
ហេតុអ្វីមិនឱ្យទារកក្រោមអាយុ៦ខែ ផឹកទឹក?
Show notes
នៅក្នុងបណ្តាញសង្គមTik Tok គ្រូពេទ្យអង់គ្លេសម្នាក់បានបង្ហោះផ្សាយថាការផ្តល់ទឹកឱ្យទារកក្រោមអាយុ៦ខែ អាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតដល់ទារកនោះ។ តើការផ្សព្វផ្សាយនេះពិតជាត្រឹមត្រូវដែរឬទេ ? ហេតុអ្វីបានគ្រូពេទ្យណែនាំមិនឱ្យបញ្ចុកទឹកដល់ទារកក្រោមអាយុ៦ខែ?
ទារកក្រោមអាយុ៦ខែ មិនត្រូវការផឹកទឹកទេឬ? ទឹកពិតជាបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ទារកតូចៗ ដូចអ្វីដែលគ្រូពេទ្យអង់គ្លេសផ្សាយតាមបណ្តាញសង្គមមែនឬ? បើតាមគ្រូពេទ្យអង់គ្លេស នោះ ការផ្តល់ទឹកដល់ទារកក្រោម៦ខែ អាចធ្វើឱ្យក្មេងនោះស្លាប់បាន ព្រោះតម្រងនោមរបស់ទារកមិនទាន់ចេះចម្រោះ ដែលអាចធ្វើឱ្យទារកអាចមានគ្រោះខ្វះជាតិអំបិលក្នុងឈាមយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ កង្វះជាតិអំបិលក្នុងឈាមជាដើមហេតុនាំឱ្យមានជំងឺក្បាលធំ ក្អួត ប្រកាច់ ឬបាត់ស្មារតី។
ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យទារកម្នាក់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ធ្ងរខ្វះជាតិសូច្យូមក្នុងឈាម ត្រូវឱ្យទារកនោះបៅទឹកប្រមាណដល់ទៅ ២លីត្រក្នុងមួយថ្ងៃ។ នេះបើតាមការពន្យល់របស់គ្រូពេទ្យកុមារបារាំង Dr. Werner ។ ម្យ៉ាងទៀត ទឹកមិនមែនជាតំណាងគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ទារកឡើយ។ ភស្តុតាងជាក់ស្តែង ទឹកដោះម្តាយ ឬទឹកដោះគោឆុងដែលទារកបៅ សុទ្ធតែមានសមាសធាតុជាតិទឹក និងលាយផ្សំដោយជាតិទឹកទាំងអស់។
មិនថាមនុស្សធំឬទារកទេ ទឹកជាភេសជ្ជៈដ៏ចាំបាច់។ ក្នុងខ្លួនមនុស្សធំពេញវ័យមានជាតិទឹក៦០% តែខ្លួនទារកដ៏តូចមួយមានផ្ទុកជាតិទឹកដល់ទៅប្រមាណ៨០%។ ទារកត្រូវការជាតិទឹកប្រចាំថ្ងៃ ច្រើនខ្លាំងណាស់។ អាហារដ៏ចម្បងរបស់ទារកគឺវត្ថុរាវ។ ទារកបៅជាជាតិទឹក ក្នុងបរិមាណច្រើនខ្លាំងណាស់ និងច្រើនជាងខ្លាំង បើប្រៀបធៀបទៅនឹងទម្ងន់ខ្លួនប្រាណរបស់គេ និងបើប្រៀបជាមួយមនុស្សធំ។
បើតាមអនុសាសន៍របស់សមាគមគ្រូពេទ្យកុមារនៅប្រទេសបារាំង រហូតដល់អាយុ៦ខែ ទារកត្រូវទទួលទានជាតិទឹក (ទឹកដោះ) ១៥០ម.ល. ក្នុងមួយថ្ងៃនិងសម្រាប់ទម្ងន់មួយគីឡូក្រាម និង១០០ម.ល.ក្នុងមួយគីឡូក្រាម មួយថ្ងៃ ចាប់ពីអាយុ៦ខែដល់១ខួប។ ជាការប្រៀបធៀប មនុស្សធំត្រូវការជាតិទឹក៣៥ម.ល.ក្នុងមួយគីឡូក្រាម។ បរិមាណជាតិទឹកនេះ ត្រូវរាប់ សរុបទាំងបៅទឹកដោះម្តាយ ឬទឹកដោះគោដប និងទឹកផ្តល់ដោយចំណីអាហារ។
ហេតុអ្វីមិនឱ្យទារកក្រោម៦ខែផឹកទឹក?
