«Υπάρχουν μέρες με τον διαβήτη που λέω “δεν αντέχω άλλο”»

Η Χρυσέλλα Λαγαρία και ο Θοδωρής Τσάτσος συζητούν με τη Στέλλα Τσουκαλά, μια μαθήτρια που ζει από τα δύο της χρόνια με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και ωριμότητα, η Στέλλα μιλά για μια καθημερινότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πραγματικά: την αδιάκοπη διαχείριση του σακχάρου, την εξάντληση, τις νύχτες χωρίς ύπνο, το άγχος που επηρεάζει το σώμα αλλά και για τα στερεότυπα που εξακολουθούν να συνοδεύουν τον διαβήτη.

Θυμάται τα πρώτα σχόλια που δέχτηκε στο σχολείο, όταν τα άλλα παιδιά πίστευαν ότι ο διαβήτης «κολλάει» ή ότι «τον παθαίνεις από τα γλυκά», αλλά και τη στιγμή που αποφάσισε να παρουσιάσει μόνη της στην τάξη τι σημαίνει πραγματικά να ζεις με αυτήν τη συνθήκη. Μιλά για τη σημασία της ενημέρωσης μέσα στη σχολική κοινότητα, για την υποστήριξη που χρειάζεται ένα παιδί με διαβήτη από φίλους, δασκάλους και οικογένεια, αλλά και για το πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να ζητήσεις βοήθεια χωρίς ντροπή.

Παράλληλα, εξηγεί πώς η τεχνολογία έχει αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων με διαβήτη τύπου 1, πώς λειτουργούν οι σύγχρονες αντλίες ινσουλίνης και γιατί η ψυχική υγεία παίζει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση της νόσου. Και μέσα από όλα αυτά, μοιράζεται τη φράση της μητέρας της που της έγινε τρόπος ζωής: «Ή θα κάτσουμε σπίτι να κλαίμε ή θα το κοιτάξουμε κατάματα». Ένα επεισόδιο για την ανθεκτικότητα, την ενημέρωση και τη δύναμη να συνεχίζεις να ζεις κανονικά, ακόμα και όταν τίποτα δεν είναι πραγματικά εύκολο.