποκατάσταση, την εκπαίδευση και τις πραγματικές επιλογές που έχουν; Και …
Notas do episódio
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις για όσους αποκτούν αναπηρία αργότερα στη ζωή τους; Πού μπορούν να βρουν αξιόπιστη ενημέρωση για την αποκατάσταση, την εκπαίδευση και τις πραγματικές επιλογές που έχουν; Και πόσο καθοριστικό ρόλο παίζουν η ψυχολογία, η υποστήριξη και το κοινωνικό περιβάλλον στην κατάκτηση της αυτονομίας;
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τη Γεωργία Καλτσή, εκπαιδεύτρια αυτόνομης διαβίωσης για χρήστες αμαξιδίων και συμπαρουσιάστρια της εκπομπής «Μέλλον Ένα» του ΣΚΑΪ, μαζί με τον Γιώργο Καπουτζίδη. Μια συζήτηση ουσίας για τη μετάβαση, τη γνώση ως δύναμη και τη ζωή πέρα από τα στερεότυπα.
Υπάρχει τρόπος να θωρακιστούμε απέναντι στις φυσικές καταστροφές;
Ζούμε σε μια περίοδο που η κλιματική κρίση έχει πάψει να αποτελεί μια συνθήκη που αφορά μόνο άλλους τόπους και άλλες ζωές. Οι φυσικές καταστροφές και τα ακραία φαινόμενα αυξάνονται παντού γύρω μας, ωστόσο η …
Notas do episódio
Ζούμε σε μια περίοδο που η κλιματική κρίση έχει πάψει να αποτελεί μια συνθήκη που αφορά μόνο άλλους τόπους και άλλες ζωές. Οι φυσικές καταστροφές και τα ακραία φαινόμενα αυξάνονται παντού γύρω μας, ωστόσο η προετοιμασία, η εκπαίδευση και η ενημέρωση παραμένουν ζητούμενα. Πώς μπορούμε να θωρακιστούμε απέναντί τους;
Υπάρχει κάποια στρατηγική προσέγγισης που μπορούμε να εφαρμόσουμε και τι γίνεται με την κουλτούρα της συλλογικής ευθύνης;
Η Ευρυδίκη Κατσουλάκη, Head of Corporate Communications & CSR στον Όμιλο Interamerican και η Κατερίνα Ματιάτου, Head of Development στην ActionAid στην Ελλάδα συζητούν με τον διευθυντή σύνταξης της LiFO, Γιάννη Πανταζόπουλο για ένα από τα πιο επίκαιρα ζητήματα της εποχής μας.
Zero Waste Horeca: Λιγότερα απορρίμματα, περισσότερα οφέλη
Πόσο εύκολο είναι για μια επιχείρηση καφεστίασης ή φιλοξενίας να μειώσει τα απορρίμματά της χωρίς να επιβαρύνει τον ήδη απαιτητικό καθημερινό της ρυθμό; Μπορεί η εξοικονόμηση νερού και ενέργειας να μεταφραστεί …
Notas do episódio
Πόσο εύκολο είναι για μια επιχείρηση καφεστίασης ή φιλοξενίας να μειώσει τα απορρίμματά της χωρίς να επιβαρύνει τον ήδη απαιτητικό καθημερινό της ρυθμό; Μπορεί η εξοικονόμηση νερού και ενέργειας να μεταφραστεί σε πραγματικό οικονομικό όφελος; Και, τελικά, είναι εφικτό ένας ολόκληρος κλάδος να αλλάξει νοοτροπία και να στραφεί στη βιωσιμότητα, χωρίς να νιώσει ότι «θυσιάζει» κάτι από τη λειτουργία του; O διευθυντής σύνταξης της LiFO, Γιάννης Πανταζόπουλος συζητά με τον πρόεδρο της Οικολογικής Εταιρείας Ανακύκλωσης, Φίλιππο Κυρκίτσο για το Zero Waste HORECA, ένα πρόγραμμα που εδώ και χρόνια στηρίζει ουσιαστικά τις επιχειρήσεις του χώρου, προσφέροντάς τους γνώση, εργαλεία και κατεύθυνση.