ប៉ុន្តែការផ្តល់ទឹកសាប ធម្មតា ដល់ទារកក្រោមអាយុ៦ខែ បន្ថែមពីលើបៅទឹកដោះ ឬទឹកដោះគោ មិនមែនជាចាំបាច់ទេ។
សម្រាប់ទារកនៅអាយុក្រោម៦ខែ សេចក្តីត្រូវការជាតិទឹក ត្រូវបានបំពេញដោយទឹកដោះម្តាយ ដែលមានសមាសធាតុទឹកប្រមាណ៨៨% ឬទឹកគោម្សៅដែលក៏ឆុងជាមួយទឹក និងដោយប្រើទឹកដែរ។ ក្រុមគ្រូពេទ្យជំនាញ ពន្យល់ថា ការផ្តល់ទឹកសាបបន្ថែមដល់ទារកក្រោម៦ខែ ជាទូទៅ មិនមែនជាការចាំបាច់ទេ ប្រសិនបើទារកបៅបានត្រឹមត្រូវ គ្រប់គ្រាន់ និងលើកលែងតែមានវេជ្ជបញ្ជាពិសេសក្នុងការផ្តល់ទឹក។
និយាយបែបនេះ មិនមែនមានន័យថា ទឹកជាគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់សុខភាពឡើយ។ គ្រាន់តែថា ការផ្តល់ទឹកសាបទទេ អាចធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់របបអាហាររបស់កូន ព្រោះនៅក្នុងវ័យនេះ ទារកមានក្រពះតូចខ្លាំង ឆាប់ពេញ ឆាប់ឆ្អែត ដែលនាំឱ្យលែងចង់បៅ ហើយរំខានដល់សមត្ថភាពរបស់សរីរាង្គកាយក្នុងការស្រូបយកជីវជាតិអាហារូបត្ថម្ភ ពីទឹកដោះគោ ឬពីទឹកដោះម្តាយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ក្រលៀនទារកក៏នៅខ្សោយ មិនទាន់អាចមានសមត្ថភាពពេញលេញក្នុងច្រោះជាតិទឹកសុទ្ធទេ។ ជាហេតុធ្វើឱ្យទារកអាចមានគ្រោះហានិភ័យពុលទឹកបាន។ ការពុលទឹក ជាករណីដ៏កម្របំផុត តែជាបញ្ហាពិតជាក់ស្តែង ដែលអាចបង្កផលវិបាកដល់សុខភាព ដល់ការលូតលាស់ និងអាចធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងដល់ស្លាប់បាន។ ចាប់ពី៦ខែឡើងទៅ សរីរាង្គកាយទារកចាប់ផ្តើមរឹងមាំ និងអាចទទួលទានអាហារផ្សេងៗ ហើយសេចក្តីស្រេកឃ្លានអាហារនិងទឹក កើនឡើងជាលំដាប់។ គឺនៅពេលនោះហើយដែលទារកអាចចាប់ផ្តើមបរិភោគទឹកសាបធម្មតាបាន។
ទឹក ជាថ្នាំ ពេលទារកឈឺក្តៅរាគរូស ?
នៅមុនអាយុ៦ខែ ទារកមិនត្រូវការបរិភោគទឹកសាបធម្មតាទេ។ ក្នុងវ័យនេះក្មេងមិនចូលចិត្តទឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែជាថ្មីម្តងទៀត ទឹកមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតឡើយ ប្រសិនបើគ្រាន់តែឱ្យទារកផឹកមួយក្អឹកពីរនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងកាលៈទេសៈខ្លះ គេត្រូវតែផ្តល់ទឹកសាបបន្ថែមដល់ទារក ជាដាច់ខាត។ នោះគឺនៅពេលអាកាសធាតុប្រែប្រួល មេឃឡើងក្តៅខ្លាំង ទារកក្តៅខ្លួន ឬមានបញ្ហារំលាយអាហារ ចេះតែក្អួត និងរាគរូស។ នេះបើតាមប្រសាសន៍របស់វេជ្ជបណ្ឌិតWernerដដែល។
នៅពេលទារកបាត់បង់ជាតិទឹក គេត្រូវតែរកវិធីផ្តល់តុល្យភាពជាតិទឹកឱ្យវិញ តាមមធ្យោបាយផ្សេងៗ ជាច្រើន ដូចជា ត្រូវបំបៅដោះកូន ឬឱ្យកូនបៅទឹកដោះគោ ឱ្យបានញឹកញាប់ជាងទម្លាប់ធម្មតា និងអាចឱ្យទារកបៅទឹកសបន្ថែមពីរបីក្អឹក ដោយបញ្ចុក ឬដោយប្រើដបបៅ។ ជាទូទៅ ទារកកម្រព្រមបៅទឹកសាបទទេណាស់ លើកលែងតែទារកក្តៅខ្លាំង ឬមានការចម្លងរោគក្តៅខ្លួនខ្លាំងប៉ុណ្ណោះ។ នេះជាច្បាប់ធម្មជាតិដែលបង្កើតខ្លួនមនុស្សមកដូច្នេះ។ ជាចុងក្រោយ សូមកុំបន្ថែមស្ករ ឬជាតិផ្អែមនៅក្នុងដបទឹកទារក ឱ្យសោះ។ ការធ្វើបែបនេះអាចបង្កបង្កើតទម្លាប់អាក្រក់ឱ្យក្មេងស្គាល់ជាប់ចិត្តនឹងជាតិផ្អែម។
