Γιατί μένουμε σε πεθαμένες σχέσεις;
Show notes
Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να χωρίσουμε; Υπάρχει τέλειος χωρισμός; Τι συμβαίνει όταν η παραμονή σε έναν δυστυχισμένο γάμο γίνεται «θυσία για τα παιδιά»; Ποιο είναι το χειρότερο είδος χειραγώγησης σε μια σχέση; Η ψυχολόγος και κοινωνική ερευνήτρια Αγνή Μαριακάκη μιλά και την τέχνη του χωρισμού και για τη συνεξάρτηση.
Δεν είναι πάντα η αγάπη ή η επιθυμία να συνεχίσουμε μια σχέση που μας κρατά σε αυτήν. Μπορεί να είναι η ενοχή, ο φόβος ότι ο άλλος δεν θα τα καταφέρει χωρίς εμάς ή η ανάγκη να διατηρήσουμε μια οικειότητα που έχουμε μάθει να θεωρούμε ασφάλεια». Όπως εξηγεί η ψυχολόγος και κοινωνική ερευνήτρια Αγνή Μαριακάκη, πίσω από τέτοιες σχέσεις μπορεί να κρύβεται η συνεξάρτηση: μια δυναμική στην οποία ο ένας αναλαμβάνει τον ρόλο του σωτήρα, ενώ ο άλλος αισθάνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν.
Συζητάμε, επίσης, για τα οικογενειακά βιώματα που μπορεί να μας κάνουν να αναπαράγουμε στην ενήλικη ζωή σχέσεις με αστάθεια, απόσυρση και υπερβολική προσκόλληση. Εξηγεί γιατί συχνά επιλέγουμε μια γνώριμη δυστυχία αντί να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα μιας νέας ζωής, αλλά και γιατί μπορεί να μας πάρει χρόνια να παραδεχτούμε το τέλος μιας σχέσης.
Τι σημαίνει, όμως, όταν κάποιος λέει ότι μένει σε έναν δυστυχισμένο γάμο για τα παιδιά του; Η Αγνή Μαριακάκη επισημαίνει ότι όταν οι γονείς παραμένουν κάτω από την ίδια στέγη αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά προστατεύονται. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται τη σιωπηλή επιθετικότητα, την απόσταση και την απουσία μιας λειτουργικής σχέσης, ακόμη κι όταν οι μεγάλοι πιστεύουν ότι δεν το καταλαβαίνουν.
Η συζήτηση φτάνει και στην τέχνη του χωρισμού: γιατί ο θυμός και η αίσθηση της απόρριψης μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη αποχώρηση σε πεδίο σύγκρουσης, πώς βάζουμε σαφή όρια χωρίς να αφήνουμε ψεύτικες ελπίδες και γιατί η παθητική επιθετικότητα μπορεί να γίνει μορφή κακοποίησης; Τέλος, η κουβέντα στρέφεται και στο αν μια σχέση χωρίς το ερωτικό στοιχείο έχει αναγκαστικά τελειώσει και τι σημαίνει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της απόφασής μας αντί να περιμένουμε ο άλλος να φύγει πρώτος.