Το πρόγραμμα υλοποιείται από τη ΜΚΟ Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης με τη χρηματοδότηση του The Coca-Cola Foundation, την υποστήριξη της Coca-Cola και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Η νοηματική γλώσσα μπαίνει στην εξυπηρέτηση των πολιτών
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν για τη νέα υπηρεσία του 1555 που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο το Δημόσιο έρχεται σε επαφή με τους πολίτες. Οι διερμηνείς της γραμμής, Ιωάννα-Νικολέτα …
Notas do episódio
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν για τη νέα υπηρεσία του 1555 που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο το Δημόσιο έρχεται σε επαφή με τους πολίτες. Οι διερμηνείς της γραμμής, Ιωάννα-Νικολέτα Γεωργοπούλου και Φώτης Φαουάλ, περιγράφουν τι σημαίνει να συμμετέχεις σε μια επικοινωνία χωρίς εμπόδια, ενώ η project manager του 1555, Μαριάνα Τσιγκάκου, εξηγεί πώς σχεδιάστηκε η υπηρεσία και ποια είναι τα επόμενα βήματα. Μια συζήτηση για την τεχνολογία, την προσβασιμότητα και το πώς οι ψηφιακές καινοτομίες μπορούν να κάνουν τη ζωή όλων λίγο πιο εύκολη.
Γερνώντας με αναπηρία: Όλα όσα δεν συζητάμε
Σε αυτό το επεισόδιο του «Ζούμε, ρε!» ανοίγουμε μια συζήτηση που σπάνια γίνεται: την αναπηρία στην τρίτη ηλικία. Τι σημαίνει για έναν άνθρωπο να γίνεται ανάπηρος μεγαλώνοντας; Πώς επηρεάζεται η ταυτότητά του …
Notas do episódio
Σε αυτό το επεισόδιο του «Ζούμε, ρε!» ανοίγουμε μια συζήτηση που σπάνια γίνεται: την αναπηρία στην τρίτη ηλικία. Τι σημαίνει για έναν άνθρωπο να γίνεται ανάπηρος μεγαλώνοντας; Πώς επηρεάζεται η ταυτότητά του, οι καθημερινές του συνήθειες, η ανεξαρτησία του;
Με τη βοήθεια της ψυχολόγου και εκπαιδευόμενης συστημικής θεραπεύτριας Μαρίας Φώτεινας Χατζή, εξερευνούμε τις ψυχολογικές και πρακτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι που αποκτούν αναπηρία, αλλά και οι φροντιστές τους, που συχνά σηκώνουν ένα βάρος αόρατο για τους γύρω. Αναζητούμε ποια υποστηρικτικά πλαίσια υπάρχουν, πού μπορεί να απευθυνθεί κανείς για καθοδήγηση και πώς μπορούμε ως κοινωνία να προσφέρουμε ουσιαστική φροντίδα και αξιοπρέπεια σε ανθρώπους που χρειάζονται υποστήριξη.
Γιατί να αποκλείουμε τους ανάπηρους από τον εθελοντισμό;
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν για τον εθελοντισμό, την προσβασιμότητα και την ένταξη των αναπήρων στις εθελοντικές δράσεις.Παράλληλα, ανοίγουν το θέμα της αναπηρίας στην τρίτη ηλικία: πώς …
Notas do episódio
Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν για τον εθελοντισμό, την προσβασιμότητα και την ένταξη των αναπήρων στις εθελοντικές δράσεις.
Παράλληλα, ανοίγουν το θέμα της αναπηρίας στην τρίτη ηλικία: πώς αλλάζει η ζωή όταν η αναπηρία έρχεται αργότερα στη ζωή ενός ατόμου, ποιες δομές στήριξης υπάρχουν και τι βιώνουν οι φροντιστές.
Καλεσμένη της Χρυσέλλας Λαγαρία και του Θοδωρή Τσάτσου είναι η ψυχολόγος και εκπαιδευόμενη συστημική θεραπεύτρια Μαρία Φώτεινα Χατζή.
Aqui estão os 40 episódios mais recentes de 406. Os mais antigos estão no feed do podcast.
Podcasts parecidos
Mais podcasts de Lazer
Este podcast é seu?
Confirme com uma entrada no seu feed: você recebe um código aqui, adiciona como podcast:txt no canal do seu feed e nós verificamos. Depois disso, seu podcast aparece como “verificado” no SoundNode.