សរុបសេចក្តីមក នៅពេលណាទារកមិនទាន់ចាប់ផ្តើមបរិភោគអាហារគោកទេ សេចក្តីត្រូវការជាតិទឹក ត្រូវបំពេញដោយទឹកដោះម្តាយឬទឹកដោះគោឆុង។ ចាប់ពីអាយុ៦ខែឡើងទៅ ទារកអាចបៅទឹកសាប ប៉ុន្តែក្នុងបរិមាណតិចតួច ដោយមិនត្រូវយកទឹកមកជំនួសទឹកដោះឡើយ។ ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំដំបូងនៃជីវិតទារក ទឹកសាបត្រូវបានគេចាត់ទុកជា គ្រឿងបន្ថែម ដែលមិនចាំបាច់ ត្រូវផឹកដោយខានមិនបាន។ គោលបំណងនៃការផ្តល់ទឹកដល់ទារក បន្តិចម្តងៗនេះ គឺចង់ឱ្យកូនចាប់មានទម្លាប់បៅអ្វីផ្សេងក្រៅពីទឹកដោះគោ ដោយគ្មានការបង្ខំ។ តែបើកូនមិនចង់ និងមិនព្រមបៅទឹក ក៏គ្មានអ្វីគួរព្រួយបារម្ភដែរ។ ទារកខ្លះអាចត្រូវការពេលវេលាយូរបន្តិចទម្រាំទម្លាប់រសជាតិថ្មី។
តើទឹកប្រភេទណាដែលល្អសម្រាប់ទារក?
ទារកនៅតូចខ្លាំង ងាយរងគ្រោះ និងមិនទាន់ទម្លាប់នឹងពិភពខាងក្រៅ ចំណោទសួរអំពីប្រភេទទឹក សម្រាប់លាយឆុងទឹកដោះគោ ឬសម្រាប់ឱ្យទារកផឹក ជាក្តីព្រួយបារម្ភដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់អ្នកជាម្តាយឪពុកថ្មីថ្មោង។
ទឹកដែលអនុគ្រោះដល់ទារកខ្លាំងជាងគេ គឺទឹកដែលមានកំរិតជាតិរ៉ែទាប។ ជាទឹកសុទ្ធខ្លាំង គ្មានសារធាតុរ៉ែកាល់ស្យូម ម៉ាញេស្យូម និងនីត្រាត។ ទឹកដបមិនប្រាកដថាមានគុណភាពល្អជាងទឹកម៉ាស៊ីនឡើយ ដែលបើតាមលក្ខណៈបច្ចេកទេស ជាទឹកស្អាត គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទារក ដោយត្រូវយកទឹក ដាំឱ្យពុះ ទុកជាមុន ដើម្បីសម្លាប់មេរោគ។ ចៀសវាងការប្រើទឹកចម្រោះ ព្រោះប្រព័ន្ធច្រោះទឹកអាចមានផ្ទុកកាកសំណល់ដើមហេតុមេរោគ។
ទឹកភ្លៀង ជាទឹកមានកំហាប់ជាតិរ៉ែទាបខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅប្រទេសបារាំង អាជ្ញាធរហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើទឹកភ្លៀងសម្រាប់ឆុងទឹកដោះគោនិងឱ្យទារកផឹកទេ ដោយពន្យល់ថាទឹកភ្លៀងធ្លាក់ហូរកាត់ដំបូលផ្ទះ អាចមានផ្ទុកមេរោគចម្លងកាចៗ ពពួករ៉ែធ្ងន់ ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ដែលទារកនៅក្មេងខ្ចីមិនអាចធន់បាន។ គ្មានប្រព័ន្ធការពារខ្លួនរឹងមាំដូចមនុស្សធំ។ ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារក៏នៅខ្សោយ។ រនាំងស្បែកមិនទាន់អាចទប់ទល់ដោយផ្ទាល់ជាមួយពពួកបាក់តេរីបង្ករោគទេ។ ផឹកទឹកភ្លៀងឆ្លងមេរោគរលាកពោះវៀននាំឱ្យឈឺពោះតិចតួចសម្រាប់មនុស្សធំ តែអាចនឹងធ្វើឱ្យទារកអាយុក្រោម៦ខែ ចូលដេកពេទ្យបាន ទើបហាមឃាត់ជាដាច់ខាតមិនឱ្យយកឆុងទឹកដោះគោឱ្យទារក៕