«Mόνο oι αρτιμελείς δικαιούνται να κάνουν σπουδές στην τέχνη;»
Notas do episódio
Το 2017 ο όρος της αρτιμέλειας καταργήθηκε από τις ιδιωτικές δραματικές σχολές έπειτα από τον συντονισμένο αγώνα ανάπηρων καλλιτεχνών και συλλογικοτήτων. Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται, στο πεδίο του χορού.
Με αφορμή την ίδρυση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, η Ντέμυ Παπαθανασίου εξηγεί γιατί η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι αφηρημένη έννοια αλλά θεσμική πρόβλεψη. Μιλά για την ανάγκη άρσης της αρτιμέλειας, για την υποχρεωτική ποσόστωση 5%, για την κτιριακή και εκπαιδευτική προσβασιμότητα, για την επιμόρφωση των καθηγητών και για μια σχολή που θα μπορούσε να γίνει πρότυπο και όχι εξαίρεση.
Η ίδια περιγράφει στην Χρυσέλλα Λαγαρία και τον Θοδωρή Τσάτσο τη δική της διαδρομή στον χορό, για τις «μπλε ηλεκτρίκ» πατερίτσες που έγιναν μέρος της χορογραφίας της, τις πρόβες, την πειθαρχία, τη χαρά της δημιουργίας και αποδομεί το αφήγημα του «ήρωα» που απλώς τα καταφέρνει. Ο χορός, λέει, είναι δουλειά. Είναι τέχνη. Είναι δικαίωμα.
Γιατί η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο στην καλλιτεχνική πράξη. Είναι μέρος της ανθρώπινης ποικιλομορφίας. Και γιατί, όπως λέει η ίδια, «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς». Ένα επεισόδιο για το σώμα, τη σκηνή και το ποιος αποφασίζει ποια σώματα έχουν θέση σε αυτή.